6 juli 2025

Zondag: om de traditie in ere te houden is er Zopfnerbröd bij het ontbijt. Een gevlochten
sandwichachtig, briochebrood, ook gekend onder de naam Butterzopf.

Lekker zacht, mals wat zoetig brood. Na het ontbijt is het samenkomst aan het appartement waar het andere deel van de familie verblijft. Van hieruit vertrekken we als groep naar Fieschertal. De traditie was vroeger dat er zondagnamiddag vanuit Fieschertal langs de rivier richting Fiesch werd gewandeld, we daar een ijsje kregen en via de andere (bos)weg weer terug wandelden. Vandaag doen we dit in de voormiddag en in omgekeerde richting. We vertrekken dit keer eerst via het bosweggetje. Een best breed pad leidt ons richting ons oude vakantiedorp. Een goede eerste wandeling om te wennen aan de hoogte en aan het stappen. Mijn broer, zus en ik herkennen toch verschillende plekken, ook al is er veel bijgebouwd. Onderweg zien we nog enkele traditioneel gebouwde stalletjes staan die dienst doen als hooischuur.

We arriveren in het dorpje. Hotel Alpenblick is er nog steeds. Het gebouw waar destijds de kleine COOP gevestigd was, staat de koop. De brandweer kreeg een nieuwe kazerne en waar destijds een oude legerauto ons speelterrein was, ligt nu een prachtige speeltuin met enkele grillplaatsen, een overdekte plaats met toiletten en een mogelijkheid om water te nemen. Even een foto met ons drie voor het oude huis en dan in de speeltuin een pauze met wat fruit en spelen voor de kindjes (klein en groot). Over het huis bevindt zich nog een nieuwe jeugdherberg.

Over de brug over de Fiescherbach gaat het terug richting Fiesch. De rivier is best woest en hevig stromend. Het geluid maakt het vaak moeilijk om een gesprek te voeren. Het water is het smeltwater afkomstig van de Aletschgletjser en voegt zicht in Fiesch in de Rhône. We wandelen een groot deel langs de rivier. En dichter bij Fiesch wordt het een kabouterpad. Verschillende in hout uitgesneden kabouters staan langs de rand van de weg elk met hun verhaaltje erbij.

Eens weer in Fiesch is het halt houden voor de trein. Het smalspoor met tandrad trekt hier verder de berg over en de andere vallei in of gaat de andere kant op richting Brig.

Vermits het nog voor 12 uur is, kunnen we een kijkje nemen in de kerk van Fiesch. Het lijkt wel of de muurschilderingen recent gerestaureerd werden. We kunnen niet anders dan besluiten dat het een mooie kerk is. Bovenop het koor vinden ik een diploma van het Kirchenchor.

Op weg terug naar onze logeerplek wandelen we via een winkel die 50 jaar bestaat. Een zeer toepasselijk plaatje kan worden gemaakt. Voorts zien we dan het oude gebouw van de vroegere kabelbaan er nog staat maar dat er geen kabels meer uit vertrekken.

Wat jammer. De typisch rode bak kan dus geen mensen meer naar boven brengen. We vinden achter een huis nog een exemplaar maar dan wel 1 beschilderd.

We lunchen samen en nadien wandelen we met de jeugd nog even het dorp in richting het landingsveld van de parapente. Jammer genoeg is het bureau gesloten maar we vinden folders met de informatie. We lopen nog even langs de winkel om een brood. Thuisgekomen is het tijd om te koken voor de bende. We sluiten de avond af met wat gezelschapsspelletjes.

5 juli 2025

Onze eerste morgen in Zwitserland wakker geworden, genietend van het zonlicht op de bergen. Tijdens de ochtendwandeling met Timber even gestopt bij de wei waar er verschillende springtoestellen stonden voor paarden. Timber wat rondjes laten lopen en laten springen over de laagste toestellen. Hij vond het geweldig. En dan op weg naar Brig. Zou ik het nog herkennen?

Een parkingplek gevonden aan het openluchtzwembad en dan op pad. De roestbruine bolvormige torens van het slot kwamen toch nog bekend voor. We struinden door de oude stad. Heerlijk zonder auto’s. We namen een kijkje bij het slot, op de binnenplaats en de tuin. Op de binnenplaats stonden nog enkele oude postkoetsen.

