Het werd een rustige nacht. De wind was afgelopen nacht wel gedraaid. Na het ontbijt en de gebruikelijke toertjes met Timber nog snel water bijgevuld. De slang lag er voor. We moesten een klein stukje terug op de weg die we daags voordien hadden gereden. Bestemming Klitmøller. Dit is een visserhaventje waar de schepen nog op het strand worden getrokken. Er hangt een authentieke sfeer. Het is blijkbaar ook een plek die geliefd is bij surfers want de parkeerplaats waar we even stonden werd “Cool Hawai” genoemd. Aan de hoeveelheid lege krabbenschalen te zien die op het strand lagen en aan de fuiken tegen de huisjes wordt er ook op krab gevist. De viswinkel was jammer genoeg nog niet geopend. Na een wandeling op het strand en door het stadje weer richting OLLI.

Rond half tien vertrokken we richting Hanstholm. Dit is een erg jonge stad met en grote vissers- en verkeershaven. Van hieruit vertrekt een ferry richting Noorwegen. Op de heuvelrug bij de stad staat een vuurtoren Hanstholm Fyr. Het is de vuurtoren met het sterkste kustlicht van Denemarken. Het was de eerste vuurtoren in Denemarken die echte lenzen gebruikte samen met paraffine kaarsen en later was het de eerste met elektrische licht. Als je een ticket koopt om de vuurtoren te beklimmen mag je ook de gallerij met plaatselijke kunst bekijken. Na het beklimmen van weer een boel trappen was het uitzicht vanop de toren best spectaculair. Voor Elke in elk geval een geruststelling want de vuurtoren had een stenen rand.
Naast de vuurtoren staat een klein kerkje: Hansted Kirke. Sober met aan het altaar een schilderij dat is gemaakt door de eerste vuurtorenwachter. Een leuk wistjedatje over de kerk: er wordt alkoholvrije miswijn geschonken (dit stond achteraan in de kerk op een bordje). Een belangrijk gegeven over de kerken in Scandinavië is dat ze allemaal een toilet hebben. Erg handig als je op doortocht bent.

Nog even snel de pijlen “havnudsigt” gevolgd om vanuit de hoogte een blik te werpen op de haven.
Rond 10u45 vertrokken we via de Margrietroute richting Bulbjerg. Zoals vaak slingerde de weg tussen velden vol met tarwe, rogge, haver en gerst allen naast elkaar. Bulbjerg is een kalksteenformatie, meerbepaald resten van een eiland dat in de oertijd uit de zee rees. Hier bevindt zich de enige vogelrots van Denemarken, vooral dan voor broedende meeuwen. In de bunkers die je nog aantreft rond de parking vliegen zwaluwen in en uit. Om de rots goed te kunnen zien moet je naar het strand, dus 47m naar beneden. En ja hoor, dat gebeurt met trappen. Aan de ene kant was de rots wel te zien maar niet de vogels. Vermits je omwille van het gevaar van vallende stenen niet over het strand om de rots mag, en het op het moment dat wij er waren ook vloed was, moesten we dus terug de duin op. Dit keer deden we dit oldschool, gewoon weggetjes volgen. Stukje over de duin gewandeld en aan de andere kant weer naar beneden. Ook hier trappen, al waren die grotendeels al afgekalfd. Hier waren de rots en de meeuwen goed te zien. Na wat fotootjes weer naar boven. Wat opvalt op de stranden is dat er speciale bakken staan waarin afval dat uit de zee komt kan worden neergelegd (stukken ton, reddingsvest…)

Om half één dan lunch om na een uurtje verder te rijden richting Slettestrand. We hebben hier alleen maar een foto genomen van het bordje. Dit konden we niet zomaar laten voorbijgaan.

Eigenlijk waren we op weg naar Naturcenter Fosdalen. Een groot dal dat door de heuvelrug Lien snijdt. Vroeger was dit een haven waar de Noorse schepen aanlegden om graan uit Denemarken te ruilen voor hout/boomstammen uit Noorwegen. Nu kan je er mooi wandelen. Stapschoenen aan en een wandeling van een klein uurtje door de bossen. Een beetje klimmen en dalen, en jawel hoor met trappen. In het dal was naast en over het riviertje een houten pad aangelegd. Zo bleven onze voetjes proper.

Nadien ging het even over een grindweg terug naar de Margrietroute om zo naar Blokhus te rijden. Vanaf daar ging het ruim 12km over het strand richting Løkken.

Hier sloten we weer aan op de Margrietroute om op zoek te gaan naar een nachtplek. We hadden een mooie gevonden in Mårup Kirke. Hier was een camperplekje boven op een klif. Spectaculair uitzicht, alleen niet zo ideaal met een hefdak in combinatie met windkracht 4-5. We zijn dan maar enkele kilometers teruggereden en staan nu ter hoogte van Virtrup op de Løkkenvej.

Een mooie ruime plek met een tiental campers. Er is een wc en een douche (alleen niet meer in zo’n beste staat). Jammer genoeg is het beginnen regenen tijdens het koken. Daardoor hebben we binnen gegeten.
Wat ons nog opvalt, buiten de soms slechte bewegwijzering, is dat de toeristische informatie bij belangrijke punten slechts heel zelden in het Engels of Duits is. Dat maakt het soms moeilijk voor een toerist. Verder wordt, in tegenstelling tot Noorwegen en het Zweden dat wij herinneren, ter hoogte van de kustdorpen alles zoveel mogelijk volgebouwd.