31 juli 2024

Vanmorgen bleken er nog enkele voertuigen verdwenen, die hebben we niet horen vertrekken. Het voordeel hier is dat je makkelijk tot 22u buiten kan wandelen omwille van het feit dat het erg lang licht blijft. En verder moet ik een correctie doorvoeren: het koppel zat niet in een stuga maar sliep in hun tentje.
Om 6u opgestaan.

Snel Timber uitgelaten en ontbeten en in tussentijd de rugzakken klaargemaakt voor de tocht. Een extra wandeling voor Timber hoefde nu niet. Iets voor 8u echt op pad richting Dragbergsjön en -stugan. Gisteren hadden we gezien dat er ook een wandeling Pensionärsleden was (voor gepensioneerden dus). We vertrokken achter de auto’s door het bos en kwamen al snel op een grindweg uit. Ruim 3km volgden we die weg. Af en toe wat gemopper langs mijn kant want ik loop niet graag over grindwegen. Aan beide kanten van de weg zagen we aanduidingen voor het sneeuwscooterpad en zagen we jachthutjes. Uiteindelijk ging de weg over in een bosweg. Na nog een dikke 1,5km kwamen we uit aan het meer. Hier stond een shelter met banken en een grillplaats. Een ideale plek om even te zitten met een koek en te genieten van het meer en de omgeving.

Daarna over een stuk plankenpad vertrokken om om het meer te wandelen. Een halve kilometer verder kwamen we een sauna tegen en daarnaast in de omgeving verzonken een kleine stuga opgebouwd uit rotsen, stukken stam en vooral veel groen. Binnenin een tafel en stoelen. We vervolgden onze weg en kwamen daarna de stugor tegen. Enkele huisjes stonden er, klaar om er te overnachten. In 1 van de stugor stond een Jøtelkachel. Een prachtige kachel waar we vroeger ons weekendhuis mee verwarmden.

Hier aan de stugor stond de wegwijzer naar de Dragberggatan. Een kloof. Via een plankenpad bereikten we de kloof. We waren er ondertussen ook al achter gekomen dat de ondergrond behoorlijk vochtig was van zompig tot erg nat. Hoe dieper we in de kloof gingen hoe mooier maar ook moeilijker begaanbaar en nog natter. Donkere wolken pakten zich samen en in de verte rommelde het erg. We wilden het risico niet lopen om in de kloof te zijn op het moment van regen of onweer, dan werd daar wandelen levensgevaarlijk. Na nog wat foto’s keerden we op onze stappen terug. Dit moment ook even Timber los laten lopen zodat we veilig en op ons ritme de kloof weer uit konden komen.

Eens terug aan de stugor vervolgden we onze weg richting Spånsfäbodarna. We kruisten 4 mensen met hond. Wij trokken nu echt volledig door het bos maar later ook een groot stuk over wetlands. Vieze en natte schoenen hielden we er wel aan over. Het plankenpad was niet meer overal volledig in orde. De nieuwe planken lagen er wel al langs het pad. Net toen we een jachthutje tegenkwamen om er te gaan eten, passeerden we 3 Zweden. Het werd een gesprek in een mengelmoes van Zweeds en Engels. Maar onze auto hadden ze in elk geval zien staan. Dan toch maar in het jachthutje geluncht.

Even op een bankje zitten en tevens wat in de schaduw. Goed dat we zo vroeg vertrokken waren want de zon stond hoog aan de hemel en was erg fel.
Na het eten vervolgden we onze weg. Via een klein meer Fjortasjön komen we uiteindelijk op het bijna hoogste punt. Op het hoogste staat een zendmast van 327m hoog. Onderaan hangt een bord dat je moet uitkijken voor vallend gereedschap of ijs. Men weze gewaarschuwd. Het uitzicht is wel enorm. We kunnen erg ver zien. Het laatste stuk van de wandeling verloopt over een rotspad en is gelukkig wat droger. Zo komen we 6u later na meer dan 12km op en neer gaan weer aan de auto. We hadden verwacht dat we er langer over zouden doen.

