1 augustus 2026

Na een rustige nacht, ontbijten we bij een stralende zon. Voor de andere Land Rovers is er vandaag een trail. Dit is een soort hindernissenparcours waar stuurbehendigheid en wagenbeheersing worden getest. Dit is voor onze auto niet echt haalbaar omwille van de wendbaarheid (of eerder het gebrek aan). We besluiten om nog even op het terrein te blijven en werken daar het blog bij. Het vraagt even tijd, maar het lukt aardig. Ondertussen worden de buren ook langzaam wakker. We praten nog even bij en nemen rond 11u afscheid.

We rijden de andere kant op dan dat we kwamen aanrijden. Opeens zien we een pijl met een UNESCO erfgoedsymbool op. We volgen de bewegwijzering en komen uit bij het Radiostation van Grimeton. Dit station werd gebouwd tussen 1922 en 1924 met als doel vroege draadloze transatlantische telegrafie en communicatie met Noord-Amerika mogelijk te maken. Voor de kenners: het bevat de zeldzame en werkende Alexanderson VLF-zender met zeer lage frequentie. We nemen wat foto’s aan de buitenzijde want een bezoek aan het museum zou ons iets teveel tijd kosten.

Vandaaruit gaat het stilaan weer noordwaarts door een voor ons meer en meer typischer Zweeds landschap: lange rechte wegen tussen bomen of akkers (uitgebloeid koolzaad, graan en maïs).

Rond het middageten komen we aan bij Hedared en ondernemen nog eens een poging om het kleine stavkyrka langs binnen te zien. 3x is scheepsrecht, ze is geopend. Zoals eerder aangegeven is het best sober wat kleuren betreft. Toch is het meeste hout beschilderd. Helemaal in het begin had de kerk geen ramen en grond als vloerbedekking. In de kerk vind je ook 2 houten beelden: Maagd Maria en de heilige Franciscus. Na ons bezoek besluiten we om aan de picknicktafels aan de overzijde van de straat, te gaan lunchen. Net wanneer alles op tafel ligt, stopt er een auto. Een man stapt uit (blijkt half Amerikaan half Zweeds te zijn en student dokter). Hij bekijkt de auto en begint een heleboel vragen te stellen, niet alleen over de auto ook over lonen, kans op huis kopen, geweld,… Een half uur later heeft zijn vrouw de kerk al bezocht en is ze op zoek naar hem. Gelukkig, want zo kunnen we eindelijk gaan eten. Terwijl de meeste mensen een kwartiertje nodig hebben om de kerk te bezichtigen, keert het koppel pas terug als ik na onze lunch Timber ga uitlaten. Nadien kunnen we weer op pad.

Halverwege de rit houden we halt bij een maxi ICA en slaan wat voorraad brood en fruit in. Naast de parking laat ik Timber uit op een bosweggetje en eten we een appel. Vanaf nu gaat het richting Åminskog en het Sörknatten naturreservat. Hier hopen we vandaag nog een korte wandeling te maken. Onderweg wordt de rit nog even onderbroken door het passeren van een goederentrein.

Uiteindelijk bereiken we rond half zeven de parkeerplek van het reservaat. We maken snel soep warm met nog extra groenten en eten er wat toastjes bij. Zo kunnen we om half 8 op pad voor een korte avondwandeling. We starten langs de grindweg, passeren de slagboom die over de weg staat en vinden uiteindelijk de gele aanduidingen voor Baståsenleden. Deze wandelroute vormt een 8 waarvan wij maar 1 lus willen lopen. Het is een gevarieerd bos waar het pad regelmatig gehinderd wordt door omgevallen bomen, waar het struikgewas best hoog staat waardoor het wandelpad niet zo goed meer zichtbaar is, maar waar speurhond Timber ons goed doorheen de wandeling helpt. Af en toe even een stevige klim of afdaling. Maar al bij al een mooie, avontuurlijke wandeling. Het is duidelijk waarom dit reservaat gebruikt werd als filmlocatie voor de opnames van Ronja de Roversdochter. Samen met nog een buscamper en een koppel die in de auto slaapt zullen we hier overnachten.

