11 augustus 2024

Het werd een erg rustige, laatste vakantienacht. De eerste wandeling met Timber ging een groot stuk via de aangeduide wandeling. Zo kwam ik 1 van de infoborden tegen. Leuk gemaakt, stevig materiaal. Tijdens het ontbijt kwam er een dame met een witte herder om hem uit te laten. Tijdens de 2de wandeling ben ik er ongeluk nog wat verder gelopen en kwam zo nog tot een ander punt op de wandeling. Daar kon je een experiment doen.

Al bij al had ik met over en weer te lopen misschien gewoon beter de gehele wandeling moeten doen. Ze was tenslotte maar 3 km. En dan was het tijd voor de laatste trek richting huis.

Vermits we liefst niet over dezelfde wegen willen rijden, ging het dus via een andere, plaatselijke weg, richting de 213, richting Meppen. Het blijft wel fijn om zo langs de Duitse dorpen te rijden. Sommigen waren zelfs versierd met vlaggetjes over de straat vastgemaakt aan de verlichtingspalen.

Je moet echter altijd goed je aandacht erbij houden om te zien wanneer je nu juist, richting Hoogeveen, Nederland weer binnenrijdt. Eerst passeer je de welkomstbrug om dan vlak er na het bordje te zien staan dat je Nederland bent binnengereden. Zo ging het dan weer verder via de A37 tot aan de afrit Coevorden. Hier ging het dan over de plaatselijke baan, soms een autoweg, soms een dorpsweg. Dit was vooral bedoeld om de saaie autosnelwegrit even te onderbreken. We reden op deze manier tot Zwolle. In de buurt van Ommen hebben we dan halt gehouden om koffie/thee te drinken. We stonden toen aan de kant van de weg vlak naast een plek met jonge kerstboompjes. Een goede plek om Timber uit te laten in het bos na de kerstboompjes om er zo weer allemaal een tijdje tegen te kunnen. Onderweg zagen we nog dat de heide in deze omgeving al erg mooi paars was.

Terwijl Leon de aandacht bij de weg hield, heb ik een poging gedaan wat te haken. Een mens kan natuurlijk niet eeuwig de kaart bestuderen. Ter hoogte van Soesterberg dan van de autosnelweg gereden om te lunchen. De parkings langs de snelweg waren overvol. We vonden een schaduwplekje op een P&R-parking. Relaxter dan zo’n snelwegparking. In een hoek van deze parking stonden 3 politieagenten bij hun motor. Te wachten op een oproep? Misschien. Ze reden in elk geval allemaal in 1 keer door maar niet vooraleer ze vol bewondering naar onze auto hadden gekeken.
En dan was het de bedoeling om naar huis te rijden. Veel is er daarover niet te vertellen. Af en toe een molen, een mooie boerderij, een brug.

Geen file ter hoogte van het strand van Nulde. We kozen dan de weg via Dordrecht en Bergen-op-Zoom om over Roosendaal tot in Kapellen te geraken. Zo konden we zus alvast even dag zeggen terwijl haar wederhelft aan het voetballen was. Fijn weerzien. En dan naar huis via de Liefkenshoektunnel en de haven. Om in Nieuw-Namen terug Nederland binnen te rijden. Thuis de auto leeggemaakt, het eerste wasmachine aan het werk gezet en met Timber een vertrouwd rondje door het dorp. Daarna was het tijd voor de gebruikelijke frietjes.
Een reis met erg mooie wandelingen, leuke momenten, weer wat andere, fijne plekken in Zweden leren kennen en waarderen. Prachtig weer op Göteborg na. Het smaakt naar weer/meer.

10 augustus 2024

Vanmorgen wakker geworden iets voor zeven door een auto die de parking op kwam rijden. We staan dus blijkbaar op een parking aan een populair honden uitlaatgebied. Terwijl we stonden te eten zijn er nog 4 auto’s gestopt, hond uitgelaten, hond ingeladen en weer vertrokken. Ik heb dan Timber er ook uitgelaten en het blijkt ook het terrein van de frisbee-golf te zijn.

Een sport vooral bekend in het Noorden van Europa. Overal op het domein staan korven maar ook paaltjes in 3 kleuren (blijkbaar volgens de moeilijkheidsgraad). Aan elk paaltje ligt een kunstgrasmat van ongeveer 1,5 bij 2,5m, deze wordt de Tee genoemd. Klinkt misschien ingewikkeld maar het is zeker niet voor mij weggelegd met mijn erbarmelijke werptechniek.
Tijdens het ontbijt alles nog laten drogen wat buiten kon drogen. Alles opgeruimd, nog een extra toertje met Timber over het golfterrein en er een grote grillplaats tegenkomen. En dan op pad naar de boot die vertrekt in Rødby. Al vrij snel zaten we op de snelweg naar Kopenhagen. We merkten dat we weer in Denemarken zijn: veel velden vooral nog met graan en vlak. En het blijft saai zo langs de snelweg.

Gelukkig is het zaterdag en dus nog niet zo druk. Tegen half elf dan toch even aan de kant voor een koffie/theepauze. En dan weer verder. Om ter hoogte van Farø weer de lange bruggen te rijden.
Stilaan komt Rødby dichterbij. Het is ook eens fijn om langs deze kant te komen aanrijden. We zien deze plek meestal als we van de boot rijden en dringend een slaapplek nodig hebben. Vanmorgen had ik de vertrektabel nog even bekeken en de boten vertrekken er elk half uur met de start van 00u15. We naderen de haven en het is 2 over 12. Misschien wordt het de boot van 12u15. Maar bij het rijden om de bocht zien we voor 4 loketten om in te checken best wel lange rijen. Boven de loketten staat zelfs al dat de volgende afvaart om 12u45 is. Dat moet wel lukken, zeker met ons flexticket waarbij we op elk moment dat we aankomen voorrang krijgen om in te schepen. Onze rij schiet vlot op en we moeten naar baan 3 gaan. We zien dat ze al bezig zijn met in te schepen. Bij baan 3 is het gelukkig nog groen licht en we mogen nog aan boord. We staan ook nu weer op het einde. 2 auto’s na ons gaat de boel dicht en de boot vaart tegen 12u25 al de haven uit. We kunnen gelukkig nog wat foto’s maken als we aan dek staan. We hadden besloten om aan boord een hapje te eten, er van uitgaand dat we de avondboot zouden hebben. Dus doen we dat nu ook maar. Schnitzel met frietjes. Het smaakt.

