Het werd inderdaad een erg rustige nacht, vermoedelijk onze laatste rustige. We weten nog niet waar we vannacht zullen slapen, maar stille, rustige plekjes meer zuidwaarts zijn moeilijker te vinden. We genieten dus van ons laatste stukje grindweg voor we de grotere weg weer oprijden. Opvallend hoe de bomen, varens en bessen hier al verkleurd zijn. Samen met de nog bloeiende heide in de bermen is het duidelijk dat de herfst zijn intrede heeft gedaan. Het landschap is toch wel weer veranderd en de uitgestrekte (gedorste) graanakkers zijn weer van de partij.

We bereiken vlot Hjo. Dit is het laatste stadje van de Tre Trästäder, na Eksjö en Nora, dat we nog willen bezoeken. Onze rondwandeling start aan het stadspark of beter erin. Want in het park staan verschillende mooie houten villa’s die het park een extra elan geven. Zo komen we ook in het haventje waar zelfs nog oude bootjes liggen alsook een stoomboot. Via de haven komen we aan de grote markt. Daar staat een roos houten huis. Aan de ene kant een brillenzaak, aan de andere kant een snoepwinkel met heeeel veel schepsnoep.

Aan de andere kant van het plein bevindt zich de kerk van Hjo. Ze wordt omringd door mooie bloemperken en een gedenkplek voor overledenen. Bij een grote brand in 1794 werden de kerk, de klokken en verschillende huizen verwoest. Uit de teruggevonden onderdelen van de oude klokken, werd een nieuwe gesmolten. De kerk onderging na de wederopbouw meerdere renovaties. Bij ons bezoek worden we opgevrolijkt door orgelmuziek. Het is een sobere kerk, wel met mooie glasramen, zeker rond het altaar.

Nu rest ons alleen nog een wandeling over de havenboulevard richting auto. Maar dan zien we dat Moster Elins ijskraam toch nog open is gegaan. Hier vind je best wat combinaties ijscoupes en vele smaken ijs, zelfs ijs voor honden. We nemen een kölapp (nummertje) en schuiven aan tot ons nummer wordt afgeroepen. Leon gaat voor de combinatie blåbär en lakritspralin, ikzelf geef de voorkeur aan pecannötkola en pippi krumelurglass. We zetten ons in de zon op een bank. Nog even een echt vakantiegevoel.

Na het ijsje wandelen we dan echt over de boulevard naar de auto.

DeNu we onze laatste geplande stop achter de rug hebben, hebben we nog 1 todo: wat lekkere Zweedse zaken halen. Onderweg lunchen we nog op een parking aan een meer en rijden dan door naar Ljungby waar we bij de Maxi ICA het gewenste voor thuis ophalen. We tanken de auto nog vol en maken van de gelegenheid gebruik om de boten te boeken. We besluiten om ineens door te rijden naar Helsingborg.

Zo is het een korte pijn om Zweden te verlaten en hebben we de komende dagen iets meer ruimte om het rustig aan te doen. Het wordt een saaie weg via de autosnelweg. We staan weer versteld hoe ver we kunnen kijken zonder de bomenrijen langs de weg. We nemen afscheid van de elanden, zij het dan via de verkeersborden. De reetjes staan weer aan de bosrand. Net voor Helsingborg tanken we nog een laatste keer goedkope Zweedse diesel vooraleer we naar de boot gaan.

Eens aan de boot duurt het even voor de barcode van het ticket wordt gelezen want nummerplaatherkenning is altijd een heikel punt omdat de onze aan het dak vasthangt en de camera’s naar beneden staan. We rijden naar de opgelegde lane 5 waar het groene licht plots rood wordt. Gelukkig zegt een steward anders en mogen we als laatste op de boot. We varen al wanneer we uit de auto stappen. We trekken vlug naar dek en zien de haven van Helsingborg en dus Zweden kleiner worden. Het doet weer pijn, elke keer is het toch een beetje emotioneel afscheid nemen. Aan het voordek zien we Denemarken groter worden terwijl de zon langzaam onder gaat gaan. We kunnen vlot ontschepen en rijden de eerste kilometers in Denemarken richting een slaapplek. We staan op de parking van een frisbeegolf of golffrisbee-terrein. Een rustige plek hopen we en toch veel plek om Timber uit te laten.