29 juli

Doordat we vroeg op waren, konden we het spel van de zon op de bergen en het meer goed aanschouwen. Na ons ontbijt reden we richting het hotel van Martin en Susanne. Het werd een blij weerzien en bij een kop koffie en thee en lange babbel over verschillende zaken: hun vertrek, het werk daar, de omgeving en uiteraard ook auto’s. Tijdens dit gesprek kregen we ook nog wat uitleg over de geschiedenis van Rjukan. Los van wat ik eerder schreef , bleek ook dat Rjukan en Notodden de eerste steden in Noorwegen waren, die stromend water, elektriciteit en een toilet in huis hadden.

Na onze babbel ging het dan richting Zweden. We namen vanaf het hotel een andere weg terug. Terwijl de heenweg vooral een slingerende, haarspeldbochtvretende weg was, ging het nu wat rustiger door het ruige landschap. Ondertussen namen wolken meer en meer de overhand. We passeerden ook het vertrekpunt voor een hike naar de Gaustatop (hut) zelf. Verderop stond op elke uitsprong van de weg wel een camper. Uiteindelijk bereiken we Tuddal, tanken de auto vol en gaan weer verder want vandaag wordt toch echt wel een rijdag.

We nemen een pauze ter hoogte van een schattig kerkje, dat jammer genoeg gesloten is. Voor vertrek pluk ik er een potje frambozen. Langzaamaan klaart het op en rijden we langs enkele typische boerderijen. In Kongsberg vinden we een servicepunt waar we de toilet kunnen legen en water kunnen aanvullen. We kunnen er weer even tegen.

Niet veel later lunchen we aan een verlaten weg waar ik tijdens het uitlaten van Timber nog een handvol bosaardbeien pluk. Onze laatste stop in Noorwegen is de REMA. Hier kopen we de voor ons bekende viskoekjes. Lekker en makkelijk klaar te maken. Vanaf de parking van de winkel rijden we het betaalstation van de boot Horten-Moss in. We betalen en schuiven aan in de rij. Er staat best veel volk en bij de derde boot mogen we mee. De ferry vaart over het fjord. We kijken wat rond op de boot en vangen wat wind aan dek.

Na een half uur is het tijd om weer naar de auto te gaan en kunnen we ontschepen. Daarna gaat het in rechte lijn, via de nodige bruggen en tunnels maar ook via de snelweg, naar de grens met Zweden. Daar rijden we langs de mooie kust van Bohuslän. Vermits de klok steeds verder tikt, zetten we ons op een parking om te koken en ons avondeten op te eten. Terwijl ik Timber uitlaat, zie ik dat we geparkeerd staan op de parking in Tanum. Dit blijkt een deel van UNESCO erfgoed te zijn. Hier en op nog 5 andere plaatsen langs de kust, zijn sporen van mensen gevonden die al 8000 jaar teruggaan, aan de hand van gebruiksvoorwerpen, graven en rotsschilderingen heeft men zaken kunnen reconstrueren. Het was even een interessant intermezzo.

Ook al wordt het steeds later, blijft het gelukkig lang licht en besluiten we om toch nog door te rijden naar Smögen. Via de Smögenbrug komen we in dit typisch Zweeds kustplaatsje. We parkeren de auto (gratis vermits het na 20u is) en gaan aan de wandel. Wie denkt dat het rustig gaat zijn op deze tijd van de dag, die heeft het fout. Het dorpje is gekend om zijn visrestaurants en winkels. Deze zitten dan ook afgeladen vol, terwijl mensen buiten aan de terrassen staan aan te schuiven om een plaatsje te bemachtigen. Ondanks de drukte proberen we te genieten van het uitzicht van de vele granieten rotsen om het dorp maar zeker ook van de vele (fel) gekleurde huizen. We wurmen ons over de boulevard tot aan de laatste huisjes. Vanaf hier wandelen we nog door enkele straten richting onze auto. Net in het volgende dorp Väjern vinden we een gratis camperplek met toilet. We klappen het dak open en moe kruipen in bed.

