Na een nacht met aanhoudend vrachtverkeer dat passeerde, vroeg uit de veren. Na een rondje met Timber het dak in geklapt. Doel is om te ontbijten op de boot. We moeten ten laatste half 8 inchecken. We rijden iets na half 7 vertrekken we van de parking naar de haven aan het einde van de straat. Op

We volgen de borden Car Ferry en kronkelen tussen hekken, oranje pilons tot aan de incheckbalie.” Naar waar? Pembroke. Naam? Van Schöll. Two persons? Yes. Line 5, to the right.” Tot zover de conversatie, niets over een hond. Benieuwd wat er aan de andere kant bij de douane ons te wachten zal staan. We staan als eerste in Line 5 en zullen dus nog even moeten wachten want het inschepen wordt pas tegen 8u45 verwacht. We proberen de tijd te verdrijven met wat te lezen, spelletje te spelen. Rond 8u15 maak ik en wandeling naar het toilet dat in het treinstation is gelegen en daarna met Timber rond de rijen auto’s. Het wordt dan al duidelijk dat er veel meer auto’s en bussen op de boot zullen zijn dan bij de heenreis naar Dover. We zien de boot ontschepen terwijl de tijd verstrijkt. Uiteindelijk rijden we om 9u25 richting de boot. We worden nog even tegengehouden om er echt op te rijden en dan is het onze beurt.

We moeten een U-bocht maken en staan dus met onze neus in de richting van waar we kwamen. Ze verwachten duidelijk een minder woelige zee want vrachtwagens en auto’s worden niet vastgezet. We verlaten de auto en klimmen 3deks hoger. Daar sluiten we aan bij de rij voor het ontbijt. Full Irish breakfast voor Leon, voor mij ook maar dan met glutenvrij brood. Het smaakt. En daarna is het bezighouden. We hebben een tijdje internet dus Leon heeft tijd om de tekst en e foto’s van gisteren op de blog te zetten. Ik slaag erin om eindelijk het stuk over Belfast te typen. Dus de teksten van Ierland zijn eindelijk klaar. Iets voor één uur komt er langzaam land in zicht. We verlaten dan onze plek en wandelen naar het buitendek en zien zo hoe de boot steeds dichter bij meer land komt.

Iets over 14u komt dan het teken dat we naar het autodek mogen. Nog dik 10 minuten wachten en de eerste bussen krijgen licht op groen. Dan gaat het vlot. We rijden nog een heel parcours in de haven van Pembroke en ter hoogte van de douane staan er langs de kant zeker 8 mensen in fluo elk voertuig te bekijken. We rijden zonder problemen Engeland binnen.
We vervolgen onze weg richting Pembroke Castle. Het kasteel heeft een uitgebreide geschiedenis. Startend in 1093 als een klein kasteel werd het later (eind 12de begin 13de eeuw) door William Marshall grondig verbouwd en uitgebreid. Ook dient men te vermelden dat dit het enige kasteel in Groot-Brittannië is dat boven een grote grot (Wogan) werd gebouwd. Verder is het kasteel nog belangrijk als de geboorteplaats van Harri Tudur, de latere Henry VII die zo de Tudorlijn in de monarchie bracht. We parkeren de auto, nemen uit voorzorg onze jas mee want de lucht is wat vochtig en gaan via het parkpad langs de rivier rond het kasteel. We passeren hierbij het standbeeld van William Marshall. We kopen onze tickets en wisten op voorhand dat Timber mee binnen kon. Het is een imposant kasteel. Voorzichtig (de treden zijn nat) beklimmen we de eerste toren en krijgen een uitzicht over Pembroke. We lopen over de muur verder en dalen weer af bij de volgende toren. Op het moment dat we deze binnen bekijken, komt de regen even met bakken uit de lucht. Vijf minuten later is alles weer droog en zo blijft het ook voor de rest van het kasteelbezoek.

We wandelen verder rond, bekijken andere torens en de ruïnes van andere mogelijke vertrekken. In de dungeon bevindt zich onderaan een kerker. Hier stierf in 1477 John Whithorne als gevangene. De kerker had alleen een ingang bovenaan en er was enkel een smal raam waarlangs licht naar binnen kon. In 1440 was er een dispuut over land met John en de jongere broer van Henry V. Om het land te verkrijgen werd John in de kerker opgesloten. We sluiten de rondgang in het kasteel af in de keuken. Hier nemen we als vieruurtje koffie en thee met gebak. Leon toffee/coffeetaart en ik almond/cherry. Lekker. We kunnen er weer even tegen en wandelen terug naar de auto.
Nu is het nog rijden naar een slaapplek en dit weer een stukje dichter richting Dover. Jammer genoeg moet dit gebeuren over wat grotere autowegen en snelwegen. In onze richting verloopt alles vlot op 1 stukje na waar werken zijn. Maar aan de overzijde was het 1 grote file op elke weg die we namen. Vakantieverkeer zat er zeker tussen maar waarschijnlijk ook vrijdagavondfiles. Terwijl we de afgelopen weken gewend waren geraakt aan het Gaelic, dienen we dit nu volledig te vergeten en terug om te schakelen naar het Welsh. Dit betekent dus weer een overschot aan letters in de namen en erg geconcentreerd de borden lezen. We vonden een slaapplek in Neath op een parking. Aan de ene kant ligt een parkje aan de andere kant een bos. Timber uitgelaten met een wandeling in het bos en daarna nog even snel het parkje doorgelopen want officieel sluit dit om 20u. In de verte klinkt er muziek, hopelijk is dit tijdig gedaan.