16 juli 2025

Bij het ontwaken horen we regendruppels op het zeil. Gelukkig bleek het maar van korte duur. Alle normale ochtendactiviteiten droog kunnen doen en daarna werd het een voornamelijk zonnige dag. Vanuit Monschau ging het door de Oostkantons richting Signal de Botrange. Het hoogte punt van België en pas sinds 1919 deel van België want daarvoor lag het in Duitsland. Onderweg en op de Botrange zelf merk je nog hoe woelig de strijd in en om de Oostkantons was.

We besluiten om door de Hoge Venen daar een wandeling te maken, niet al te lang want we moeten ook nog naar huis en de lange wandeling is trouwens niet toegankelijk voor honden. Het is mooi maar eigenlijk ook wel een beetje saai. Een rechte grindweg op, een al even rechte, andere grindweg weer terug. Maar toch tevreden dat we even konden wandelen. We lunchen er nog snel aan de auto, het restaurant aan de parking is gesloten, en gaan weer op weg.

We rijden langs de Baraque Michel, één van de ander hoge punten in België. Ik maak er enkele foto’s en wandel even naar la Chapelle Fischbach. Een klein kapelletje uit 1830, recent gerestaureerd, maar jammer genoeg gesloten. In het klokkentorentje hing oorspronkelijk een lantaarn die elke nacht werd ontstoken om verdwaalden de weg te wijzen. Dit gebruik stopte in het einde van de 19^de eeuw.

En dan is het in rechte lijn weer naar huis over de E40. We passeren in korte tijd enkele provincies in België. Alles verloopt vlot tot de file op de Antwerpse ring. Gelukkig is het aan onze kant stapvoets rijden, aan de tegenovergestelde kant staan ze gewoon stil en dit al van voor de Kennedytunnel. Rond 16u zijn we weer thuis, wordt de camper in sneltempo uitgeladen en brengen we hem naar de garage voor de keuring zodat hij klaar is voor ons volgende avontuur. Terwijl het eerste wasmachine draait, eten wij onze traditionele frietjes.

Na een emotionele, vermoeiende  maar mooie en dankbare tijd in Zwitserland waren we blij dat we even nog konden tot rust komen. Liechtenstein was een leuke ervaring maar meer dan dat ook niet. Fijn dat we er waren, goed dat hier niet alles wordt volgebouwd zoals we merkten in Andorra eerder dit jaar.

15 juli 2025

Vroeg weer op pad maar eerst de auto nog volgetankt. Via kleinere banen richting Kaiserslautern. Daarna draaien we de autosnelweg op richting het noorden. We drinken koffie/thee op een parking, best wel een erg grote zodat Timber nog een stevige wandeling  krijgt. Gelukkig is het vandaag wel zonnig, dat rijdt toch net wat lekkerder en kunnen we beter van het uitzicht genieten.

Ter hoogte van Trier rijden we het Moezelgebied binnen en zien alle hellingen vol met wijngaarden. Het is duidelijk waar de Moezelwijn groeit. Via de Moezelvallei komen we de Vulkaneifel binnen en rijden verder richting Daun en Gerolstein. Ooit logeerden we in deze laatste plaats tijdens de kerstvakantie maar veel herken ik er niet meer. Enkel de burcht die boven op de berg/heuvel
staat.

We rijden naar de parking van de Kasselburg. We hopen er door het bos rond de burcht te kunnen stappen en gaan op pad. We moeten echter onverrichterzake op onze stappen terugkeren. Alles om de burg en het park is afgezet met hekken. Een inkom van 14 euro per persoon en een bench voor Timber van 3 euro (hij mag het park niet in) enkel om wat foto’s te maken vinden we er toch over. Een vogel- en wolvenshow is niet aan ons besteed. We wandelen nog even op een ander stuk en kunnen zo wel de burcht zien en maken enkele foto’s. Weer naar de auto en halverwege de afdaling naar Pelm even lunchen.