23 juli 2026

Op 24 juli zijn we vertrokken, via Denemarken , Noorwegen naar een Landrover treffen in Zweden (Rolfstorp) en dan richting Kiruna. Met onze reissnelheid van zo’n 200 a 300 km/dag hebben we wel een paar weken nodig (Kiruna is minimaal een 1700 km vanaf Rolfstorp dus een minstens een week heen en een week terug en nog een week om weer thuis te komen).

We zullen zo vaak mogelijk in de avond de blog bijwerken. Dit is afhankelijk van onze fut en of we internet via onze gsm hebben.

12 juli 2026

Zoals de vorige dagen ook nu weer vroeg wakker, bij de andere campers heerst nog volledige rust. Terwijl ik met Timber een rondje liep, moest Leon even de gereedschapskoffer boven halen. Een zekering was gesprongen. Een doorgebrande draad naar het lampje achteraan binnen was de dader. Voordeel van in de zomer in Zweden te zijn: dat lampje hebben we nu niet nodig.

Na het ontbijt werd het wandelen geblazen in het nationaal park. Dit park bevat een ongerept oerbos waar je vooral met mos bedekte rotsen vindt. Het lijkt wel als je er door wandelt, dat sommige rotsen zo tot leven kunnen komen en net als bij Frozenfilm tot trollen worden omgevormd. Het heeft wel iets magisch. Het schouwspel van de verschillende soorten en kleuren mossen, zowel op de rotsen als aan de bomen is prachtig. De wandelroutes leiden naar de 2 stilstaande meren : Stora Idgölen of Trollsjön genoemd en de Lilla Idgölen. In de meren vind je waterlelies, gele plomp en waterklaver. We starten met de route naar de Lilla Idgölen en krijgen direct een pittig klimmetje te nemen. Onderweg zien we buiten de rotsen met mos ook wroetvlekken van wilde zwijnen. Het pad is niet altijd even makkelijk te begaan omwille van de vele rotsen en stenen maar ook regelmatig door een omgevallen boom. In het park wordt niet gerooid. Enkele wordt er af en toe de kettingzaag bovengehaald als een omgevallen boom het pad te hard belemmerd. Het vele dode hout dat gewoon achterblijft voor insecten en kleine dieren maakt het bos helemaal speciaal. Dat de bomen die er staan best oud zijn en ook erg traag groeien, kunnen we zien bij een doorgezaagde stam waar de jaarringen wel erg dicht bij elkaar liggen.

Na het kleine meer koppelen we de route van het grote meer eraan. Na een toch wel glooiend parcours komen we weer aan de auto. We nemen nog koffie en thee aan de picknickplek met uitzicht op nog een ander meer en gaan daarna weer verder.Via de grindweggetjes gaan we op pad. We verlaten deze even omdat we moeten tanken.

Terwijl Leon de tank vult, zie ik een pijl: Mariannelunds Karamellkokerie. We besluiten even de straat in te rijden. Aangekomen aan het winkeltje staan er veel auto’s, we parkeren even op de straat. In het winkeltje ruikt het zoet. Achter het glas zijn enkele jongeren volop bezig de zoetigheden te verpakken. Er staan verschillende soorten klaar op een rek om te verpakken. Omdat het zondag is, zien we geen snoep maken, wel jammer. In de winkel zelf staan vele proevertjes. We testen er enkele en laten ons daarna verleiden om wat fudge in een zakje te doen, we vullen aan met een zakje citroen- en een zakje violetsnoepjes en rekenen dan af.

