Onze eerste morgen in Zwitserland wakker geworden, genietend van het zonlicht op de bergen. Tijdens de ochtendwandeling met Timber even gestopt bij de wei waar er verschillende springtoestellen stonden voor paarden. Timber wat rondjes laten lopen en laten springen over de laagste toestellen. Hij vond het geweldig. En dan op weg naar Brig. Zou ik het nog herkennen?

Een parkingplek gevonden aan het openluchtzwembad en dan op pad. De roestbruine bolvormige torens van het slot kwamen toch nog bekend voor. We struinden door de oude stad. Heerlijk zonder auto’s. We namen een kijkje bij het slot, op de binnenplaats en de tuin. Op de binnenplaats stonden nog enkele oude postkoetsen.

De Kollegiumkirche was gesloten, het klooster ernaast was niet toegankelijk maar
de Antoniuskapelle konden we wel bezichtigen. Mooi in zijn soberheid.

Iets verderop stond een redelijk moderne kerk tussen de oudere gebouwen: de Herz-Jesu Pfarreikerk. Prachtige glasramen en een indrukwekkend houten plafond maakten het bezoek meer dan waard. Er stond in de hall ook een opstelling voor toeristen versierd met planten en kaarsen waartussen in vele talen het Onze Vader stond geschreven. Even uitblazen in de schaduw van een grote eik was een welgekomen rustmoment. Terwijl we daar zaten passeerde nog een toeristisch treintje.

We zetten onze weg verder richting station, kwamen nog een klein marktje tegen met lokale producten maar vooral de Bahnhofstrasse. Deze herkende ik nog erg goed. Ik vond er nog de apotheek terug waar we vroeger de Euceta haalde. Een supergel die goed was tegen zonnebrand, insectenbeten,…. Jammer genoeg van de markt gehaald.
De apotheek was vroeger voor ons, kinderen, een leuke plek. Terwijl we moesten wachten konden we aan een tafeltje zitten waar enkele telefoonhoorntjes waren.
Via deze konden we naar verhaaltjes luisteren. Aan het einde van de straat was
het Bahnhof. Dit moest ook wel op de foto want enkele leden van de familie
kwamen met de trein. Binnenin was het niet zo speciaal. Buiten zagen we het
perron waar het smalspoor naar Fiesch vertrekt en natuurlijk ook de bekende
gele postbus.

De Sebastianskapelle konden we ook nog bezoeken. Ook hier mooi door eenvoud. Over
de brug over de Rhone ging het dan terug naar de auto. Van hieruit naar de Aldi waar we wat meer in de schaduw konden lunchen. Daarna nog inkopen gedaan voor het avondeten en het eten van zondag.

En zo was het tijd voor de het laatste stuk naar onze echte bestemming: Fiesch. Het
kronkelende baantje langs het water  met in de bocht een kerkje zaten nog heel helder in mijn hoofd. Hoe vaak hebben we het ook niet gereden? Na de bekende plekken zoals Mörel, Riedel, Lax te hebbengepasseerd alsook de kabelbanen naar de Riederalp en de Bettmeralp kwamen we in Fiesch. Het binnenrijden was vaag maar dan was er wel een herkenning van de brug en de weg naar Fieschertal. Vermits we nog veel te vroeg waren om in het huisje te mogen, alvast even een kijkje gaan nemen in Fieschertal. Het huis waar we vroeger logeerden, staat er opgeknapt bij. De Fiescherbach dendert er
nog steeds woest naar beneden. Het kleine COOP-je is er niet meer. Hotel Alpenblick daarentegen nog wel. Fijn weerzien. Morgen wordt het verkend met de gehele groep. Benieuwd wat de anderen er van gaan vinden. En dan was het richting huisje. Even zoeken maar toch gevonden. Uitladen, installeren, de kinderen welkom heten en voor het gezamelijke avondmaal zorgen. Heerlijk familie- en vakantiegevoel om zo met z’n allen aan 1 lange tafel te zitten in een prachtige omgeving met best wel warm weer.