We rijden nadien nog naar de Gerolsteiner Stausee en maken daar nog een wandeling. Nu is Timber klaar voor ons bezoek bij (schoon-) zus en schoonbroer in Schüller. Het wordt een gezellige namiddag en we bewonderen de metamorfose die het huis heeft ondergaan sinds de vorige keer dat we er waren.

En dan gaat het richting Monschau waar Leon een slaapplek vond naast een fietsroute. Op de weg erheen wisselen we België en Duitsland soms zo snel dat we  het enkel aan de kleur van de wegwijzers kunnen zien in welk land we zitten. Maar overnachten doen we dus nog een laatste maal in Duitsland.

14 juli 2025

Ver van de drukte om de Franse nationale feestdag worden we wakker onder een bewolkte hemel. Net wanneer we doorrijden vallen de eerste druppels. We rijden behoorlijk vochtig richting Konstanz, de eerste Duitse stad maar flirten toch nog even met de Oostenrijkse grens. We kiezen ervoor om geen autosnelweg te nemen maar een kleinere weg om zo te kunnen genieten van de Bodensee, een meer dat door 3 landen wordt begrensd.

Jammer genoeg zien we erg weinig van het water: ofwel staan er bomen, ofwel een camping  ofwel is de kustlijn helemaal volgebouwd. Jammer, al liet het weer ook niet toe om veel te genieten van de omgeving. We rijden langs enkele typische vakwerkhuizen. Bijzonder. Net voor Konstanz is er een grote omleiding, we moeten dus even geduld hebben vooraleer we de Duitse grens bereiken.

Gelukkig zijn er ook af en toe opklaringen en kunnen we droog koffie/thee drinken en op de middag droog lunchen. Ik kan zelfs een boswandeling maken met Timber. Eens weer op de baan komt de regen vanzelf terug. Het rijdt niet zo vlot. We nemen een stukje snelweg richting Karlsruhe. Plots breekt de zon door en daarna geraken we via de kleinere wegen tot bij Lambrecht. Een stadje in de buurt van Landau en Neustadt. Het is een hele toer om tot de camperplaats te geraken maar het lukt.

We parkeren de auto en maken een kleine verkenningstocht doorheen de stad. We zien het Rathaus, enkele kerken en de toren van een oude burcht. De hoofdstraat ligt open, wat ook de reden was van de moeilijkheid om de camperplek te bereiken, het loopt allemaal niet zo vlot. De meeste restaurantjes zijn gesloten of lijken ons niet erg hygiënisch. De schnitzel zal nog even moeten wachten. We koken zelf, eten buiten maar moeten daarna toch even schuilen, na een dik kwartier is alles weer droog.

13 juli 2025

Het is even wachten vooraleer de zon over de bergen komt kijken.  Vandaag staat een
wandeling naar het Wildschloss en het Schloss Vaduz op het programma. We trekken met onze stapschoenen de berg op. Het Wildschloss is een ruïne die hoog (862m) en diep in de bossen verborgen ligt. Een stevige klim van 4,2km leidt ons naar de burcht uit de 12e eeuw. Onderweg volgen we ook een bospad waarop we enkele bosweetjes bijleren. Even schuilen we onder het dikke loofdak voor een buitje. Daarna blijft het droog en wordt het weer warm en droog.

Een al even flinke afdaling brengt ons richting het Schloss Vaduz. Dit is jammer genoeg niet te bezoeken. Ook een wandeling omheen het slot behoort niet tot de mogelijkheden omdat het privaat domein is.

In de laatste afdaling terug naar de stad komen we via enkele borden wat te weten over de staat en de vorstenfamilie. Zo hebben we op een paar uren toch de hoofdstad van een land bezocht. We besluiten om verder te rijden en het laatste noordelijke stukje van het land te bekijken alvorens weer naar Zwitserland af te draaien.