Nadien nog een wandeling naar het dek en daar zien we dat boven Denemarken de zon schijnt en boven Duitsland donkere wolken hangen en wat verder op zee fikse buien vallen. 45 minuten aan boord zijn zo om en we gaan alvast naar de auto. Gelukkig is het droog en zonnig bij het ontschepen. Eens aan land zoeken we een plekje om Timber te laten eten en uit te laten, want door de vlotheid bij het inschepen is dat net niet meer gelukt.

Nog even via de plaatselijke baan naar de winkel op zoek naar thee. Niet gevonden want dat was volgens de verkoopster winterthee en die hadden ze nu niet. Jammer. Wordt in de winter richting Duitsland gaan. Dan maar weer verder. Nu zagen we de brug, die we normaal alleen zien in het oprijden, ook eens van de andere kant. Makkelijker om foto’s te nemen want aan de andere kant staan er allemaal kuubsvaten, dan zie je het water niet, nu dus wel. En dan in rechte lijn (124km rechtdoor volgens de gps) naar Hamburg. Jammer genoeg kort na Puttgarden even een file, gewoon paar minuten stilstaan om wat dan ook, en weer verder. Hamburg vlot voorbij. Geen hinder, file. Ik had het amper door dat we aan Hamburg waren. Dat is ook een voordeel om met de boten te gaan: je rijdt dan onder Hamburg door en zo heb je geen last van de flessenhals richting Flensburg (of terug). Eens Hamburg voorbij even gestopt voor wat koffie/thee en Timbertje uit te laten.
Ondanks de werken richting Bremen toch vlot die kant op. Ondertussen nog even getankt om dan door te rijden naar een slaapplekje. Dat werd iets omgeving Cloppenburg. Meer bepaald op een parking aan het begin van een wandeling door veengebied. Het huisje op de parking heeft aan de binnenzijde mooie foto’s en aan de buitenzijde hangt de uitleg van de wandeling er zowel in het Duits als in het Nederlands.

Handig want het is toch even wennen het switchen van de talen. Terwijl we stonden te eten kwam er een auto met gezin om te gaan wandelen. Intussen zijn er al meerdere auto’s aangekomen en weer doorgereden.

9 augustus 2024

Vannacht was er met veel kabaal nog een bus tussen ons en de auto komen staan. Het bleek een oude Citroënbus met Nederlanders. Ondanks dat en het geluid van de E6 toch redelijk geslapen. Op tijd uit bed om naar de stad te rijden. Eerst nog even Timber uitgelaten in het bos en dan ontbeten aan de picknicktafel. Tijdens de opruim begon het te druppelen, jammer genoeg stond er nog meer regen op het programma voor vandaag. Uiteindelijk dan via de kleinere wegen naar Göteborg. Ondanks dat moet je toch nog steeds tol betalen. Via camera’s worden nummerplaten gescand. Later thuis krijg je dan een factuur voor het te betalen tolgeld. Ik denk dat ze meer moeten betalen aan postzegels om de factuur op te sturen dan dat wij moeten betalen. We moesten vandaag 2x 9 kronen betalen. Dat wordt met de huidige koers toch een dikke anderhalve euro. Eens aan de stad was het een stukje stevige concentratie om tot aan een parkeerplek te komen voor de camper.

In volle spits en met een stad die op dit moment meer een bouwput is dan een eigenlijke stad. Maar het lukte. Ter hoogte van Heden (een plek in de stad) vonden we een plekje. En inderdaad de regen was zeer aanwezig. Jassen aan, hoezen over de rugzakken en we konden op stap.
Na een sanitaire stop in het busstation ging het richting oude stad. Echt kwalitatieve foto’s zullen het vandaag niet zijn geworden door de regen. Maar ook door de vele bussen (gewone en hop-on-hop-off) en trams die door het centrum rijden. Waar we overal gewandeld hebben, was wat moeilijk te volgen in de gids want die was niet bruikbaar met de regen. Wel was het eerste plein dat we tegenkwamen erg kleurrijk. De betonblokken die er stonden waren met mozaïeksteentjes bekleed en die vormden allerlei figuren. Ook het fietsenrek had alle mogelijke kleuren.

Voorbij de ingang van Trädgårdsföreningen keken we vanop een plein op het Stora Teatern. Hier volgde we de richting van de trams en staken het water over. Wallen en grachten omringen de oude stad.
Ter hoogte van de Saluhallen, een overdekte markt zagen we dat deze tot 10u gesloten was. Dan maar verder door de straten op weg naar de Gustavi Domkyrka. Jammer genoeg was deze ook gesloten tot 10u. Via enkele winkelstraatjes in een voetgangerszone kwamen we uit aan het kanaal. Langs dit kanaal, gebouwd door een architect uit de Lage Landen staan prachtige huizen. We zagen er ook de Duitse Kerk en ja deze was ook gesloten. Over de Duitse kerk was de Swedbank. Tijd voor een bezoekje want de verouderde Zweedse kronen die thuis lagen had ik meegenomen. Omdat hondjes niet toegelaten waren, bleef Leon buiten. In mijn beste Zweeds ben ik informatie gaan vragen. Ik had op de deur al gezien dat er geen contanten in huis waren, dus verwachtte ook niet dat ze deze zouden kunnen omwisselen. Ik had gelijk. Hiervoor moet ik bij de Riksbanken zijn. Die jammer genoeg alleen in Stockholm gelegen is. Zullen we daar dan toch nog eens naar toe moeten.

Ondertussen was het 10u geweest en tijd voor de Domkyrka een bezoek te brengen. Alhoewel ze sober was ingericht voelde het toch heel weelderig. Dit was vooral te danken aan het vele goud achter het altaar en rondom. Ook de doopkapel was erg mooi. Blij dat we toch nog terugkwamen.

