9 april 2025

Kwart over zes staat de wekker. We willen vandaag gaan wandelen en hopen zo de warmte voor te zijn. We maken ons klaar, Timber krijgt een korter rondje en we lopen een beetje vertraging op omdat het water niet wou koken. We vertrekken iets voor half negen richting Bardenas. Daar ziet Leon een mooi weggetje en slaat het in. We volgen het een tijdje maar komen uit bij een boerderij, wat niet de bedoeling is. We rijden dan maar terug en vinden uiteindelijk wel het weggetje van waar volgens Komoot een wandeling zou vertrekken.

Op de kaart die we kregen staan amper wandelingen, je kan wel de mountainbikeroutes volgen als je wil. Omwille van de lage zon krijgen we toch andere beelden van de rotsformaties dan de dag voordien. We parkeren onze auto aan de kant van de weg, doen onze stapschoenen aan, nemen de rugzakken en gaan, ruim een uur later dan voorzien, op pad. Een beetje onduidelijk hoe de wandeling start, maar we vinden de weg. Lopen een parallel aan een uitgedroogde rivierbedding, daarna langs een akker en zelfs dwars over een andere. Uiteindelijk vinden we een mooie wandelweg en gaan verder. Timber laten we loslopen gezien er hier niet al te veel wilde dieren zijn en ook geen andere wandelaars. En dan wijst de weg naar boven in een kloof. We zijn dan omgeven door okergele rotsformaties. Het eerste deel gaat goed. Dan zien we een betonnen trap die tegen de helling naar boven gaat. Maar een deel van de treden is verschoven of gekanteld door de erosie of de kracht van het water. Dapper klimmen we naar boven. Leon houdt Timber bij, ik ga eerst een stuk naar boven. Dan volgt Timber tot bij mij en dan volgt Leon. Zo gaan we in stukjes soms op handen en voeten naar boven. Het uitzicht op de top is de moeite. Dan zoeken we de weg naar beneden vanop de top, die vinden we niet. Dan maar terug langs de scheve treden of rand naar beneden. Zelfde volgorde, al doet Leon hier ook een beetje aan textielbremsen. Af en toe komt hij ook op zijn bibs naar beneden. Als ik naar beneden ga en Leon is nog met Timber hogerop, piept Timber (niet bij het naar boven gaan). Zou hij ook wat hoogtevrees hebben? Op het lager gelegen plateau gaat de weg verder maar ook daar houdt hij op. Ik klim nog even naar boven om te zien of de weg daar verder gaat maar daar stopt alles in een kom. Dan maar weer naar beneden klauteren. Uiteindelijk moeten we de gehele kloofrand terug omlaag. Weer in stapjes komen we alle 3 veilig daar. Ondertussen schijnt de zon volle kracht en smeren we ons nog eens extra in.

 Vanaf hier kunnen we een andere weg naar de auto nemen. Wat een avontuur, wat een belevenis, wat een grenzen (h)(v)erleggen. We zijn trots op onszelf en vonden het geweldig. Stoffige broeken en schoenen nemen we er graag bij.         

Eens bij de auto is het schoenen uit en op weg naar een schaduwrijk plekje om te lunchen. We kunnen de auto zo zetten dat we aan de “tafelkant” in de schaduw zitten. We kleven de zonnewering op de ramen en zo blijft het redelijk koel in de auto. We begrijpen ineens waarom er een siësta wordt gehouden. Rond 15u rijden we richting El Paso. In het Noordelijk deel van de Bardenas: La Blanco Alta genaamd. Het is hier groener, er staat ook volop tijm in de bermen in bloei en natuurlijk ook distels. We maken hier langs een mountainbikeroute nog een korte wandeling. Zetten ons nadien in de schaduw en eten onze appel.

Tijd voor een overnachtingsplek te zoeken. We vinden er één in Carcastillo. Niet deze in het dorp maar erbuiten. Via een grindweg bereiken we een recreatieplek aan de rivier. Voor een gewone camper is de weg niet echt bereikbaar, wij vinden het meer dan oké.  We rijden zelfs voorbij een stuk waar onlangs een stuk rots naar beneden kwam. Het is hier rustig op het water van de stuwdam na en enkele kwetterende vogels. Na het eten kunnen we ons aan de picknicktafels zetten om de tekst te typen en van de foto’s te genieten. Terwijl de maan door de bomen schijnt en de zon gaat slapen, maken wij ons klaar voor de nacht.