Aan de auto was het wisselen van schoenen, drinken en even zitten. Daarna besloten we om toch vandaag al naar de Östra Silvberg Gruva te gaan. Dat zouden we normaal morgen doen maar we hadden gezien dat je daar niet echt een gehele dag voor nodig had. Daar aangekomen even weer schoenen gewisseld en op pad. Het was spectaculair. Het turquoise water waarin de zon schitterde echt prachtig. Vooraan stond een bord dat je er niet in mocht zwemmen maar toch waren er kinderen in aan het zwemmen. De gruva is Zwedens eerste zilvergroeve en was al in de 15de eeuw in gebruik. Eens uit gebruik is de groeve volgelopen met water. Het water is nu 220m diep en omwille van de vervuiling mag je er dus niet in zwemmen.

In de buurt van de groeve ligt nog de Ödekyrkogård. Een oude begraafplaats (er lag nog een grafzerk van iemand die stierf in 1795) rond de oude Sankt Nicolai Kapell. Van de kapel is er enkel nog het kruis en een gedenksteen over.

Nog even een korte wandeling naar Het Silversjön (het Zweedse Zilvermeer) en dan terug naar de auto om een slaapplek te gaan zoeken.
We hebben een plekje gevonden aan een meer. We staan op de parking want aan het meer mag je enkel staan als je een visvergunning hebt. En die hebben we niet. Dan maar op de parking gekookt. Terwijl we aan het koken waren, kwam er een koppel gepakt en gezakt voorbij. Eerst dachten we dat ze aan het meer hun tent zouden zetten of in de shelter wat verderop zouden slapen maar toen ik naar het toilet ging zag ik niemand meer.

Nog een jonge mountainbiker passeerde en toe was het weer rustig. Hopelijk deze nacht ook

30 juli 2024

Zoals gehoopt een rustig plekje en goed geslapen. Leon zou in de vroege ochtend wel geluiden hebben gehoord van dieren. Ik zag vanmorgen niet echt verse sporen. Timber even uitgelaten in het bos.

Een mooie wandelweg, zeker met de opkomende zon. Voor de rest was het ontbijt zoals gewoonlijk en na een vlotte opruim konden we weer op pad. Vertrekkende van het bospad naar een kleine weg. We volgden wat kleinere wegen tot Degenfors e nun zoals het hoort in Zweden passeerden we enkele meren. Het stadje Björneborg lieten we links liggen en reden rechts naar Karlskoga.

De op 1 na grootste stad van Värmland maar wel gelegen in de provincie Örebro. We bleven eerder in de buitenwijken vol industrie en namen dan de 205 richting Hällefors. Dit was een grindweg en even aan de kant van de weg halt gehouden om koffie en thee te drinken, met uitzicht op een meer (självklart).

Niet veel later passeerden we de grens met Dalarna. Deze streek is vooral gekend om zijn typische, oranje, houten paardjes en om zijn hoofdstad Falun met de kopermijn. Het afval van die mijn levert de typische rode kleur voor de Zweedse huizen. De eerste stad die we doorreden was Ludvika. Een grote stad met vooral de industrie en handel rond Hitachi. Deze elektronicafabrikant heeft aan zijn fabrieken zelfs een eigen gymnasium. En klein half uur later kwamen we aan in Borlänge. Het doel van vandaag. In 1983 was ik hier eerder op driedaagse na een internationaal kamp met scouts en gidsen uit Denemarken, Finland, Duitsland en Zweden. De omgeving van de kampplek bezochten we eerder in 2014, nu dus het eindpunt. We haalden met onze groep zelfs de voorpagina van de lokale Zweedse krant. Vandaag dus niet. We parkeerden onze auto op de parking van Gammalgården. Een goede 500m verder lag een restaurantje. Wij dan maar op weg. We vonden de Blå Lågan. Ik ben binnen eerst gaan vragen of we ook buiten mochten eten. Dat was geen probleem, daar stonden ook tafels (wat we hadden gezien). We kozen voor jambalaya met saladbar. Blijkbaar was dit het restaurant van de SSAB-fabriek ernaast. Het smaakte in elk geval.