De Kollegiumkirche was gesloten, het klooster ernaast was niet toegankelijk maar
de Antoniuskapelle konden we wel bezichtigen. Mooi in zijn soberheid.

Iets verderop stond een redelijk moderne kerk tussen de oudere gebouwen: de Herz-Jesu Pfarreikerk. Prachtige glasramen en een indrukwekkend houten plafond maakten het bezoek meer dan waard. Er stond in de hall ook een opstelling voor toeristen versierd met planten en kaarsen waartussen in vele talen het Onze Vader stond geschreven. Even uitblazen in de schaduw van een grote eik was een welgekomen rustmoment. Terwijl we daar zaten passeerde nog een toeristisch treintje.

We zetten onze weg verder richting station, kwamen nog een klein marktje tegen met lokale producten maar vooral de Bahnhofstrasse. Deze herkende ik nog erg goed. Ik vond er nog de apotheek terug waar we vroeger de Euceta haalde. Een supergel die goed was tegen zonnebrand, insectenbeten,…. Jammer genoeg van de markt gehaald.
De apotheek was vroeger voor ons, kinderen, een leuke plek. Terwijl we moesten wachten konden we aan een tafeltje zitten waar enkele telefoonhoorntjes waren.
Via deze konden we naar verhaaltjes luisteren. Aan het einde van de straat was
het Bahnhof. Dit moest ook wel op de foto want enkele leden van de familie
kwamen met de trein. Binnenin was het niet zo speciaal. Buiten zagen we het
perron waar het smalspoor naar Fiesch vertrekt en natuurlijk ook de bekende
gele postbus.

De Sebastianskapelle konden we ook nog bezoeken. Ook hier mooi door eenvoud. Over
de brug over de Rhone ging het dan terug naar de auto. Van hieruit naar de Aldi waar we wat meer in de schaduw konden lunchen. Daarna nog inkopen gedaan voor het avondeten en het eten van zondag.

En zo was het tijd voor de het laatste stuk naar onze echte bestemming: Fiesch. Het
kronkelende baantje langs het water  met in de bocht een kerkje zaten nog heel helder in mijn hoofd. Hoe vaak hebben we het ook niet gereden? Na de bekende plekken zoals Mörel, Riedel, Lax te hebbengepasseerd alsook de kabelbanen naar de Riederalp en de Bettmeralp kwamen we in Fiesch. Het binnenrijden was vaag maar dan was er wel een herkenning van de brug en de weg naar Fieschertal. Vermits we nog veel te vroeg waren om in het huisje te mogen, alvast even een kijkje gaan nemen in Fieschertal. Het huis waar we vroeger logeerden, staat er opgeknapt bij. De Fiescherbach dendert er
nog steeds woest naar beneden. Het kleine COOP-je is er niet meer. Hotel Alpenblick daarentegen nog wel. Fijn weerzien. Morgen wordt het verkend met de gehele groep. Benieuwd wat de anderen er van gaan vinden. En dan was het richting huisje. Even zoeken maar toch gevonden. Uitladen, installeren, de kinderen welkom heten en voor het gezamelijke avondmaal zorgen. Heerlijk familie- en vakantiegevoel om zo met z’n allen aan 1 lange tafel te zitten in een prachtige omgeving met best wel warm weer.

4 juli 2025

Het optreden wasgoed verstaanbaar zei Leon. Jammer genoeg was er op de weide naast onze
parkeerplek nog lang rumoer, ook aldus Leon. Toch was het een heerlijke slaapplek. Tijdens de ochtendwandelingen het bos rond de parkeerplek wat verkend. Na een klim had ik een overzicht over het dal en daar zag ik het festivaldomein.

Tegen half negen in Belfort halt gehouden bij een grote Leclerc. Toen we van de parkeerplaats
weg wilden rijden, macheerden er zeker 50 gendarmes voorbij op 1 lange rij. De ene had er al iets meer zin in dan de andere. Belfort zelf is best een grote plaats.

Nog even wat berichtjes naar het thuisfront en dan was er heel snel de Zwitserse grens. Het
landenbordje heb ik niet gezien. Ondertussen worden de bergen in de omtrek wat groter, de omgeving wat minder volgebouwd. Vooraleer we aan de koffie/thee konden hadden we er al zeker 20 tunnels opzitten. Zo gaat het vlot op de
snelweg: gewoon door de berg in plaats van er overheen.  Na een koffiestop op een kraaknette
parkeerplaats met WC ter hoogte van Reconvillier in rechte lijn voorbij Biel en Bern richting Kandersteg.   