Zo zie je maar dat je niet alles hoeft voor te bereiden om leuke ervaringen op te doen. Niet veel verder botsen we in Näshult op een rode, houten kerk. Net als gisteren staat de toren apart. We bekijken de kerk aan de buitenzijde want ze is enkel van maandag tot en met donderdag geopend. Als je goed kijkt heeft het schip de vorm van een boot. Blijkbaar zou de kerk beroemd zijn om zijn stenen sacristie die stamt uit de Middeleeuwen. We slagen er in om enkele foto’s van de binnenzijde te maken door de vensters.

We rijden verder over zo klein mogelijke (grind-) wegen tot ons eigenlijke doel: de houten kerk van Granhult. Deze kerk zou officieel de oudste houten kerk van Zweden zijn. Aan de zonzijde heeft de kerk een afgebleekte kleur, aan de noordkant is ze nog sterk geteerd. We kunnen hier wel binnen. Muren, banken en plafonds: het meeste is beschilderd. Het is nog niet zo erg als de kerk van Habo die we vorige zomer zagen. Het heeft wel iets. Ook hier is een kleine sacristie. Bij het buitengaan zien we boven de inkomdeur het bordje: böj ditt huvud: buig je hoofd. Het deurtje is wel erg klein en laag. We besluiten aan de kerk te lunchen. Nog even tot rust komen in de schaduw van de auto en dan gaan we weer verder.

Via wat kleine wegen maar ook even de grotere komen we dan aan een parking waar een toiletgebouw staat en waar we ons chemisch toilet kunnen ledigen.

Aan mooi uitzicht geen gebrek. Nu ook dat weer in orde is, en we verder kunnen tot thuis, rijden we naar het Åsnen national park. We merken bij het oprijden van de parking al meteen dat we hier niet mogen overnachten. Jammer. Dit is best een klein nationaal park. Aan het begin staan enkele wegwijzers. We volgen deze naar het toilet maar komen eerst bij een informatiehuis en -punt. Hier wandelen we even naar het water en zien dan oranje bewegwijzering. Dit is de skogsslingan of ook wel lus door het bos. We nemen die en vertrekken inderdaad door het bos. Het paadje slingert langs het water tussen de bosbesplantjes door. Eigenlijk zo goed als vlak. Via een stuk beukenbos, gemengd bos en naaldbos met sparren en dennen komen we terug aan het infohuisje. Hierbij passeren we nog Trollberget: en rots met enkele spelonken. We nemen nog een kijkje en wandelen dan terug naar de auto.

Nu is het tijd om een slaapplek te zoeken. Iets verder aan de overzijde van het park, slaan we een grindweg in. Na even rijden vinden we een plekje aan de kant van een zo goed als ongebruikte weg.

Tijd om Timber uit te laten, snel een koude schotel ineen te flansen en dan wat te typen en tot rust te komen. We genieten van de hoorbare stilte. Net nadat ik met Timber het laatste rondje heb gewandeld, passeert er een wandelaar. Wij maken ons daarna verder klaar voor de nacht.

8 juli 2026

Na behoorlijk te hebben geslapen werden we rond 6u wakker. Een kort rondje om de parking met Timber. Terwijl het water opwarmde, werd het WC-gebouwtje al schoongemaakt. Net toen we wilden verder rijden, werden de achterburen wakker, dus konden we nog snel afscheid nemen. Iets verder dan de slaapplek nog enkele liters diesel getankt om zeker toe te komen tot in Malmö, waar de diesel beduidend goedkoper is. En dan richting de Øresundbrug. In de omgeving van Kopenhagen passeer je dan de laatste afrit in Denemarken, via een 4,5km lange tunnel kom je uiteindelijk op de 16km lange brug. Ongeveer halverwege passeer je het bordje “Sverige”. Het blijft altijd een unieke ervaring om langs deze weg Zweden binnen te rijden. Zeker op dagen als vandaag wanneer de zon goed aanwezig is.