Nadien een wandelingetje terug naar de auto en dan naar Gammalgården. Dit is eigenlijk een soort Bokrijk met huizen en gereedschap uit de Dalarnastreek. Best vergelijkbaar met hetgeen er bij ons te vinden is. Na wat te hebben rondgekeken besloten we om daar nog een koffie en thee te drinken met een ijsje erbij.

Er stonden nog 2 kerken op het programma die buiten Borlänge lagen. Dus in de auto de gps ingesteld en dan op pad. De eerste kerk was Torsångs Kyrka. De oudste kerk van Dalarna. De houten klokkentoren is van voor 1200 en staat los van de kerk. De gevels zijn grotendeel in plaatselijke steen opgetrokken maar verder bij- en aangebouwd in baksteen. Een sober wit plafond waar je de gewelven in ziet is een mooi contrast tegenover het glasraam met omlijsting aan het altaar. De doopvond is opgebouwd uit 3 delen: de voet in limestone van Gotland uit de 12de eeuw, een houten tussenstuk uit 1715 en de koperen schaal uit 1920. Ook hier een mooi onderhouden kerkhof. Weer terug aan de auto staat er naast de onze een antieke Volvo.

Rest er nu nog enkel de Stora Tuna Kyrka. Dus even in de auto en 10 minuten rijden. Al van ver zien we de torenspits boven het landschap uitsteken. We gaan eerst de binnenkant bekijken omdat de gids 16u als sluitingstijd aangeeft (bleek uiteindelijk 19u). Ook hier een sober wit plafond waar de gewelven zichtbaar zijn maar de rest is met veel goud versierd. Een rijkelijke eerste indruk. Achterom het altaar hangt een tapisserie: Tuna Tapeten. Het is een 40m lang borduurwerk gemaakt door verschillende vrouwen uit de omgeving in navolging van het tapijt van Bayeux in Frankrijk. We worden er nog eens extra op gewezen door een oudere dame die in de kerk aanwezig is.

Op het kerkhof is iemand met veel geduld bezig geweest om de graven (meestal oudere familiegraven) proper te maken en er tekeningen op te maken in het grind dat de graven bedekt. Geen enkel graf heeft dezelfde tekening. Op het kerkhof vinden we ook het graf van Jusse Bjötling, een overleden, bekende Zweeds tenor.

Nu is het tijd om een slaapplek te zoeken maar eerst maken we een tussenstop bij een Lidl voor wat boodschappen. Daarna rijden we door naar Gyllbergen Naturreservat. We staan hier op de parking om te overnachten zodat we morgen een lange wandeling kunnen maken. Koken hoeft niet na de lunch van vanmiddag, dat is makkelijk.

Terwijl we hier zitten komen er 2 auto’s aan. De ene met 2 wandelaars die nog vertrokken zijn naar 1 van de hutten in het gebied. De andere met een jong koppel die hier nu in 1 van de stuga’s op de parking gaat overnachten. Voor de rest is het hier erg rustig. Enkele auto’s zijn verdwenen door dat de eigenaars teruggekomen zijn van hun wandeling

29 juli 2024

Gisteravond passeerde er, net voor we naar bed gingen, nog een auto op de bosweg. Deze reed even verder door om daarna terug te keren. Vanmorgen reden we met het bos uitrijden hun auto en een tentje erachter voorbij.
Wij sliepen prima met op de achtergrond af een toe een geluid van vogels. We denken dat het kraanvogels waren. Vanmorgen weer ontbijt aan de auto met de opgaande zon en de vers geplukte bosbessen. Genieten.

Doordat we vroeg wakker waren en alles vlot verliep, konden we om 7u40 al op pad. Eerst het bosweggetje af dan een kleinere weg met overgang naar een grotere om dan uiteindelijk de autosnelweg te nemen tot Värnamo. Daar even een stop om te tanken. En wat bleek: vorig jaar richting Finland hebben we op dezelfde plek getankt en daarna een afslag verder geluncht. Dat laatste hebben we nu niet gedaan. 9u is wat vroeg om te lunchen.
Vanaf hier ging het over kleinere wegen en passeerden we het Store Mosse National Park waar we vorig jaar wandelden. Via de kleinere wegen kregen we toch stilaan meer het Zwedengevoel. We reden langs meertjes en meren, door het bos om tegen 10u halt te houden ter hoogte van Isaberg.