Ons plan was om na de lunch eerst een wandeling te maken naar Oeschmensee, een meer in de omgeving van Kandersteg. Het warme weer hadden we niet verwacht en onze longen
en benen waren nog niet gewend aan de hoogte en het klimmen. We wandelden tot bijna de helft en keerden dan terug. De gondelbaan was ook nog een optie maar we waren niet zeker of Timber zou willen instappen. En bovendien was er boven nog een wandeling van ruim een half uur naar het meer. Het werd een inloopwandeling wat ook nuttig was.

Eens weer op ons positieve ging het richting station Kandersteg. Daar hadden we een reservatie voor de autotrein naar Goppenstein. Inschepen op een boot zijn we ondertussen
gewend, oprijden op een trein gaat ook zonder problemen. Een treinrit van 17min waarvan er ruim 12 door een donkere tunnel met slechts een minieme verlichting op de trein. Toch wel een beleving.

Eens van de trein gaat het dan snel naar beneden, via uiteraard wat tunnels en een hele boel
haarspeldbochten. Eens in het dal was het dan een slaapplek zoeken. We staan dit keer op een betaalplek in Gampel. Er zijn WC’s en douches wat leuk meegenomen is. Voorts staan we lekker in de schaduw van enkele bomen wat bij
een temperatuur van 28 graden en zeer zonnig, wel lekker is. En we zijn omgeven door bergen. Heerlijk. En we hebben zelfs tijd om wat te lezen.

3 juli 2025

Het is zover. We zijn onderweg naar Zwitserland. Wat begon met een gek idee, wordt nu werkelijkheid. Van 1968 tot en met 1974 gingen we met het gezin gedurende 1 maand naar Fieschertal. 1975 gingen we ook maar dit keer 14dagen. Dit laatste is nu exact 50 jaar
geleden. Samen met het grootste deel van het gezin van broer en met zus en schoonbroer willen we die plek herbeleven. Oude herinneringen ophalen en vele nieuwe maken. Een eerbetoon aan onze ouders.

Het vroeg vertrekken heeft er voor gezorgd dat we zeer vlot voorbij Antwerpen en zijn Kennedytunnel geraakten. Tot voorbij Mechelen ging het vlot maar vanaf Vilvoorde was het toch even filerijden. Ter hoogte van Tervuren en het Vierarmenkruispunt ging het dan richting Namen. Werken  zorgden wederom voor vertraagd verkeer. Onderweg hoorden we dat de Tervurentunnel daar was afgesloten. Vanaf Arlon zagen we een grote rode lijn op de gps, dan maar
anders rijden. Over Virton en Longwy richting Thionville.

Na enkele koffiestops bereikten we zo Frankrijk. De gele koolzaadvelden van in de paasvakantie waren nu volledig goudkleurig en klaar voor te oogsten. Nu werden de velden geel getoverd door zonnebloemen. Na Metz ging het over Nancy vooral over autowegen want de meeste snelwegen zijn péage.

Na de lunch even halt gehouden in Ronchamp. Daar zagen we een peil naar een kapel ontworpen doorLe Corbusier. Jammer genoeg mocht Timber niet op het terrein en ik ook niet omwille van mijn short en topje. Dan maar vluchtig en van ver de buitenzijde gefotografeerd. Nog even snel met Timber het bos errond verkend en dan weer
verder. Op de terugweg hielden we even halt bij le puits Sainte -Marie. Het restant van een oude kolenmijn.

En dan was het in rechte lijn naar onze slaapplek. Of toch, dat was de bedoeling. Eens in de omgeving van Belfort merkten we dat alle straten afgezet waren. Een drukte aan voetgangers in de straten. En onze plek niet bereikbaar want die was voorbehouden voor EUrockéennesfestival. Een 3 dagen durend festival. Dan maar een andere plek gezocht. We staan nu in vogelvlucht 5km van het festival. Bovenop een heuvel. We hebben nu het genoegen om alle zang woordelijk te volgen. Leon ziet het wel zitten, zo meteen is het Iron Maiden.