Eens de brug over ging het richting Höör. Ten zuiden van Höör liggen twee grote meren: het Östra en het Västra Ringsjön. Ze worden gescheiden door een schiereiland. Hierop bevindt zich een prachtig landgoed met het historische Bosjöklooster. Dit werd gebouwd rond het jaar 1080. Het groeide als snel uit tot één van de rijkste kloosters van Skåne. Rijke Zweden betaalden behoorlijk veel geld om hun dochters hier te mogen plaatsen. Doorheen de jaren veranderde de functie van het complex en sinds 1962 is het opengesteld voor het publiek. Het klooster is omgeven door een brede vestigingsmuur. Je kan er genieten van de rozentuin, kruidentuin, mooi onderhouden gazons en verschillende terrassen,. Door de oude bomen, het water, kortom de omgeving, straalt alles wel rust uit. De 1000-jarige eik bezoeken, waarvan wordt gezegd dat hij de oudste van Skåne is, mag natuurlijk niet ontbreken.

Van daaruit ging het naar Lenas Old Fashion Café in het centrum van het stadje. Dit is een sfeervol in huiskamerstijl ingericht cafeetje voor ontbijt, lunch en met veel (huisgemaakte) taarten. Wij gingen er lunchen in de tuin: een grote gepofte aardappel geserveerd met rauwe groenten en een typisch Zweeds garnaalslaatje. Lekker.Een leuk weetje over de naam Höör. Vroeger was het de gewoonte in Zweden om de lokale post met de eigen plaatsnaam aan te duiden namelijk Här (alhier). Maar mits wat onduidelijke schrijfwijzen gebeurde het vaak dat de post dan bij Hör aankwam. Om vergissingen te vermijden in de toekomst, werd er op vraag van de Zweedse posterijen een tweede ö toegevoegd tot de naam die nu nog steeds dienst doet: Höör.

Enkele kilometers verder kwamen we dan bij Forstavallen naturreservat. Hier maakten we een wandeling om Växsjön. Een redelijk vlak pad leidde ons door een groot loofbomenbos. Het eerste stukje was nog wel druk omdat we hier de dorpsbadplaats passeerden. Op sommige plekken in het bos hadden enkele gezinnen grote tenten opgezet om er een aantal dagen te kamperen.

Via de kleinere weggetjes reden we naar Naturområde Hovdala in de omgeving van Hässleholm en bij het Finjasjön rond het Hovdala slot. Het gebied bestaat uit drie deelgebieden: een deel ten zuiden van het kasteel, een deel Dalleröd en het derde bij het meer: Björkviken. Zo’n groot gebied met gemengde boomsoorten en dood hout is ongekend in Zweden. Hier groeien verschillende zeldzame planten, tref je er bijzondere vogels en insecten en bevinden er zich 18 van de 19 Zweedse vleermuissoorten. Het kasteel zelf bestaat uit een herenhuis, een poortgebouw, een orangerie en een schuur. Het werd in de 16de eeuw gebouwd en speelde een belangrijke rol in de Zweeds-Deense oorlogen. Hiervan kan je op de toren nog sporen zien. Na de oorlogen werd het domein omheen het slot ontwikkeld tot landbouwgebied met stoeterij. Net voor WOII, ging de landeigenaar failliet en nam het leger het domein over als oefenterrein. De bosbouw stopte toen. Hierdoor is er nu zo’n unieke fauna en flora. Na 1950 kwam het domein dan in handen van de staat.

Om het kasteel bevinden er zich verschillende wandelroutes waaronder de langeafstandswandeling de Skåneleden. Wij beperkten ons tot een kleinere rondwandeling over het domein.Na ons bezoek aan het slot, besloten we om op de parking te blijven slapen. Ons avondmaal was erg makkelijk: koude boontjes, aardappelsla en gehaktballetjes. Na het avondeten nog een wandeling gemaakt door het bos hier omheen. Snel de tekst getypt en vroeg naar bed.

