Rond 6u werd ik wakker toen de eerste wandelaar zijn autodeur dichtsloeg. Leon heeft het nog volgehouden tot 7u. Terwijl het water aan de kook werd gebracht al vast een bergop wandelingetje met Timber. Net toen Timber gegeten had, kwam de wandelaar terug. Even een praatje en weg was hij. Na het eten nog met Timber het bos in en dan op weg. Eerste stop was het tankstation. Met een volle tank dan richting Bath, een stad die grotendeels UNESCO werelderfgoed is. Nog even een paar kleine wegen en dan werd het weer de autoweg. Op zeker moment waanden we ons ter hoogte van de Oosterweelwerken. Ze zijn een nieuwe weg aan het aanleggen met extra bruggen en rondpunten. Het hele parcours, we spreken over toch zeker 20 mijl, was afgebakend met oranje pilons. Gelukkig geen file en konden we vlot doorrijden. Tot we een been te vroeg afsloegen op een rondpunt. Toen werd het weer een tijdje over kleine weggetjes om tot de grote baan te komen. Erg mooi rijden was het wel tussen veel groen en door bos. Hier hebben we geen spijt van.

En zo verlaten we Wales en rijden we Engeland binnen.
Iets over 12 rijden we Bath binnen op weg naar een parkeerplaats. Op zeker moment zien we een bord: LEZ, pay online. Tijd en mogelijkheid om te stoppen hadden we op dat moment niet. In al de voorbereiding en lezen gisteren waren we dat niet tegengekomen. Dan maar verder rijden, we zaten nu toch al in de zone. Op de parkeerplaats een plekje in de schaduw gevonden. Aan de parkeermeter stond een bord met 2 tarieven. Eigenlijk werd hier de LEZ aangerekend. Je moest je nummerplaatgegevens ingeven. Herkende het apparaat ze, dan gaf hij aan hoeveel je moest betalen. Weinig uitstoot dan kreeg je het goedkoopste tarief, veel uitstoot, dan betaalde je het hoge tarief. Herkende het apparaat de gegevens niet dan werd het ook het hoge tarief. Voor ons (en alle toeristen) was het uiteraard het duurdere tarief. Ik kocht een ticketje. Ondertussen had Leon gelezen dat personenauto’s niet beboet zouden worden in de LEZ-zone. Weer wat gerustgesteld. Nog even snel een lunch aan de auto en dan op pad. We weten dat Bath na Londen de meest toeristische stad van Engeland is. Het is zaterdag en mooi weer, we vrezen het ergste.
We vertrokken door Royal Victoria Park.

Het park is ooit officieel geopend door prinses Victoria (later koningin) toen ze 11 jaar was. Het was oorspronkelijk een arboretum. Nu is er nog een botanische tuin en verder zijn er verschillende grasvelden, bloemenperken en grote bomen. We wandelden er snel door en zouden het bij terugkeer naar de auto beter bekijken. Aan de overzijden van het grasveld, drukbevolkt door jeugd, families,…, bevindt zich Royal Cresent. Dit is een straat waarin 30 huizen staan die een halve maan of halve cirkel vormen.

De façades van de huizen werden ontworpen door John Wood jr. Daarna huurden huizenbouwers architecten en aannemers in om de huizen er achter naar eigen inzicht te bouwen. Mooi voorbeeld van Georgiaanse architectuur. Ondertussen zijn de meeste huizen omgebouwd tot appartementen of kantoorruimten. Ook de kelderverdiepingen zijn appartementen. We nemen een kijkje en wandelen ook in de omliggende straten.
Zo komen we ter hoogte van Circus Cresent. Dit is een ring huizen. Deze werden ontworpen door John Wood sr. De ring heeft 3 openingen waar nu straten op uitkomen. De gevels zijn mooier versierd dan in Royal Cresent. Vele voordeuren zijn versierd en tussen de 2 verdiepingen is een band met tekens. Ik vind er een kan met slang terug. 1 van de huizen wordt vanbinnen gerenoveerd. Ik kijk stiekem even binnen. Mooie trap en kroonluchter, iets verder in de hall trapjes naar beneden. Meer kan ik niet zien.