Aan de ene kant van de weg een parking voor passanten, aan de andere kant van de weg een resort en parking voor mensen die wilden kanovaren of zwemmen. Het was zelfs mogelijk om een drijvende sauna af te huren. We parkeerden de auto en maakten een wandeling. Achteraf bleek dat we vooral het mountainbikepad genomen hadden in plaats van de wandelweg maar voor ons was het een prima pad. Nadien nog even aan een picknicktafel koffie, thee en koek en we konden weer verder.

De GPS werd ingesteld op geen snelwegen, geen tolwegen, geen autowegen, geen steden of wijken. Het gaf ons de mogelijkheid om erg klein weggetjes te nemen. Het overgrote deel zelfs grindwegen. We reden ook nu veel door het bos en langs meren. Af en toe een akker rogge. Het voelde vertrouwd. Iets na twaalf dan halt gehouden aan een badplatz tussen Liared en Kölinared. Een plek aan een meer met grote steiger, omkleedruimten, stukje strand en picknicktafels. We installeerden ons aan 1 van de tafels in de schaduw. Toen we er aankwamen waren er 2 oudere mensen, een motorrijder die een frisse duik nam en een mama met haar zoontje. Bij het wegrijden was het een pak drukker, 3 gezinnen met kinderen en later nog een vierde met 6 kinderen. We waren dus op tijd om toch rustig te eten en te genieten van het uitzicht.

Na het eten nog een eind over de kleinere wegen tot aan Karleby Kirka. We hoopten op een toilet maar vonden die niet. We bezochten wel even het kerkje. Mooi van kleur, sober zoals we in Zweden gewend zijn.

Nog een klein beetje verder gereden om even een stop te maken op een parking en dan de GPS weer even anders in te stellen. Vanaf nu weer wat grotere wegen. Vooral deze met het nummer 26. Het werd best een saai stuk met weer veel akkers (graan, biet, maïs,…) en verder een dal met op de wand aan de overkant veel huizen en weinig bos. We passeerden zo ook Skövde. Een erg grote stad met aan de buitenrand veel winkelcentra. Ook daarna was het saai over de grote weg, maar toch wat kleur door enorm uitgestrekte velden geel koolzaad. Prachtig. Een bijenparardijs. Even later rijden we over het start van het Göta kanal in Sjötorp. Het begint hier aan de oostkant van het Vänermeer en gaat dan via het Vättermeer tot Söderköping aan de Oostzee.
Ter hoogte van Gullspång hielden we even halt. Hier bevinden zich zalmtrappen, de grootste en mooiste ter wereld. We zagen al eerder zalmtrappen maar deze waren echt wel spectaculair. Eerst even op de brug over de rivier om alles te bekijken, daarna een wandeling langs de rivier goed afgeschermd door een hek. Vanuit een (stuw)meer loopt het water vanaf de stuwdam in de rivier. Hier ligt 1 van de 7 natuurgebieden van het Vänermeer.

Vroeger was de rivier de natuurlijke grens tussen Västra Götland en Värmland. Nu behoort het natuurreservaat in zijn geheel aan Västra Götland. Aan de auto nog even een appeltje gegeten en dan op zoek naar een slaapplek.
We verlieten de grote baan en na wat zoeken en enkele weggetjes in te slaan hebben we een plekje gevonden. Het is best een open ruimte. In het bos naast ons komen wandelpaden voorbij. Ik vond er ook (oude) elandenpoep. Na Timber uit te hebben gelaten, zijn we het koken gegaan. Toen kwamen er nog 2 wandelaars voorbij, al leken het me eerder lokale mensen die in het bos lekkers waren gaan plukken. Dat laatste heb ik na de afwas ook gedaan: een potje bosbessen. De oogst in elk geval al meer dan gisteren. Terwijl de zon zachtjesaan achter de bomen verdween, werd de tekst getypt

28 juli 2024

Dankzij een stel oordopjes erg goed geslapen op deze parking langs de snelweg. Voor de verandering water gekookt en daarna ontbeten aan de picknicktafel.