Na de kerk dan ook maar terug naar de Saluhallen. Ook hier om beurten binnen omdat honden niet waren toegelaten. De meeste kramen hadden vlees. Een kraam met varkensvlees, een kraam met rundvlees en een kraam met wild zoals rendier, hert en eland. Er was ook een kraam met allerlei soorten thee en kramen met kaas. Ik vond ook een kraam met taart en koeken. Ook de kramen met Turkse en Italiaanse specialiteiten mochten niet ontbreken.

Via de Victoriapassagen liepen we dan richting de Feskekörka. Een klein straatje tussen 2 grote straten in met enkele winkels en eettentjes. Tot onze verbazing zagen we ook op onze weg huizen die tegen of bovenop een rots waren gebouwd. Voor de Feskekörka stond een mooi kunstwerk met visser. De Feskekörka zelf is ook een overdekte hall. Deze had, zoals de naam doet vermoeden, uitsluitend 2 kramen met vis of visbereidingen.

De andere kant van de hall was restaurant. Vanaf hier ging het langs de bouwput naar de Hagawijk.

Deze wijk was vroeger een arbeiderswijk werd volledig gerenoveerd en is nu vooral een wijk met gezellige pleintjes (als het niet regent), leuke eettentjes, winkels (vaak tweedehands). Prettig om door te wandelen, zeker in de buurt van de Haga Nygatan. Wat we dan ook deden richting Skansparken en Skansen Kronan, een verdedigingstoren boven op de top van een rots.

In de regen deden we de klim naar boven. Het uitzicht over de stad was niet zo indrukwekkend als gehoopt.

Veel lag verborgen onder en achter de regenwolken. Dan maar terug naar Haga Nygatan om iets eten. We vonden Sjöbaren bekend om Fisk en Skaldjur.

Even binnen gevraagd of we buiten op het terras mochten zitten om er te eten. Dat was geen probleem. We bestelden de Fiskgratäng. Heerlijk en lekker warm. Koffie/thee en een koekje waren in de prijs begrepen. We waren weer even wat opgewarmd. Onze natte jas weer aan. Aan de overkant nog snel een sticker van een eland gekocht voor op de auto en we konden weer op pad.

Ondertussen was het nog harder gaan regenen en werden er nog meer buien verwacht. We hadden het even gehad. Ook de straten hadden het moeilijk. Water gutste uit de regenpijpen. Rioolputjes konden de hoeveelheid regen niet aan. Sommige straten en kruispunten stonden echt blank. Via de Avenynwijk dan maar terug naar de auto. Deze wijk behoort tot de chiquere wijken van de stad. Prachtige huizen, sommige was bombastisch, staan hier. Terug aan de auto dan maar even het dak opengeklapt en ons weer helemaal in droge kleren gezet. Sokken en ondergoed werden uitgewrongen, jassen en broeken opgehangen. Daarna werd de dieselkachel goed opgestookt om toch iets van het vocht buiten te krijgen. En dan de stad uit richting Helsingborg. Maar eerst nog een tussenstop bij een MAXI-ICA om boodschappen te doen en lekkers te halen dat hier niet te vinden is. Altijd handig voor thuis.
We kwamen droog uit de winkel. Dat hadden we niet verwacht. En eens weer in de auto werd het weer hoe verder van de stad en dichter bij de boot alleen maar beter. Dreigende luchten waren er nog wel. Natte straten ook. Eerst een deel over de snelweg, dan weer over de kleinere wegen. Ter hoogte van Stafsinge Kyrka even een koffiepauze. De natte was even buiten gehangen in de zon en de wind. Het hielp, maar niet alles werd droog. Dan meer weer opgehangen in de auto.
Via de autosnelweg dan voor het laatste stukje naar de boot in Helsingborg.

Leuk om deze weg eens in omgekeerde richting te doen. Na ons bezoek 2 weken geleden aan de stad, hadden we nu ook een beter zicht hoe we moesten rijden. Na het scannen van ons ticket ging het direct naar de boot. Veel tijd om Timber nog even uit te laten was er dus niet. Na ons sloot de boot en voor we goed en wel uitgestapt waren, waren we al aan het varen.

Even een bezoekje aan de buitendeks, het toilet en toen was de vaart al weer bijna achter de rug. Het blijft een vlotte verbinding tussen Zweden en Denemarken. Na de boot een plekje gezocht op de parking van het treinstation. Hier een hapje gegeten met als troost een kanelbulle als afscheid. Timber uitgelaten en weer verder voor een slaapplek want de trein maakte toch wel iets te veel lawaai. Een kwartiertje verder een slaapplek gevonden. Toen we er aankwamen was het nog net licht genoeg om Timber uit te laten. Dan maar snel naar bed.

8 augustus 2024

Afgelopen nacht zijn er druppels gevallen, dat was te merken aan het zeil van het dak. Bij het aankleden waren en nog wat druppels. Daarna werd het droog en deed de zon moeite om tevoorschijn te komen. Daarna een droge wandeling met Timber en droog ontbijt. Klaar voor vertrek richting Fjällbacka.

Het werd duidelijk dat we meer naar het zuiden reden. Meer open terrein, weer meer akkers maar ook rotsen langs de kanten en toch ook bomen en natuurlijk nog meren. Het stadje ligt richting kust waardoor we ook af en toe langs de kustlijn reden.

Fjällbacka is een dorpje met veel kleurrijke huizen dicht bij elkaar langs de kust en eigenlijk gebouwd tegen een klif. Maar het plaatsje is vooral bekend geworden door de crimeboeken van de Zweedse schrijfster Camila Läckberg, die er ook geboren is. Verder is het de plaats waar actrice Ingrid Bergman zich regelmatig terugtrok. Haar beeltenis staat aan de haven. Het parkeren was nog een sport. Eerst een plekje vinden op een bijna overvolle parking en dan nog betalen. Er stond geen parkeerautomaat, je kon enkel met een app betalen, die eerst installeren en dan lukte het wel. Gelukkig kan ik dan wel lezen wat er moeten gebeuren. Terwijl we er mee bezig waren, viel er nog een fietser. Hij werd bijgestaan door enkele voetgangers en het bleek wel mee te vallen leek het wel, het was wel even schrikken.