We kunnen ook over Oostenrijk maar dan moeten we ook voor dit land een autovignet aanschaffen en dat vinden we een beetje te gek omdat we het voor Zwitserland al wel hebben. Een dikke 20 minuten later hebben we het gezien en bereiken we de Zwitserse grens op de brug over de Rijn nadat we eerst een flinke klim en een stevig afdaling achter de rug hebben. Het landschap was heel verschillend: weinig huizen, vaak nog autenthiek en veel weiden. Over de snelweg ging het richting Altstätten. Hier vonden we een betalende camperplek. Briefje ingevuld, centjes gedoneerd en nu staan we rustig op een groot veld met onze stoeltjes in de schaduw want het is hier nog 27 graden en de zon brandt best fel.

12 juli 2025

Bij het ontwaken stond er een volle maan te
schijnen over het dal. Kort hierna stond ook een ontwakende zon mee aan de hemel. Vroeg uit bed, voor ons was dat ook de camper halen en weer kampeerklaar inladen. Voor anderen de auto’s volladen. Vanuit het appartement vertrokken ze om 8u richting Brig omdat er iemand een trein moest halen. De anderen daar ging of naar het station of met de auto naar richting huis. Iets voor negen uur vertrokken mijn zus en schoonbroer kort daarna gevolgd door de kinderen. Voor onstijd om alles nog even te checken en de sleutels in de sleutelkastjes achter te laten. Daarna nog een korte rit richting Fieschertal om het oude brood af te leveren met onderweg in Fiesch het gesorteerde afval in de juiste punten in te leveren.

En dan onderweg naar de Furkatrein om van
Oberwald ons te laten vervoeren naar Realp. Een rit van dik 18 minuten door enkele tunnels, maar ook een stukje door het dal.  Tijdens de rit ernaartoe viel het ons al op hoe het alpenbeeld veranderde. Ter hoogte van Andermatt ging het bergop over de Oberalppass. Slingerend via haarspelbochten naar boven, zelfs 1 in een tunnel
en daarna was het natuurlijk ook weer naar beneden en dat richting Chur. We passeren de wat chiquere skioorden zoals Disentis en Davos. En dan komen we bij de afrit die we nodig hebben: deze naar Liechtenstein. Het is opletten geblazen want  er zijn verschillende benen in de
afrit: naar Oostenrijk, naar Duitsland en naar Liechtenstein.

Tussen Zwitserland en Liechtenstein vormt
de Rijn de grens. We veranderen van land midden op de brug over de Rijn, en zien tegelijkertijd ook de nummerplaten veranderen: zwart met de letters FL op. Kort na de grens parkeren we de auto in Balzers aan de voet van een heuvel.
Boven op de met wijnranken begroeide heuvel staat Burg Gutenberg. Alhoewel de burcht bijna altijd gesloten is, wagen we ons aan de klim en worden beloond met een geweldig uitzicht over de 2 landen.

Aan de voet van de heuvel staat nog de Jubiläumkirche, gebouwd ter eren van vorst Johann II von Liechtenstein. We wandelen er rond en bezoeken het kerkhof want de kerk is gesloten. Wat ons opvalt is de netheid en
de hoeveelheid vuilbakken (met hondenpoepzakjes) en het grote aantal toiletten.

We besluiten om nog naar de hoofdstad Vaduz
te rijden, een slordige 13 minuten verder en we zijn dan al ongeveer halverwege het land. We parkeren de camper op een grote parking naast het voetbalstadion FC Vaduz. Er zijn toiletten en in het weekend is het er gratis parkeren en het
ligt vlak naast de Rijn. Vol goede moed trekken we naar het centrum.  Vanop de parking zien we het Schloss Vaduz al liggen. In de stad merken we toch bestwat kunst onder de vorm van beelden die over de straten verdeeld zijn.

In de voetgangerszone vinden we de weg naar de toeristeninformatie en vragen er een plattegrond van de stad.  In de stad bevinden zich verschillende musea: het landmuseum, kunstmuseum, postmuseum,…,
het ene gebouw al wat bizarrer dan het andere.

Een groot contrast is er tussen het oude regeringsgebouw en het hypermoderne
parlement dat er pal naast ligt. Op weg naar de kathedraal, passeren we de muziekschool opgericht door Gabriel von Rheinberger.