In het midden van de cirkel ligt een plein met een gigantische boom. Niet simpel om op de foto te krijgen en we leggen ons er bij neer dat het absoluut niet zonder mensen erop zal zijn. De ene groep na de andere komt de cirkel binnen.
Via Gay-Street passeren we Jane Austenhuis. Dit bezoeken we niet. Verderop komen we op een plein met vele terrassen en ook nog een kraam met fruit en groenten. Het is er erg druk en wij zoeken de Abbey.

Langs een tapdanser en een jonge zanger en heel veel volk komen we tot bij de kerk. Leon gaat eerst naar binnen en betaalt de inkom. Later ben ik aan de beurt. De kerk zoals ze er nu staat is volledig gerestaureerd in opdracht van koningin Elisabeth I. De kerk was komen te vervallen nadat Henry VIII alle abdijen en kloosters had gesloten. Binnen in de kerk is het eerste wat je opvalt de hoogte en de erg grote glasramen. De muren hangen vol met alle mogelijke gedenkstenen. Het orgel bevindt zich niet achteraan de kerk maar aan de zijkant. Het kost even tijd om er rond te kijken en zeker om foto’s te maken zonder mensen. Het lukt hier en daar. Het is niet de mooiste kerk die we zagen deze reis, maar wel de moeite om te zien.

Dan wandelen we met de stroom mee richting de Pulteney Bridge. Het is de meest gefotografeerde brug in Georgiaanse stijl en 1 van de 4 bruggen in de wereld die winkels heeft op de beide kanten van de brug en dit over de gehele lengte. Het zal echter even duren vooraleer we daar geraken. Er klinken trommels en we zien verkleedde mensen door de straten lopen. Blijkbaar is het Bath zomercarnaval. Een gigantische mensenmassa probeert de stoet te zien. Leon probeert wat foto’s te maken. Ik hou Timber zover mogelijk van het kabaal want die is helemaal in de stress geschoten. Drukte is 1 maar de trommels dat is er echt te veel aan.

We proberen achter de mensen te wandelen richting de brug maar dat is geen evidentie. Uiteindelijk spreek ik 2 agenten aan om te vragen waar er geen lawaai is. Ze wijzen ons de weg waar we kunnen oversteken en zo weggaan van de massa. Het lukt en kunnen ineens de brug fotograferen.

Als we daarvan wegwandelen komen we opnieuw bij de stoet. Dat was niet het plan. Ook de afternoontea die ik in 1 van de brasseries wou nemen zal niet lukken. We vinden uiteindelijk wel een weg en langzaamaan kalmeert Timber. Ver weg van de drukte en dicht bij de auto vinden we dan toch nog een plek voor koffie en thee met gebak. We zetten ons buiten Leon met peanutbutter pecancake en ik glutenvrije polenta-orange cake. Alles was lekker.

Nu nog even naar het park en Timber is weer rustig.

Bij de auto nog een appel gegeten en de weg gezocht naar een supermarkt. Ik was nog steeds op zoek naar Golden Syrup en vanillepasta. Het eerste is gevonden, het tweede niet. Gelukkig ook brood voor Leon voor morgen want dat was op. En van daar ging het naar de slaapplek over de grote weg. We staan nu op 10km van Stonehenge naast een militair domein. We herkenden het nog van toen we in 2013 hier reden na ons bezoek aan Stonehenge op weg naar Oxford. Genieten van de zonsondergang worden we af en toe gestoord door een militair voertuig dan even komt langs denderen maar voor de rest staan we op een rustig plekje.

Een beetje verderop staan er zeker 5 campers samen op een andere parking. Zo kunnen we onze laatste nacht ingaan.