Vanaf de parking liep er een weg over het kerkhof naar de kerk bovenop een rots. Via een Zweedse gids die er uitleg stond te geven verstond ik dat de gemeenschap de kerk zelf diende te bouwen alsook te financieren. Dit gebeurde met het geld van de verkoop van jawel … haring. Binnenin was de kerk sober. Volgens de gids omdat dit een protestantse kerk was waar alle aandacht diende te gaan naar bidden en er geen afleiding mocht zijn. Dus bijvoorbeeld ook niet als meisjes trouwden. Dan was het geen make up of sieraden en voor de vrouwen diende het hoofd steeds bedekt te zijn. Door de soberheid viel het kleurrijke altaar wel op. Maar ook de versiering van de preekstoel mocht er best wel zijn. Door de hoogte van de kerk had je best wel een mooi uitzicht over de haven en het dorp.

We liepen daarna wat door de straatjes en langs het haventje maar dan sloeg de honger toe. Een plekje vonden we bij Bryggan. Voor alle 2 fiske met skalddjursoppa besteld dat werd geserveerd met brood, aioli en rijst. Het smaakte.

Na het eten nog even naar de andere kant van de haven gewandeld. Daar kwamen de kreeftennetten tegen en op de terugweg ook nog de viswinkel. Wat hier kräftor (kreeften) wordt genoemd, noemen wij eigenlijk langoestines.

Op terugweg naar de auto wilde ik nog bij een bakker binnenstappen die bekend was om zijn mandelberg (soort gebak)maar de bakker was er niet meer, er stond nu een gebouw in wording. Jammer. Dan maar terug naar de auto.
Nu via de kleinere weggetjes onze route vervolgd langs de scherenkust.

Rijden langs de kust betekent veel water zien, bruggen over rijden. Betekent kronkelen over de verschillende uitsteeksels van het vasteland. Mooi, soms wel heftig bochtenwerk maar zeker de moeite.

Nu ging de route naar Fiskebäckskil.Volgens de toeristische gids 1 van de mooiste dorpjes van Zweden. En het ligt aan het enige fjord van Zweden (volgens de termen van de aardrijkskundigen dan toch). Dus meer dan een stop waardig. Hier niet zo’n massatoerisme als het vorige plaatsje van vanmiddag. Gelukkig. We konden ons gewoon op een parking zetten. Nog niet goed en wel uitgestapt of een oudere, Zweedse man vraagt me in het Zweeds of we moesten betalen op deze parking. Dan maar gezegd dat het onze eerste keer was dat we er waren en dat de betaalde parking waarschijnlijk deze aan de haven was.
Als eerste bezochten we de kerk. Een witte kerk waarbij het bezetsel langs buiten wel wat opknapwerk kon gebruiken. Binnenin een heel ander verhaal dan de kerk van ’s morgens. Hier waren muren en plafond helemaal beschilderd. Allerlei taferelen uit de bijbel of spreuken van de evangelisten. De ruimte om het altaar was dan weer sober, de preekstoel bezet met goud. De doopvond was meer dan uniek, deze leek precies uit klei te zijn gemaakt. Zoals vaak in Scandinavische kerken waren er aan het plafond boten bevestigd om de mensen op zee te beschermen. Ook hier unieke beelden vanaf het kerkhof met zicht op de haven.

Daarna werd het een leuke wandeling tussen de witte huisjes afgewisseld met gele en dit over mooi geplaveide, geklinkerde straatjes. De huizen stonden vaak dicht bij elkaar, soms een smal paadje of trap om naar een lager of hoger gelegen huis te gaan. Een echte tuin hadden velen niet en een auto kon wel door de straten maar had in het dorp zelf niet al te veel parkeerplek. We wandelden tot aan het water. En daarna via andere straatjes langzaam weer naar de auto. Zo passeerden we nog de molen. Het was er rustig en stil tussen de huizen, een verademing. We zagen 1 winkel met huishoudspullen en 1 ijsjeskraam.

Na de appel aan de auto was het tijd voor het laatste stuk: richting slaapplaats in de buurt van Göteborg. Eigenlijk was het stuk van dit plaatsje tot voorbij Stenungsund het mooiste.

Vaak erg dicht bij het water waar de zon mooi op glinsterde. Uiteindelijk een plekje gevonden op 10km van Göteborg. Op een parking aan het begin van een wandeling. Rustig. Timber uitgelaten in het bos en aan de picknicktafel die er stond onze avondmaal gegeten. Toen kwam er nog een auto met een Tsjechisch koppel. Zij gingen duidelijk in de auto slapen. Nog even wat getypt en dan naar bed.

7 augustus 2024

Rond zes uur begon de kraan te werken. Gelukkig nog even verder kunnen slapen tot 7u. Bij het opstaan zagen we donkere wolken boven het meer hangen en ja niet veel later vielen er wat druppels. Niet veel want we hebben gewoon buiten kunnen eten. Een trui aandoen was te warm, laat staan een jas. Na het ontbijt de camper wat herschikt en weer wat vuile was opgeborgen.

Toen konden we vertrekken, dit keer voor wat langere tijd vermoedelijk.
Eerst naar Gräsmark om water. Voor we de parking van de brandweerkazerne opdraaide stond er een pancarte met “Manon 50”. Ik kijk het straatje in en lijk een eland achter de boom te zien staan. Ik vraag nog aan Leon “ Is het een echte?” op het moment dat het dier zijn kop beweegt. Gelukkig stonden we toen snel stil. Toen nam ik vlug mijn telefoon om zoveel mogelijk foto’s te maken. Leon had de tijd om zijn camera te nemen. Toen draaide de eland zich naar onze auto en kwam langzaam naar ons toe gestapt, maakte net op tijd een kleine bocht om voor de auto te passeren. Prachtig, wat een immens dier. Wat een ervaring. Het is dan achter al die keren Scandinavië toch gelukt om er 1 in het wild te zien. Fijn na de vele elandenpoep en hoefafdrukken die we eerder zagen.