De kathedraal St Florin staat statig op een
heuvel. In die heuvel bevinden zich 2 beelden: 1 van Maria en kindje Jezus en 1 van Maria met Jesus na de kruisiging.  De klokken in de toren werken zeer zeker, elk kwartier slaan ze en elk uur krijg je een stevig concert. Leon beklimt als eerste de trappen naar de ingang. Het  is best een sobere kathedraal.

Vanaf de kathedraal slenteren we weer
richting hoofdstraat op weg naar het Rathaus. Ondertussen kijken we of we ergens een hapje kunnen eten. Ter hoogte van het Rathaus is er een Sommerträff.
Onder felgekleurde schaduwdoeken spelen kinderen, is er muziek en kan je er iets drinken. We slagen erin om toch nog enkele foto’s van het gebouw te maken.

We keren op onze stappen terug en vinden
een tafeltje bij Elisa’s. Gelukkig voor ons is er nog een mogelijkheid om 2 schotels te krijgen: vitello tonnato en een pastaschotel met tomatensaus en kerstomaatjes. Na ons wordt iedereen weggestuurd en de thee en koffie nadien worden al bijna geleverd als ons bord nog niet leeg is. Ook de afrekening komt snel maar het smaakt en ik moet even niet koken. Dat is het belangrijkste voor vandaag.

Op weg naar de camper passeren we nog de
post. Eens aan de slaapplek krijgt Timber  een kleine wandeling langs de Rijn over de Planetenweg. En iets over half negen is het dan totale rust na een bewogen dag.

11 juli 2025

Opnieuw belooft het een prachtige dag te
worden. Spannend ook. 7 van de groep gaan vandaag letterlijk een sprong maken.
Er is afgesproken om 9u aan het vliegcenter beneden in Fiesch. Samen met 3 instructeurs zal er in groepjes gesprongen worden. Eerst zullen er 3 gaan, daarna 2 duo’s. Zeker onze kinderen kijken hier al lang naar uit. Ik wandel nog mee met de groep richting de gondel. En dan is het wachten aan de grond op het verschijnen van de eerste parachutes. Prachtig om te zien hoe ze door de blauwe lucht zweven, hoe ze over het dal vliegen en gelukkig ook veilig landen. Eerst
was gezegd dat er genoeg instructeurs zouden zijn om in 2 vluchten te gaan maar blijkbaar hadden er zich nog springers aangemeld, het was dus “even” wachten voor de mensen boven alsook voor deze aan de grond. Gelukkig konden we genieten van schaduw en een drankje ter hoogte van de landingsplek. Gezonde spanning was er bij de springers, weinig stress bij de mensen aan de grond. We hadden het volste vertrouwen in de kundigheid van de instructeurs. Ze willen uiteraard nadien zelf ook nog springen en wat veiligheid betreft kan je niet beter zijn dan bij Zwitsers.

Nadat iedereen gesprongen had en veilig was geland, was het eindelijk tijd om terug naar huis te wandelen en te lunchen. Het was ondertussen wel al twee uur gepasseerd. Na de lunch nog de laatste inkopen en dan al de eerste grote inpak. Om de reis, week en de dag af te sluiten was er nog voor de hele groep pizza gereserveerd in Hotel Glacier. Dat voor ons met 16 eters om half vijf de pizza-oven opstookte in plaats van om zes uur. Het werd een gezellig en lekkere afsluiter. Bij ons in de chalet werden er nog wat spelletjes gespeeld alvorens in bed te kruipen.