6 april 2025

Na een erg verkwikkende nacht iets na 7 wakker. Nog even blijven liggen tot half acht. Aankleden en terwijl ik met Timber een rondje om de parking deed, werd het water gekookt. Na het ontbijt even snel de wc geledigd alsook de vuilwatertank. Het kan maar gedaan zijn en deze plek had alle mogelijkheden. Na het ontbijt even Timber in de auto gelaten en bij Caldea snel naar toilet geweest. Ook even contact gezocht met het thuisfront dankzij de wificode. Zo waren we klaar voor de wandeling. Een niet zo lange of moeilijke wandeling, goed genoeg om even in te lopen.

We vertrokken naar de brug en vonden de trap die we gisteren naar beneden hadden gelopen. Jammer genoeg dit keer naar boven. Een stevige klim richting de start van de wandeling. Nog 2 straten kruisen en dan vonden we het begin. Een wandeling boven de stad naast het irrigatiekanaal: Sol irrigation Canal. Het water lag netjes in een 50-60 cm brede goot. Het pad was mooi geplaveid. Het wandelde vlot met af en toe wat tegenliggers. Vanaf het pad hadden we duidelijke uitzichten over de stad. Op deze helling naast of beter onder het kanaal lagen vele moestuintjes. In vele waren ze hard aan het werk. Het was duidelijk dat we toch zuidelijker zaten dan bij ons want uien en kolen waren al goed gegroeid terwijl thuis deze net gezaaid of geplant waren. Op zeker moment loopt het kanaal ten einde en vormt het een watervalletje de helling af.

Tijd om weer af te dalen en zo de stad weer in te komen. Ditmaal via het oudere gedeelte. Stenen huizen, smalle straatjes. Zo kwamen we tot een kerkje: La Capella del S.S. Sagrament. De zondagdienst was juist gedaan, dus snel ook binnen wat rondgekeken en fotootjes gemaakt. Eerst Leon, dan ik.

Terwijl ik net klaar was, werden de lichten gedoofd. We hadden dus geluk. Na de kerk was het niet meer ver tot de brug.

Vandaar nog even naar de bakker om lekkers voor bij de lunch. Ik kocht 2 empenadas met verschillende vulling en een stuk appelgebak. Nog een paar straten en we waren weer aan de auto. Tafelblad open en Timber brokken. Koffie en thee erbij genomen en we konden eten. De ene empenada bleek een bladerdeeggebakje met een garnalenpasta, de ander een brooddeeg met gehaktvulling. Beiden lekker maar het bladerdeegje kreeg de voorkeur. Het appeltaartje was een zoet, plakkerig stukje bladerdeeg met dunne schijfjes appel op. Lekker.

Daarna was het tijd om op te kramen. Alles ingeladen, parking afgerekend en dan een kort toertje door de stad richting Spanje. We reden zo op de andere heuvel dan deze waar we ’s morgens wandelden. De stad ligt echt als een bloemhartje tussen verschillende bergen die de bloemblaadjes vormen.

Stilaan reden we de stad uit en verder tot de laatste stad van Andorra. Sneller dan we hadden gedacht bereikten we de Spaanse grens. De grensovergang ging vlot. Eerst langs deze van Andorra, dan deze van Spanje. We volgden netjes het bordje met pijltje campers maar dat was precies niet helemaal de bedoeling. De ene douanier keek raar, de andere kwam snel uit het hokje gerend om teken te doen dat we door mochten.

Het berglandschap hier was meer zoals je zou verwachten. Een dorp(je) in het dal of op de helling maar niet echt die hoogbouw van Andorra. Met behulp van vele tunnels door de bergen konden we snel vooruit. Langzaamaan veranderden de bergen in heuvels, bood akkerbouw met graan en gras een fris groen uitzicht. Hoe meer we zuidwaarts reden richting Lleida, kwamen daar ook fruitbomen bij. We vermoeden perzik, peer, appel en misschien zelfs kersen. Olijfbomen mogen we natuurlijk ook niet vergeten worden. We vonden dat het een beetje op Toscane leek. Zeker met de temperatuur die er was, rond de 24°C.

Eens Lleida gepasseerd ging de weg naar Zaragoza over de snelweg. Eerst een autoweg (autovia) daarna een echte snelweg. De heuvels zijn naar de achtergrond verdwenen. Wat een verandering van landschap op zo’n korte tijd. Iets na zessen zijn we Zaragoza binnengereden. We vonden snel de camperplek. Maar het is duidelijk dat we niet de enigen zijn die ze heeft gevonden. Er staan hier zeker 50 campers. Toch is het hier erg rustig. Snel gekookt zodat we tegen 19u klaar waren met eten. Timber nog eens uitgelaten, foto’s geselecteerd en de tekst getypt. Terwijl de zon bijna onder is, is het stilaan bedtijd.