Het is zo eens wat anders en misschien ook wel wat rustiger. Vannacht waren er toch een aantal campers bijgekomen en terwijl we aten was het duidelijk dat er recent een boot had aangelegd. Na rondje met Timber en een sanitaire stop in het toiletgebouwtje op de parking (altijd handig), richting Helsingør.
Deze weg reden we al eerder vorige zomer maar waren toen vroeger op pad. Nu schijnt de zon volop en rijden we voorbij vele akkers. We passeren de spliting “Sverige Boot of burg”. Wij kiezen vandaag voor de boot. Om 10u40 komen we aan bij de terminal. We zien dat de volgende boot om 10u50 vertrekt. Spannend. De rij voor ons gaat traag omdat het apparaat niet zo goed meewerkt of de mensen niet begrijpen wat er staat. Omdat alles nog al laag staat, vrezen we dat Leon er niet bij kan via het venster. Dus als het onze buurt is, spring ik snel uit de auto en voer alles in wat er wordt gevraagd. De slagboom gaat open en we sluiten aan bij rij 10. Even snel uit de auto voor wat foto’s en terwijl ik instap, beginnen de auto’s voor ons al te rijden. Een mobilhome uit de rij naast ons wordt eruit gehaald en moet terugkeren en aansluiten achter bij een andere rij en zal daardoor niet met deze boot meekunnen. Wij gelukkig wel maar staan toch als voorlaatste in de rij op de boot.

We gaan daarna even naar boven en kijken op het dek hoe de boot wegvaart uit Denemarken en aan de andere kant langzaamaan Zweden nadert. De vaart is hooguit 20 minuten. Ik luister naar wat er wordt omgeroepen in het Zweeds en versta eigenlijk wel alles. En dan is het weer tijd om naar de auto terug te keren. Ook het aanmeren gaat vlot. Bij het afrijden volgen we deze keer de meerderheid van auto’s via de groene lijn want “nothing to declare”. Normaal moeten we Timber aangeven maar dat kan sinds kort ook online op voorhand, wat we dan ook deden. We verlaten de terminal en rijden richting centrum. Het eerste deel een beetje zoals iedereen en daarna volgt de splitsing. We vinden een parking en zetten de camper neer.
We zijn hier nu al een paar keer aangemeerd en nu wilden we eventjes door de stad lopen. Helsingborg is in het verleden meerdere malen verwoest in de oorlogen hierdoor staat er veel nieuwbouw. Langs de haven is er ook veel industrie (ook bij het buitenrijden van de stad). Toch zijn er enkele plekjes de moeite: het Rådhus, de Sankta Maria Kyrka en Kärnan.
We verlaten de parking langs een trap die uitkomt op Järnvägsgatan, de straat van het Rådhus. Het is een groot rood gebouw met torentjes. Het lijkt uit een sprookje te komen en steekt best wel af tussen de industrie en de nieuwbouw.

Vanaf hier wandelen we verder naar de kade. We vinden een tafeltje bij Roy’s Mat och Bar. Als lunch kan men kiezen uit verschillende zaken: ovengebakken zalm, gebakken haring, steak of gehaktbal maar ook gerookte zalm of vissoep. Alles geserveerd met een salade en nadien koffie of thee, drank inbegrepen (geen alcohol). We gaan voor de zalm met krieltjes en dillesaus. Terwijl Leon bij Timber blijft ga ik binnen bestellen en afrekenen, daarna vul ik de slabordjes en de glazen. De rest wordt aan tafel gebracht. Makkelijk. En we kunnen alvast aan het slaatje beginnen als voorgerecht. Het smaakt, de zalm is prima bereid en koffie en thee met een haverkoekje maken het geheel af.