Nadat de eland de baan overstak en in het bos verdween konden wij water nemen bij de brandweer. Een beetje verder hebben we dan bij de Hembygdsgård het vuil water en de wc geloosd. We konden weer verder.

Onze weg vervolgd richting Arvika. Eigenlijk is de weg er naartoe meer afwisselend dan deze naar Sunne. Je rijdt door verschillende landschappen en uiteraard ook langs meren. Onderweg ook gestopt aan een loppis. Dit keer kocht ik er vanalles. Deze dame had een garage helemaal ingericht met spulletjes. Er stond bijvoorbeeld een kast vol met kleine porseleinen kerstmannetjes. Iets over 12u kwamen we de stad binnen. Eerst even gestopt bij de winkel voor wat mondvoorraad. Daarna verder gereden naar het stadspark. Op een bank gegeten en dan echt naar het park gewandeld want ik wilde nu toch eens zien hoe het park er nu bijlag. We zagen het in de sneeuw in april. Het was prachtig, veel groen, veel bloemen en perken waarbij die laatsten in het thema muziek waren.

Vanaf het park liepen we nog even naar het centrum om te kijken naar het marktje. Er stond niet veel: een kraam met kleren, een bloemen kraam en een fikakraam. Daarnaast ook een dame met eigen spulletjes. Ik kocht er nog een jeugdboek. Zo heb ik toch weer wat lectuur voor op school. Bij het Rode Kruis heb ik even rondgekeken maar niets gevonden. Al kun je daar niet sukkelen voor wat boeken: 10kr (= ong 1 euro) voor 2 ingebonden boeken of voor 3 pockets. Jammer genoeg ken ik nog niet al te veel echte Zweedse schrijvers zodat ik de vertalingen er niet kan uithalen. Komt nog wel. Ik kan al een beetje beginnen oefenen aan de hand van de foto van de trap in Sunne. Via de winkelwandelstraten terug naar de auto gewandeld.
Nu was het tijd om de GPS op Bengtsfors te zetten.

We wilden daar een Facebookkennis van Leon opzoeken. Een Landroverfanaat die net een huis kocht daar. Een aangename kennismaking met vader en zoon, afkomstig uit Bergen-op-Zoom. Zij kochten samen het pand. Het is een oude garage met toonzaal, garage, stockageplaats, met boven de toonzaal een appartement. Naast dit alles nog een groot huis met een schuur en kleine stuga.

Aan de overkant van de baan (zoals zo vaak in Zweden) hadden ze nog een stukje bos en de mogelijkheid om een steigertje aan te leggen. Ondertussen ook kennis gemaakt met de honden: een border collie en een Aussie. Die laatste is het tegenovergestelde van Timber. Iets te grote knuffelhond. Na een rondleiding en het bekijken van mekaars auto’s zijn we na dik anderhalf uur weer vertrokken. Even terug naar het centrum gereden om daar een rondje met Timber te wandelen. Daarna in rechte lijn naar een slaapplek maar wel al richting Fjällbacka wat we morgen willen bezoeken. We staan op een keerlus. Het is hier rustig. Zelfs de auto’s op de baan hier vlakbij hoor je bijna niet.

6 augustus 2024

Wakker geworden in een erg mistige omgeving en niet alleen boven het water. Het was te merken dat het hier een vochtige omgeving is want bij het uitlaten van Timber vond ik best een verzameling vliegenzwammen. En dan op weg naar de wandeling in Annafors: Dolpstigen. De rit begon erg mistig maar opeens was er dan na een bocht alleen maar blauwe lucht en zon.

Zoals gisteren al gezegd was het begin van de wandeling goed aangegeven maar was het erg moeilijk om er te parkeren. Het lukte ons toch en dan op stap. De wandeling stond geboekt als middelzwaar met een stevige klim aan het begin. Dat was ook over een zeker 500m. Daarna verliep het pad een beetje vergelijkbaar met de vorige wandelingen. Door bos, langs meren. Toch was er op sommige plekken wel duidelijk een ander soort vegetatie te merken. Ook waren er verschillende rustplekken voorzien. Een bank, een tafel met banken onder een luifel, enkele shelters. Erg handig om even te rusten of een koek te eten en ondertussen te kunnen genieten van het landschap. Halverwege kwamen we een koppel met 2 loslopende honden tegen. Gelukkig werden ze snel aan de lijn gedaan en negeerde Timber ze compleet. Nadien konden we voort met klimmen en dalen over smalle, al dan niet natte, weggetjes. Na 3,5u waren we terug aan de auto voor een wandeling van 8km.

Er was geen plaats om er te eten dus dan maar de weg gevolg tot we wel een plek vonden. Na de lunch de weg verder gereden en toen weer richting Sunne.

Jammer genoeg weer naar Sunne, het is dat of helemaal rond het grote meer rijden. Daar ter hoogte van Sunne is een overgang.

Vandaar was het de bedoeling om naar Gunnarskog te rijden maar op weg erheen passeerden we “ons” plekje. We gingen even kijken, was het rustig dan bleven, anders reden we verder. We staan er nog.
Bij aankomst eerst even een verfrissende duik in het meer, daarna wat rustig bezig zijn.

En toen besloot ik om op het kampvuur te gaan koken. Geen probleem, eerst hout zoeken want dit keer ligt er geen voorraad maar met een pas gerooid bos ernaast vind je best wel wat hout. Met Timber uit te laten zag ik dat de kraan al flink gewerkt had: er lag al een bol klein hout aan de kant van het perceel. Dit wordt later nog opgehaald vermoeden we. Tijdens het eten kwamen onze vrienden nog even dag zeggen. Wat een leuke verrassing. Na de afwas was het typen voor de blog en ondertussen weer genieten van de mooie zonsondergang

5 augustus 2024

Terwijl de mist over een deel van het meer hangt en de spinnenwebben vol dauw in de ochtendzon goed zichtbaar zijn, neem ik een frisse duik in het water. Eigenlijk is het water warmer dan de omgeving, het doet goed. Als ik met Timber over de weg loopt , passeert Peter (de timmerman bij onze vrienden). Daarna zitten we lekker rustig aan het ontbijt even op de banken van de shelter. We worden even gestoord door een vrachtwagen met kraan.