10 juli 2025

Een vroege zon luidde een speciale dag in: een uitstap naar de Eggishorn. Met de hele groep stapten we naar het station van de gondels richting Kühboden. Het oude, grote, rode “trammeke” is er niet mee. Sinds het vernieuwde station zijn het nu gondels waar 10 personen in kunnen. Tickets werden aangekocht: 10 dagkaarten en 5 enkele reis naar boven voor de moedigen die te voet weer naar beneden zouden gaan. Een dagkaart gaf ons toegang tot alle gondels over het dal inclusief de trein tussen Brig en Fiesch (zelfs nog iets verder). Dat we ook nog een fikse groepskorting kregen (vanaf 10 personen) en kinderen tot 6 jaar gratis zijn, maakte het alleen maar beter. In groepjes gingen we naar boven want ook de dugzak om een peuter te dragen alsook een buggy moesten mee. Even een stop op de Fiescheralp (Kühboden) en dan toch met een rode tram voor ongeveer 30 personen richting het eindstation. We gingen zelfs door de wolken.

Eens op daar was het tijd om een trui aan te doen. De jeugd trok al naar de eerste top. Daarna startten er 8 een wandeling naar het kruis en dus de echte top. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees want steile hellingen aan beide kanten van het moeilijk begaanbaar pad. Stappend van steen naar steen bereikten we de top. Het was prachtig weer dus konden we heel ver zien en werden we omringd door andere bergketens. Het zicht op de slinkende Aletschgletscher was adembenemend. We zagen van hieraf ook de Märjelensee liggen. Een gletschermeer dat ook langzaamaan verkleind. Om te voorkomen dat het helemaal zou weggaan werd er ondertussen een stuwdam/meer aangelegd. Een uitgebreide fotosessie aan het kruis samen met veel plezier en grappen makend beleefden wij 8 toch een geweldig moment. Voorzichtig weer naar beneden over de rotsen om ons daarna weer bij de groep te voegen om een groepsfoto te maken.

Weer aan het station splitste de groep. 5 begonnen aan de afdaling. Via de Märjelensee over Stock naar Fieschertal en zo over de rondweg naar Fiesch. 1 van de stappers maakte
ter hoogte van de Märjelensee een inuksuk ter nagedachtenis van Oma en Opa. Een mooi eerbetoon op een plaats die voor hen en ons als kinderen toch een belangrijke plek in ons hart had en heeft. Zo’n inuksuk bestaat uit opeengestapelde stenen en heeft bij de oorspronkelijke inwoners in het noorden van Canada verschillende functies: wegaanduiding, markeren van gevaarlijke
plekken maar wordt ook gebruikt om een gedenkplaats aan te duiden, zoals hier dus. Het was een zware tocht omwille van de zon maar ze hebben het toch gehaald.

De andere 10 namen de kabelbaan weer naar Kühboden. Na ons voldoende in te smeren begonnen we met de kleintjes de tocht richting Bettmeralp. Op een rustig tempo met de typische geur van de alpenweides gingen we over een grindweg op pad. Alpenbloemen fotograferen, paraglyders bekijken, lunchen, luieren, uitzichten bewonderen, Zwitserse koeien spotten, waren zowat de belangrijkste activiteiten tijdens onze wandeling. Halverwege nog even met de kleintjes een speelmoment: in een soort rodelbaan gemaakt van uitgeholde halve boomstammen kon je een houten balletje naar beneden laten rollen met als doel de gehele baan te halen. Een uitdaging.

Na een stevige wandeling bereiken we Bettmeralp. Een dorp waar geen auto’s toegelaten zijn. Er rijden al vele jaren enkel elektrische autootjes rond. Ze dienen ook om toeristen met hun bagage naar hun logeerplek te brengen. Het is er erg druk. We moeten nog even wachten vooraleer de gondel ons weer naar het dal kan brengen. We eten een appel, maken een sanitaire stop en gaan dan in de rij staan om in te stappen. Hier is er nog wel die grote rode tram die ons naar het dal zal brengen. Vanaf het bergstation werp ik een blik naar de kabel. Het lijkt wel of we zo goed als loodrecht naar beneden zullen gaan. Ter hoogte van de palen is het weer even kriebels in de buik en even aan niets denken als het bakje heen en weer schudt. Maar we bereiken veilig het dalstation. En hier geldt dan de Zwitserse efficiëntie: we hebben een kleine 5 minuten om van de kabelbaan in hetzelfde gebouw naar de trein te stappen. Precies op tijd komt trein aan. Via het smalspoor rijden we naar Fiesch. Nog even een flinke klim naar onze logeerplekken. We eten in 2 ploegen: eerst de kleintjes die dan kunnen gaan slapen, daarna de rest met de moedige wandelaars. In onze chalet sluiten we de avond af met een spelletje en een ijsje. Een meer dan geslaagde dag.