Terwijl Leon naar het toilet is praat ik even met de buren over Timber. Als ik naar het toilet ga, vertel ik nog snel aan 2 heren dat ze zo op onze plek op het terras kunnen zitten. Als ik terugkom, help ik hen nog even met verhuizen van hun spullen en drinken. Daarna kunnen we weer verder.
We keren terug naar het centrum en wandelen naar Kärnan. Deze vierkante toren waakt al 700 jaar over de stad en staat aan het eind van het plein naast het Rådhus. Onder de Deense heerschappij stond er een vesting maar deze werd onder de Zweeds vernietigd. Nu staat alleen de toren er nog en vanaf het plein kan je hem bereiken via een gigantische trap uit begin 1900. Van ver doet het een beetje denken aan de Spaanse Trappen in Rome. We wandelen door het park eromheen, genieten van het uitzicht over de stad die op dat moment in de volle zon ligt. Via de trappen gaan we weer richting stadshuis.

We lopen niet helemaal die kant op maar slaan af naar de Sankta Maria Kyrka. Aan de buitenkant tref je een simpel rood gebouw aan maar de binnenkant is best rijkelijk versierd. Je vindt er 6 mooi gekleurde glasramen. Maar vooral het preekgestoelte en het retabe ooil zijn de moeite waard. Net als in veel Scandinavische kerken hangt er ook hier een boot ter bescherming van de zeelui.

Eens terug aan de auto lukt het ons om weer van de parking te rijden. De camper heeft nogal een grote draaicirkel, af en toe een borduurtje meenemen kan dan wel gebeuren. Van hieruit rijden we langs de kust richting het kasteel van Soferie. We parkeren ons maar gaan toch niet binnen in de tuinen. We maken wel een korte wandeling in het bos ernaast.

Nu wordt het stilaan tijd om een slaapplekje te gaan zoeken. We besluiten richting Markaryd te rijden en vanaf nu ook geen autosnelwegen te nemen. We vertrekken op toch nog wel een grote weg, maar stilaan worden ze kleiner en smaller tot uiteindelijk een grindweg. We beginnen ons weer thuis te voelen. Nog steeds vinden we Skåne niet top. Teveel industrie, teveel akkers, te plat. Dus eens deze provincie uit komen we meer op ons gegeerd terrein. Na wat zoeken vinden we een plekje in het bos. Het lijkt erop dat dit een keerlus is voor de houtakkers. We staan hier prima. Bij aankomst even wat druppels maar daarna weer volop zon. Er is best wat wind en op de achtergrond dus het ruisen van de bomen. We aten hier onze boterhammen. En terwijl ik zit te typen komt er een Duits buscampertje deze weg in gereden. Timber heeft duidelijk gemaakt dat we er niet mee gediend zijn. Het busje is dus ook weer weg. Mijn eerste blåbär heb ik ook al gevonden. Lekker. De vossenbessen zijn al rood maar nog niet rijp.

27 juli 2024

Rond half zes gingen mijn ogen open. 5 minuten later die van Leon. Dus de geplande half zeven als opstaantijd hebben we niet gehaald. Nu in het daglicht heb ik even de parkeerplaats en de omgeving verder verkend. Het was een grote plaats. Vlak aan een school maar ook aan de plaatselijke voetbal-, atletiek- en korfbalclub. Buiten het echte veld zag ik nog zeker 6 oefenvelden en de kooi voor het kogelstoten. Ter hoogte van de school stonden verzamelcontainers voor incontinentiemateriaal en luiers. Een mooi initiatief.

Jammer genoeg waren er verder geen vuilnisbakken te vinden. Terwijl we aten, passeerden nog enkele hondenuitlaters. Alles liep vlot en tegen 7u15 konden we weer op pad.
Na even door de straten van Oss te rijden, zaten we vlot op de snelweg naar Nijmegen. Thuis was de planning om zo lang mogelijk in Nederland te rijden maar vandaag zijn we toch ter hoogte van Hengelo de grens overgegaan. Net voor de grens even een sanitaire stop met daarna koffie, thee en koek. Zo konden we er weer even tegen.