De kraan wordt afgezet en tijdens de tweede toer met Timber zie ik dat de kraan de kleine takken en te dunne stammen van het gerooide bos aan het opruimen is.
Onze eerste stop is de kerk van Gräsmark. Van buiten lijkt het een eenvoudige kerk. Binnenin veranderen we van mening. Plafond is helemaal beschilderd, om de ramen is ook versiering aangebracht maar de preekstoel en de ruimte om het altaar springen echt wel in het oog. De zware koperen voordeur en de geschilderde binnendeur zijn ook de moeite. Naast het altaar staan 2 prachtig versierde stoelen en het houtsnijwerk achter de doopvont is vakmansschap. Blij dat we toch zijn binnengestapt.

En dan is het tijd om naar Sunne te rijden. We waren hier al in de winter, maar het leek ons leuk dat nog eens te doen in de zomer. We lopen een beetje rond. Ik stap enkele 2de handszaken binnen om wat rond te neuzen. Ik vind nog een leesboekje. Veel is er niet anders dan in de winter en hier is ook niet zo veel te zien. We gaan dan maar een hapje eten bij Saffran en Vitlök. Net als in april bevalt ons het dagens lunchmeny. We kunnen eten (à volonté) van het warme gerecht en van het saladebuffet. Drank, water al dan niet met smaakje, koffie en thee nadien zijn inbegrepen. Ontspannende, betaalbare en lekkere manier van eten.

We wandelen dan terug naar de auto.
Vanaf Sunne is het nog 14km naar Mårbacka. Dit is de geboorte- en sterfplaats van Selma Lagerlöf, de schrijfster van onder andere Nils Holgerssons Underbara resa genom Sverige. We betalen de inkom voor het domein en boeken een Engelse toer in het huis. Het domein bevat vele hectaren akkers, gras en fruitbomen, maar ook aan de overzijde van de weg een groot deel van het bos. Selma groeide hier op als kind. Haar vader werkte er op de boerderij. Hij was best inventief maar maakte zo ook veel schulden. Dit maakte het erg moeilijk voor zijn zoon om bij het plotse overlijden van vader de boerderij te redden. Ze waren dus genoodzaakt alles te verkopen. Selma trok uiteindelijk naar Stockholm waar ze lerares werd. Voorts was ze zeer actief in de politiek en streed voor de vrouwenrechten. In haar vrije uren begon ze te schrijven. Ze baseerde haar verhalen op wat ze hoorde vertellen door haar Oma of op de mensen en de omgeving van Mårbacka. Uiteindelijk werd ze voltijds schrijfster. En met het geld dat ze verdiende, en later met het geld dat verbonden was aan de Nobelprijs Literatuur, kocht ze het huis en domein terug en liet het 2x verbouwen tot het huis dat het nu is. Wij vonden het erg interessant om over het domein te lopen en in de verschillende gebouwen te kijken. Zo was er een voorbeeld van de Folkskola, de arbeiderswoning met 2 verdiepingen waar verschillende gezinnen in woonden. In de keuken van 1 van de verdiepingen lag een boek waarin bijgehouden werd hoeveel melk een koe gaf en hoeveel boter er van kon worden gemaakt.

De rondleiding in het huis zelf was erg interessant en boeiend, met verschillende anekdotes. Nog snel een bezoekje aan de bijhorende boekenwinkel en dan naar de auto. Zo reden we nog naar de kerk van Östrä Ämstervik waar Selma en haar familie begraven liggen op de begraafplaats aldaar. De kerk zelf was gesloten.

Een retourtje naar Mårbacka om aan de overkant een wandeling te maken in het gebied dat Selma erg dierbaar was. Via de Back Kajsas väg ging het eerst langs een arboretum. Jammer genoeg stonden nog wel de bordjes er maar waren alle bomen gerooid. Het was een korte wandeling (3km) maar toch wel pittig.

Na ons appeltje te hebben gegeten aan de auto was het de bedoeling om te gaan slapen aan het begin van de wandeling voor dinsdag. We reden naar daar maar er was geen parkeerplaats en zeker geen overnachtingsplaats en geen internet, dus geen blog. We reden dan maar terug naar het begin van de weg en aten daar alvast ons avondmaal. Uiteindelijk besloten we om in Munkfors te gaan overnachten. Daar was nog een waterval aan een krachtcentrale en was er een officiële camperplek. Bij aankomst stonden er al 5 campers. Wij de onze neergezet en Timber genomen om een wandeling te maken naar de waterval. Het werd een tocht over verschillende bruggen, verschillende soorten water (stilstaand, zachtjes overstromend over een dam en een stevige waterval). Voorts zagen we nog oude gebouwen van de vroegere ijzerfabriek en de oude brandweerkazerne.

Bij een ondergaande zon was het met momenten meer dan in orde wat we zagen. Het werd dus uiteindelijk een rijk gevulde dag.

4 augustus 2024

Ondanks de drukte hier op de plek was het toch een rustige nacht. Wij werden als eerste wakker. En zoals normaal: terwijl het water werd gekookt, liet ik Timber uit. Grappig hierbij is dat hij, als we op deze plek staan, steeds uit het zelfde stroompje drinkt, ook afgelopen april. We wandelden onze normale route tot aan de bocht van de weg en ik nam zoals steeds daar een foto van het meer. Jammer genoeg begon het toen te druppelen. Koffie en thee konden we nog opschenken buiten maar daarna zijn we maar onder de shelter gaan zitten om te ontbijten. Hij staat er uiteindelijk toch om die reden. Nog net voor wij vertrokken reden de 3 Zweedse auto’s weg.

Wij kozen de weg naar Gräsmark. Eerste halte was de brandweerkazerne om de watertank bij te vullen. Daarna naar de ICA om boodschappen te doen en ernaast te tanken. Even de auto verplaatst naar de parking aan de kerk. Vandaaruit vertrok de wandeling om het meer Lillsjön. Eerst een stukje over de straat Gräsmarkvägen. Van dan af over de verharde weg. We passeerden zo Naturcamping Lagom. Mooie naam. Een camping uitgebaat door Nederlanders, absoluut niet aangepast aan de Zweede cultuur: broodje kroket is standaard snack daar. Natuurlijk kwamen we op die weg zeker wel 6 auto’s met Nederlands kenteken tegen.

