Wakker geworden in een erg mistige omgeving en niet alleen boven het water. Het was te merken dat het hier een vochtige omgeving is want bij het uitlaten van Timber vond ik best een verzameling vliegenzwammen. En dan op weg naar de wandeling in Annafors: Dolpstigen. De rit begon erg mistig maar opeens was er dan na een bocht alleen maar blauwe lucht en zon.

Zoals gisteren al gezegd was het begin van de wandeling goed aangegeven maar was het erg moeilijk om er te parkeren. Het lukte ons toch en dan op stap. De wandeling stond geboekt als middelzwaar met een stevige klim aan het begin. Dat was ook over een zeker 500m. Daarna verliep het pad een beetje vergelijkbaar met de vorige wandelingen. Door bos, langs meren. Toch was er op sommige plekken wel duidelijk een ander soort vegetatie te merken. Ook waren er verschillende rustplekken voorzien. Een bank, een tafel met banken onder een luifel, enkele shelters. Erg handig om even te rusten of een koek te eten en ondertussen te kunnen genieten van het landschap. Halverwege kwamen we een koppel met 2 loslopende honden tegen. Gelukkig werden ze snel aan de lijn gedaan en negeerde Timber ze compleet. Nadien konden we voort met klimmen en dalen over smalle, al dan niet natte, weggetjes. Na 3,5u waren we terug aan de auto voor een wandeling van 8km.

Er was geen plaats om er te eten dus dan maar de weg gevolg tot we wel een plek vonden. Na de lunch de weg verder gereden en toen weer richting Sunne.

Jammer genoeg weer naar Sunne, het is dat of helemaal rond het grote meer rijden. Daar ter hoogte van Sunne is een overgang.

Vandaar was het de bedoeling om naar Gunnarskog te rijden maar op weg erheen passeerden we “ons” plekje. We gingen even kijken, was het rustig dan bleven, anders reden we verder. We staan er nog.
Bij aankomst eerst even een verfrissende duik in het meer, daarna wat rustig bezig zijn.

En toen besloot ik om op het kampvuur te gaan koken. Geen probleem, eerst hout zoeken want dit keer ligt er geen voorraad maar met een pas gerooid bos ernaast vind je best wel wat hout. Met Timber uit te laten zag ik dat de kraan al flink gewerkt had: er lag al een bol klein hout aan de kant van het perceel. Dit wordt later nog opgehaald vermoeden we. Tijdens het eten kwamen onze vrienden nog even dag zeggen. Wat een leuke verrassing. Na de afwas was het typen voor de blog en ondertussen weer genieten van de mooie zonsondergang