Vlot de grens over richting Osnabrück, en korte stop om te tanken en zo weer verder naar Bremen. Tot dan toe alleen maar voordeel van vroeg op pad te zijn.
Iets voor twaalf en 30 km voor Bremen: lunchtijd. Geen drukke parking bij een tankstation maar een best wel mooie, schaduwrijke in de plaats. Lunchen met kippenboutjes en hard gekookte eieren. Met Timber een wat langere wandeling over de parking en weer op pad. Dat ging jammer genoeg niet zo vlot.
Kort na vertrek kwamen we in een file terecht. Veel vakantieverkeer moest van 3 rijstroken naar 1. We deden ongeveer 1,5u over bijna 12km. Uiteindelijk passeerden we het euvel: een aanhanger met verhuisspullen had een deel van zijn lading verloren (waarschijnlijk na een aanrijding) en we zagen een aantal agenten de boel opvegen.

Toen ging het weer vlot. De eerst volgende parking dan snel om beurten een sanitaire stop en weer verder.
Jammer genoeg kwamen we nog een aantal keer in een korte file terecht maar deze waren dan vooral door werkzaamheden. Onder Hamburg door ging het redelijk ook al had Leon tijdens het lunchen gezien dat daar een ongeval was gebeurd. Maar dat bleek dus wel opgeruimd en hadden we nog last van het restje van de file.
Ook tussen Lübeck en Puttgarden waren er werken. Dus wat vertragen. Onderweg in de auto nog de appel gesneden en tijdens het rijden opgegeten. Vlakbij Puttgarden en richting de haven zijn er nog steeds volop werken voor de aanleg van de Fehmarnbelttunnel. Het was ons in de files al duidelijk geworden dat we de geplande boot van 16u45 niet zouden halen. We kwamen de terminal om 17u20 binnengereden. Via de Blue Lane naar het loket, barcode gescand en dan verder naar rij 10. Het is de eerste keer dat we geen flexticket hebben. Maar het standaard werkte even goed. Ik had net genoeg tijd om Timber even te laten plassen toen ik zag dat er al auto’s vertrokken richting boot. Snel in de auto en mee met te rest richting boot. Een boot vol Denen, Noren, Zweden en Duitsers. Maar ook veel Nederlanders.

Drukte verzekerd. Nadat we ingescheept waren, even de benen gestrekt met naar het dek te wandelen. Ook even op het buitendek geweest. Drukte daar maar wel prachtig weer. We zagen verschillende honden mee aan dek maar wij laten Timber liever even in de auto. Dat is voor alle partijen het meest relax. De vaart is tenslotte maar 45 minuten. We keerden tijdig terug naar de auto. Ik om alvast wat van de tekst te typen, Leon kijken waar de parking lag. Ondertussen trots en fier met onze 2 medailles in de Olympische tijdrit.
Het ontschepen ging vlot en we waren dan ook snel aan de beoogde parkeerplaats. We waren er niet alleen. Velen met een hond die hem even uitlieten of anderen die snel een hapje aten. Wij gingen aan een picknicktafel zitten en kookten de spaghetti en maakten de thuis klaargemaakte (dit keer niet vergeten) saus warm. Lekker. Tijdens het eten nog even een Duitse dame geholpen met de weg want ze had nog steeds geen internet.
Na de afwas besloten om toch maar hier te blijven en niet verder te rijden. Beter op tijd ons bed in en nu genieten van de mooie lucht.

26 juli 2024

Rond 20u afscheid genomen van de kinderen en op weg voor de eerste rustplaats. De camperplek in Kieldrecht vonden we net iets te dicht bij huis. Over de ring van Antwerpen richting Eindhoven en zo verder tot Oss, in de buurt van Nijmegen. Een vlotte rit met op het einde mooie beelden door een prachtige zonsondergang, ook al zat dit soms verstopt achter een rij bomen.
Aangekomen in Oss de parkeerplaats gevonden die ook verschillende camperplekken heeft. Men mag hier 72u staan. Bij aankomst stonden er al enkele, al dan niet met uitgeklapte schotelantenne. We hebben de onze op nette afstand erbij gezet. En terwijl ik Timber uitliet, kon Leon het dak openzetten. Een half uurtje later lagen we op bed.