Daarna verliet de weg de directe omgeving van het meer en liepen we nog langs enkele huizen om dan over een smal paadje het bos in te duiken om dan langs een grote wei het bos weer te verlaten en opnieuw op een verharde weg te geraken. Toen kwamen we aan bij een brug. Deze liep over een stukje kanaal dat het meer van Udden (Lillsjön) verbindt met het meer van Rottnen. Zo kon het ijzer beter en efficiënter worden vervoerd. Omdat het waterniveau van het meer op het einde van de winter met 4m kan verschillen (hoger) met dit in de zomer, gaf dit problemen aan de kerk van Gräsmark. Daarom werd ook ter hoogte van de brug een dam aangelegd zodat de hoogte van het water beter kan geregeld worden. Na de brug was het nog een dikke kilometer naar de auto, deels over de grote baan, deels door een woonwijk. Daar hebben we Timber even in de auto gezet en een bezoekje gebracht aan de Loppis (het Zweeds voor rommelmarktje, vaak ook aan huizen op de baan). Even rondgeneusd en wat gekocht. De loppis verder in de wijk was gesloten.
Eens weer in de auto hebben we deze verzet tot aan Hembygdsgården van Gräsmark. Tijd voor wat lekkers en de lokale omgeving wat te sponseren. We namen koffie en thee en konden kiezen uit 20 soorten koekjes en taarten. Er waren zelfs glutenvrije taarten. Je mocht zoveel kiezen waar je zin in had.

Nadien mocht zelfs de koffie en de thee nog eens worden aangevuld.

We zagen mensen ook nog eens om taart gaan, maar dat hebben we niet gedaan. Daarna hebben we even door de tuin met oude huisjes rondgelopen. Wat we er zagen, komt vaak overeen met wat we bij ons zagen rond die tijden. Vele gebruiksvoorwerpen vonden we ook nog in onze schuur of in ons huis terug. Deze plek is toch wel 1 van de beter onderhouden gelijkaardige plekken die we reeds tegenkwamen deze reis. Het wordt volledig gerund door vrijwilligers. Voorts heeft deze plaats ook de mogelijkheid om wc of vuil water te lozen. Altijd handig. Drinkwater is in de zomer ook aanwezig.

Daarna was het met de auto terug naar “onze” plek. Toen we aankwamen stond er een Duitse camper op het midden van het pad. Wij konden er gelukkig nog om heen naar ons vast plekje (hetzelfde van gisteren). We waren nog niet goed en wel uitgestapt of een Belgische camper draaide het plein op en zette zich naast de Duitse camper. En toen kwam er regen. We hadden de bui onderweg al zien hangen. Eerst vertrokken de Duitsers en toen de regen bleef duren ook de Belgen. Wij zaten gelukkig droog onder de shelter.
Het was een hele tijd wikken en wegen over hoe we verder zouden gaan, te voet of met de auto richting onze vrienden hier een beetje verder. Het stopte met regen, net op tijd, en dus werd het te voet. Thermossen thee en koffie mee zoals in april en wat lekkers en dan op pad. Dik 20 minuten stappen. Het was een leuk weerzien en na de fika een rondleiding om en in het huis. Leuk om de vorderingen te zien die er sinds april weer zijn gemaakt. Vooral het schilderwerk van de gevels in Falun röd valt op. Evenals de plek waar de zuivering van de afvoer nu zit. Balken voor de vloer in huis zijn er ook. Nu is het wachten op de nieuwe waterbron en dan kunnen de waterleidingen in huis worden aangelegd. De plek waar de kakelugn en vedspis (kachel en kookvuur op hout) komen hebben al een mooi betonvloertje. Het komt vast helemaal goed. Leuk is ook dat ze ondertussen ook al in het huis kunnen slapen. Dit volgen we zeker op. Daarna een stevige wandeling terug naar de camper. Gelukkig is er niemand meer bijgekomen en staan we hier rustig alleen.

Snel een hapje gegeten en Timber eten gegeven. Nu is er vooral stilte en de zon die weer op een prachtige manier gaat slapen

3 augustus 2024

Vroeg uit de veren want we wilden een lange wandeling maken en mijn collega had hem de categorie “zwaar” gegeven. Na het ontbijt was het schoenen aandoen en rugzakken inladen en dan op pad. Zoals gezegd stonden we aan het begin en tevens het einde van de wandeling, een lus dus.

De Gruvrudanwandeling is een wandeling door de bossen van de ene oude groeve naar de andere. We staan geparkeerd bij de Storgruvan. We zien aan de overkant resten van een oude groeve waar het plafond met dikke balken wordt gestut. Benieuwd wat de rest gaat geven.
Straat overgestoken en er werd direct gestart met een pittige klim. De start werd echter even onderbroken om een jonge slang die zich lag op te warmen even de tijd te geven om zich te verplaatsen. Daarna dus stevig omhoog over een droog bospad. Na 600m kwamen we bij de volgende groeve aan. Even rondgewandeld, foto’s genomen en weer verder.

Toch is het bos niet helemaal droog want dikke mostapijten steken groen af onder de ochtendzon. Niet veel verder botsen we op een mooi, nieuw houten paviljoen met banken om een vuur/grillplaats. In het metaal van de grill komen we de naam Timber tegen. In het bos aan de parking waar we eerst wilden staan gisteravond staat nog materiaal dat in de groeve werd gebruikt.
Na nog wat meer klimmen en dalen kwamen we aan bij Karlsvikken. Op deze plek vonden we ijzererts en nog oude restanten van het haventje dat er vroeger was. De plek werd dan gebruikt om het koper- maar vooral het ijzererts per boot over het Mångenmeer te voeren.