9 juli 2025

Terwijl de zon langzaam wakker wordt boven de bergen, maken wij onze rugzakken om er een dag tegen te kunnen. Ook nu worden er 2 groepen gemaakt. De ene gaat met de kleintjes in de auto naar het Toverbos in Ernen. De andere 12 gaan op dagtocht naar de Aspi Titterhangbrug.

De wandelaars vertrekken ook met de auto en wel op weg naar Bellwald waar de wandeling begint. De hangbrug is 160m lang en hangt 120m boven de voet van de Fieschergletscher. Vanaf de start is het eerst een stevige klim naar boven. Gestaag klimmen we de ruim 300m, voor de ene al wat makkelijker dan voor de andere maar we redden het uitzichtpunt vanuit de hoogte op de brug. De Zwitsers maken het ons gemakkelijk door af en toe wat hulpmiddelen aan te brengen zoals metalen voetjes, vlonderplanken en natuurlijk de wegmarkeringen. Vanaf het uitzichtpunt begint de afdaling richting brug.

Hier worden we geholpen door metalen trappen en gelukkig ook leuningen en netten waar de weg smal is en de afgrond dichtbij het pad. Even stilstaan bij de brug om dit werk te aanschouwen en dan erover. Ze is veel smaller dan de Gomsbrug en dus goed dat we vandaag Timber niet meenamen. Iedereen gaat veilig over de brug, de ene in 1 lijn want de diepte is toch wat eng, de andere langzaamaan om juist van de diepte en het uitzicht te genieten. Na de brug nog een kleine stap tot aan enkele picknicktafels voor de lunch. Ik vind er al wat blauwe bessen en bosaardbeitjes.

Na de lunch moeten we natuurlijk ook weer terug naar beneden. Het gaat vlotter dan de klim maar het blijft oppassen waar we onze voeten zetten. We passeren nog enkele echte Zwitserse koeien, uiteraard met bel rond de nek. Nadat we het water dat we met de hangbrug overstaken nu lager met een iets gewonere brug weer kruisen, moeten we jammer genoeg weer omhoog richting de auto’s. Ook dit keer weer een stevige trek, wat minder vlot met al wat vermoeide benen. Maar ook nu geraken we er weer allemaal. Eens aan de weg besluiten er 3 om over de asfaltbaan de laatste honderden meters af te leggen (wat minder steil), terwijl de rest het laatste stuk ook  nog door het bos aflegt. Aan de auto’s wordt het dan even tot rust komen en hydrateren.

De terugkeer naar de logeerplekken kan beginnen. Wij staan nog even ter hoogte van Bellwald zelf voor de trein.

De kleintjes verkennen het Toverbos in Ernen waar het eten van de grote Eekhoorn gestolen werd. Via glijbanen, hindernissenparcour maar ook via transportsystemen kan het eten en drinken weer verzameld worden. Het werd een gezellige voormiddag die werd afgesloten met een bezoekje aan de geitjes. Een middagdutje na de lunch was meer dan welkom voorhen.
Om de dag af te sluiten verwenden we onszelf met een lekkere poke bowl in de vorm van een buffet zodat iedereen hem zelf kon samenstellen. Een nog steeds erg warme zon was onze bondgenoot tijdens het gezamelijke avondmaal.

8 juli 2025

Vandaag zou het de minst gunstige dag zijn deze week met af en toe een bui. We bespreken het programma voor de komende dagen. Daarna gaan we met mijn broer en schoonbroer naar het bureau voor toerisme. We krijgen wat uitleg over de mogelijkheden van de gastenkaart. De dame voert de gegevens in van het gezin van mijn broer en bezorgt hem de gastenkaarten. Deze waren nog niet gevonden in het appartement of aangemaakt. Nadien iedereen tevreden.