6/7 Juli 2026

Het wordt zo stilaan een traditie dat we ‘s avonds vertrekken richting een slaapplek in Nederland. Ook vandaag dus. Via de Liefkenshoektunnel, Breda en Tilburg bereiken we iets na 21uur Oss. We kunnen bijna op ons vertrouwde plekje staan. Terwijl ik met Timber een rondje over het gras aan de grote parkeerplaats loop, klapt Leon het dak open. We staan niet alleen: er staan al 3 campers.

We gaan met spanning slapen gezien de hele heisa in het voetbal. Wat gaan de Rode Duivels doen vannacht?Na een rustige nacht worden we vroeg wakker met het geweldige voetbalnieuws. We zijn geen van beide voetbalfans, maar dit nieuws was toch meer dan oké. Vannacht kwamen er nog 3 campers bij. Na de gebruikelijke routine vertrekken we richting autosnelweg. Dit keer via een alternatieve weg, waarschijnlijk omdat de andere weg gesloten is doordat ze de bomen aan het snoeien zijn. Leuk om zo ook te zien dat er een water ligt met verschillende platboten.

Bij het laatste stuk naar de boot, valt het ons op dat er ondertussen hard is gewerkt aan de voorbereidingen van de nieuwe tunnel tussen Duitsland en Denemarken. Een deel van de rijweg is verlegd en verderop in de berm worden 5 treinsporen naast elkaar gelegd. Door de felle wind is het voor niet geladen vrachtwagens en caravans verboden om de brug naar de boot te nemen.Dan komen we aan bij de boot. Het inchecken gaat vlot, wij rijden naar lane 2 en staan 2de in de flex-rij. Op het aankondigingsbord verschijnt dat de boten van 17u45 en 18u15 beide bijna 30 minuten vertraging zullen hebben. Wij staan iets na 17u in de rij en na het bericht te hebben gelezen, wil ik me klaar maken om Timber uit te laten, maar blijkbaar is er toch nog een boot waar we op kunnen. Het inschepen gaat vlot en voor we het goed en wel weten, is de boot al aan het varen. Voor het eerst ervaren we toch een wat woelige zee. De stoelen worden vanzelf over het dek geschoven door de wind. Recht blijven staan is een hele kunst. We drinken even een (gratis) kopje thee en koffie en dan zijn we al aan de overzijde. We kunnen bij de eersten van boord en vervolgen onze route richting ons vast plekje ter hoogte van parking Håred. Tijd om de spaghetti te koken en de saus op te warmen.

Op de snelweg is het druk en file krijgen we ter hoogte van Arnhem. We laten de GPS zijn werk doen en rijden een stuk over de provinciale weg. Zo komen we tussen het groen van de Veluwezoom en passeren door Beekbergen. Onderweg spotten we enkele ooievaars. Eens we daar voorbij zijn, gaat het vlotter, zelfs ter hoogte van de grenssluis. We drinken koffie en thee op de parking naast de grenspost en laten Timber even uit. Daarna gaat het weer de snelweg op. Na een stevige tankbeurt en een uurtje later de lunch rijden we naar de file ter hoogte van Bremen. Het ongeval dat al enige tijd was aangeduid op de GPS, is afgehandeld maar ter hoogte van de werken moet iedereen van 4 rijstroken naar 2 terwijl er ook nog 3 extra invoegstroken zijn. We krijgen weer een beetje Kennedytunnelvibes. Eens iedereen op de 2 rijstroken rijdt, gaat het weer zoals het hoort. Langzaamaan verandert het weer van zonnig en warm naar bewolkt en grijs. Eens ter hoogte van Hamburg begint de regen, af en toe gevolgd door een opklaring. Nog een dik uur voor Puttgarden houden we een laatste maal halt, laten Timber uit wanneer het even droog is. Daarna eten we onze appel. Dan gaat het in rechte lijn richting boot. Onderweg nog wat gemiezer.

Na de afwas worden we vergezeld door een Belgische camper. Het is mijn collega Anke en haar gezin die, net als wij, op weg zijn naar Zweden. Het wordt nog een gezellige babbelavond voor we moe ons bed in kruipen.