Het meer lag er prachtig bij in de zon. En stilletjes (of misschien ook luidop) waren we jaloers op hen die een huis of steiger bij het meer hadden. Wij dromen alvast verder. Maar na de haven moesten we weer omhoog en omlaag, zoals de hele wandeling om zo bij de volgende groeve (Källergruva) aan te komen. Toch wel 1 van de mooiste deze wandeling. Hier was op de wanden nog het koper en ijzer te zien. En tevens was het veilig genoeg om er op sommige plekken even iets dieper in te lopen.

Na ruim drie uur wandelen was het even tijd voor rust. Vermits de picknicktafel en bank die we onderweg tegenkwamen niet meer van de beste kwaliteit waren, hebben we ons maar op een omgevallen boom gezet die over het pad lag. Net toen we onze koek aten, kwam er een koppel uit de tegenovergestelde richting. Aan hun schoeisel te zien waarschijnlijk van een kortere wandeling.

Na de rustpauze passeerden we nog een laatste groeve die wat verborgen lag onder de begroeiing. Daarna slingerde de wandeling verder door het bos, met wat minder droge ondergrond ondertussen maar nog steeds met stevige klims. Tegen 13u waren we terug aan de auto.

Net 5u hadden we er overgedaan.
Danwas het tijd om te lunchen aan de picknicktafel naast de auto. Terwijl we daar zaten passeerden er nog mensen die we onderweg hadden gezien. Ik stond aan de auto en die trok de aandacht. Een babbel in wat Zweeds en wat Engels leverde op dat ze uit Karlstad kwamen, dat hij ooit in Amsterdam op vakantie was, maar dat het er veel te druk was. Nadien kwamen er nog zeker 12 mensen voorbij. Goed dat we tijdig vertrokken waren en zo bijna alleen door het bos liepen.
Na de lunch hebben we met de auto hier wat in de buurt rondgereden, meren gezien en uiteindelijk nog even gestopt bij de erfgoedboerderij van Tiskaretjärn. Vermits ze bezig waren met het hooien was het niet de ideale moment. Misschien gaan we nog even terug op een andere dag deze week. Nadien hebben we ons geïnstalleerd op onze vaste plek. Er stond nog een Duits gezin dat al aan het opruimen was.
Na een wandeling en een erg warme dag dan toch nog een duik in het meer genomen. Uiteindelijk is dit meer een klein stukje van het Mångenmeer waar we vanmorgen liepen. Na onze zwempartij hadden we ons op onze stoeltjes aan de shelter gezet in de hoop rustig te kunnen genieten van de stilte.

De rust is er niet meer. Ondertussen kwamen er 3 Zweedse auto’s die bij elkaar horen. Gelukkig enkel om te slapen en niet om te feesten. Kort daarna kwam er een Duits busje vol kajaks en een hond aan en nog wat later een Zweeds koppel met een Ram-auto, die zetten een tentje ernaast. Gelukkig konden we al bij al rustig koken en eten. We hebben na de afwas de stoelen verplaatst tot vlak aan het meer. Zalig rustig al hoor je in de verte wat gejoel van zwemmers. En langzaam gaat de zon onder en genieten we van de zonsondergang

2 augustus 2024

Op het gewone uur wakker. Snel Timber uitgelaten langs het pad en dan het ontbijt klaarmaken. Terwijl het water aan de kook werd gebracht, kwamen er 2 oudere fietsers aan. Die zetten hun fiets aan de kant, kleren uit, zwembroek aan en water in. Inzepen, onder water gaan en weer er uit. Afdrogen en weer weg. Het duurde maximum 10 minuten. Ondertussen gingen we gewoon verder met het ontbijt.

Na het eten liet ik Timber iets langer uit en op de baan (waar het weggetje op uitkomt) vond ik een ruïne van een oude gevangenis en van een kolenoven. Na alles te hebben ingepakt en vastgezet konden we vertrekken richting Gräsmark.
Het werd een route over kleine weggetjes, langs veel bomen en meren. Het bos was of jong of net gekapt of mooi gemengd oud. Afwisseling genoeg.

Veel kleine plaatsjes en af en toe één die op de kaart stond. Zo kon ik een beetje de richting volgen. In Fredriksberg hebben we de auto geparkeerd aan de Hembygdsgård. Dit is een beetje een klein Bokrijk. De Heemkundige kring. Te vinden in de meeste grotere dorpen. Vanaf hier vertrok een wandeling: Mörttjärn. Maar eerst koffie, thee en blauwe bessen cake. Een mooie, erg afwisselende wandeling. Vertrekkend door het bos, even een grindpad en dan afwisselend tussen de bosbessenstruiken, de heide of de rotsen. Af en toe een plankenpad, soms iets anders dan we tot nu toe gewend waren. De wandeling was maar een dikke 5km maar door het klimmen en dalen ben je toch even zoet. Na de wandeling lunchen aan de picknicktafel naast de parking.

En dan weer verder over de kronkelweggetjes. Wederom veel stof van de grindwegen, veel bomen en meren. En opeens een bekende naam Uvanå. Hier had een collega van me deze zomer gelogeerd. Ze vond het een mooie streek, ik kan ze geen ongelijk geven. Op de splitsing tussen Hagfors en Ekshärad even de auto uit de kant gezet en ons appeltje gegeten.
Vanaf hier hebben we de kleinere wegen uitgezet en zijn we na een dik uur rijden in Gräsmark aangekomen.

Nu was het nog even rijden naar het beginpunt van de wandeling die voor morgen voor ogen hebben. Maar het was via een bekende weg. We passeerden onze slaapplaats van deze zomer en paasvakantie. Ze ziet er alleen helemaal anders uit. De bomen aan de overzijde (het sprookjesbos) zijn allemaal gekapt sinds ons laatste bezoek. Ook deze rond de slaaplek. De utedass (buitenwc) en de shelter staan er nu zielig bij zo zonder bomen. Nog even verder gereden om het meer richting een startpunt van de wandeling. Daar stond al iemand, dan maar verder naar een ander punt vanwaar je de wandeling kan beginnen. Na het koken konden we makkelijk eten aan de tafel die hier staat. Nog snel de tekst getypt en we zijn klaar om morgen te vertrekken