Na de lunch worden de activiteiten wat opgesplitst. De jeugd gaat richting Riederalp om met de trottinettes te gaan rijden. Een hele trip met eerst de trein, dan de gondel naar de alp en dan nog een stukje te voet en dat om met driewielige fietsjes van de berg te rijden. Fietsjes zonder trappers alleen voetsteuntjes, gelukkig wel remmen. Het werd een geweldige uitstap.

Een andere groep ging wandelen over en weer naar Lax, de kookploeg begon aan de spaghettisaus voor 16 personen en de nodige boodschappen werden gedaan. Gedurende de dag vielen er toch af en toe wat druppels maar de grote regenbuien bleven uit. Na het eten zijn er enkele gaan zwemmen, werden ook nu weer de spelletjes bovengehaald en werd de blog bijgewerkt.

7 juli 2025

Op de planning staat een wandeling dus een stevig en lekker ontbijt met wentelteefjes is wel op zijn plaats. We vertrekken achter het appartementsgebouw Konkordia en wandelen een klein stukje van de weg die we gisteren deden. Niet veel later komt de splitsing naar Bellwald (Sint Anneke). We klimmen gestaag door het bos omhoog tot we de baan dienen over te steken. Dan gaat het even naar beneden naar Bellwald en zo naar het doel van de wandeling: de Gomsbrug. 1 van de 5 hangbruggen hier in de omgeving. Deze 280m lang en 92m hoge hangbrug gaat over de Lama-kloof waarin de Rhone stroomt.

Bij het afdalen naar de brug passeren enkelen nog langs het kapelletje Sint -Anna.

Om de brug te bereiken moeten we over of beter onder de baan door, door een tunnel. Het gevaarte hangt aan enkele grote kabels, planken om over te lopen en metalen netten om vallen te voorkomen. Spannend. Zeker voor enkelen. Leon gaat voorop met het fototoestel om iedereen te kunnen fotograferen. De minst dapperen volgen. Timber vindt het eng maar met enige aanmoediging lukt het toch om de overkant te bereiken. Eens de overkant bereikt, zijn er voor sommigen weer grenzen verlegd.

Een korte stop met wat fruit en dan richting Ernen. Het dorpje is nog erg authentiek, rustig en leuk om door te lopen. De jongste wandelaar van het gezelschap ontdekt een speeltuin. We besluiten om daar te lunchen. Het is eigenlijk de “speelplaats” van de plaatselijke school, zandbak, trampoline en klim-en glijwerk zijn allen aanwezig alsook 2 grote picknicktafels met banken. Meer moet dat niet zijn.

Na de lunch nog even een stop ter hoogte van de kerk van Ernen. We zien ze liggen vanaf ons terras, dus een bezoekje is dan zeker nodig. Een erg barokke kerk met veel goud versierd. Het altaar staat vele treden hoger dan de zitplaatsen van de kerkgangers. Meneer pastoor heeft dus een goed overzicht over zijn kerkgangers en kan direct zien wie niet oplet of in slaap is gevallen. Tevens zijn de zitplaatsen genummerd. Zo weet hij zeker wie hij achteraf moet aanspreken.

Voor de kerk hebben we een mooi overzicht over de vallei. In de verte zien we een helikopter met bomen of boomstammen van de ene kant van de vallei vliegen naar de andere kant. We blijven het schouwspel even aanschouwen. Dan gaat het naar beneden naar Fiesch. Een iets minder mooie weg dan bij het klimmen. We passeren de krachtcentrale en zien in de verte of beter hoogte het Feriënresort liggen. Bijna in het dorp lopen we nog langs een moestuin. Daar worden oude skistokken gebruikt om onder andere tomaten aan op te binden. Grappig zicht, dat wel.

Vanuit het dorp nog een stevige klim terug richting logeerplek. Ondanks de fellere wind kunnen we toch met z’n allen buiten eten. De kinderen eindigen de dag met gezelschapspelletjes.