10 september 2022

Heerlijk rustig geslapen nadat de schipper zijn aggregaat had afgezet, pas rond 7u45 wakker geworden. Eerst even Timber uitlaten op het jaagpad en dan weer een normaal ontbijt buiten.

Terwijl Leon de auto inklapte en de schippers vertrokken, nog even snel Timber laten hollen langs het jaagpad. Van dan af ging het richting Rijsel/Lille. Vandaag in elk geval meer geluk met het weer. Het zou droog blijven.
Rijsel binnenrijdend valt het ons op hoeveel hoogbouw er aan de rand van de stad staat, en ook dat deze best modern is.

Snel een parkeerplaats gevonden aan de voet van de Citadel. En naast de Foire de Lille. Een evenement dat kan worden vergeleken met onze Sinksenfoor. Al wandelend over een mooi betonnen pad richting Citadel. Blijkbaar is zaterdagmorgen hét moment om te gaan lopen en de omgeving van de Citadel de plaats van het gebeuren. De omwalling en de buitenkant van de Citadel kan je bekijken, de binnenkant niet. Daar huist het Rapid Reaction Corps van Frankrijk en valt dus onder militair domein. De Citadel zelf werd gebouwd door Vauban nadat Lodewijk XIV de stad had veroverd. Het is een vijfarmige constructie gebaseerd op het vestingstelsel.

We moesten vandaaruit even terug naar de parking om de vergeten brokjes van TImber mee te nemen. Dan maar over de brug richting en volgens de route naar het geboortehuis van Charles de Gaulle. Even nog langs l’église Saint-André maar die was gesloten. Vervolgens ging onze route richting oude stad en passeerden we het Palais de Justice. Daar begon de zoektocht naar de kathedraal, die was niet zo goed te zien tussen de huizen wegens afwezigheid van een toren. Door een smalle passage toch gevonden. De Cathédrale de Notre-Dame de la Treille is gebouwd in een neogotische stijl. Met de bouw van de kerk voor de patroonheilige van Lille werd pas in 1856 gestart. Vermits de oorsprong van deze dame teruggaat tot in de 13de eeuw werd er dus een voorkeur gegeven aan de gotische stijl. De voorgevel is van het einde van de 20ste eeuw. De architecten hadden als doel de mooiste en meest uitzonderlijkste kerk te bouwen, in dat opzet zijn ze meer dan geslaagd.
Via de oude en smallere straatjes vertrekkende van de kathedraal ging het naar het oude centrum. Maar niet zonder eerst langs patisserie Meert te passeren. Hier maken ze gauffres, kleine wafeltjes met vanillevulling (met vanillepeulen uit Madagascar) en bruine cassonadesuiker (uit de Franse suikerbieten). De etalages en binnenkant van de winkel (zowel voor gebak als voor thee) passen eigenlijk best in een museum. De prijs van de wafeltjes is niet min. 3 euro per stuk, 18,5 euro voor 6. Ze zijn in grote te vergelijken met een halve laquement van bij ons.

Op het grote plein vind je de mooie belforttoren terug alsook veel prachtige oude gevels, o.a. deze van de Opera en de oude beurs. Langs het Théatre en Palais Rihour ging het verder naar de Place de la République met zicht op het Palais des Beaux Arts en de Préfectuur. Bij het voorbijgaan nog een snelle blik op het Théatre Sébastopol en de laatste kraampjes van de markt.

Zo bereikte we dan uiteindelijk de overdekte markt: Marche Couvert de Wazemmes. Heerlijk rondstruinen tussen al het ze lekkers gaande van kaas, fruit en groenten, brood tot vlees en thee. Alles mooi vers en proper. We zagen het ooit anders.

Nadien terug richting auto langs de gezellige oude straatjes van Lille. Een drukke, vermoeiende dag die met een tussenstop bij Auchan, eindigde in Komen bij een Slakkenboerderij om onze laatste nacht van deze trip door te brengen. Dit keer dus nog net in Frankrijk.

9 september 2022

Na een wat rumoerig wekken door het leegmaken van de glascontainer rond 6 uur en een kraaiende haan, bleek er vooral regen aanwezig te zijn. Zo erg dat buiten water koken niet zou lukken. Dan maar het vuurtje binnen geprobeerd. Dat ging vlot. Koffie en thee gezet en dan Timber uit de bench gelaten. Met 3 op weg naar de bakker om … een jeton voor water. Deze is gratis wanneer je iets aankoopt bij 1 van de lokale handelaars, in ons geval de bakker. Eens weer aan de auto was het nog steeds aan het regenen, dan maar binnen ons lekkers (croissants en viennoiserie) verorberd.

In de regen onze auto verzet en met behulp van de jeton onze watervoorraad aangevuld.
Met weer een volle watertank op pad ditmaal richting Douai. Vermits het daar al zeker tot 12 uur zou regenen maar via de kleine weggetjes en zelfs enkele malen offroad gereden. Jammer genoeg ook hier verschillende weggetjes verboden toegang voor auto’s en/of moto’. Maar door de regen kon Leon toch wel zijn hartje wat ophalen in de plassen.

We zijn tenslotte tot in Douai geraakt en moesten daar noodgedwongen onze lunch in de auto opeten. Nadien dan toch maar door de regen de stad in.
Douai was vroeger het centrum van het Franse kolengebied. De laatste mijn werd in 1990 gesloten. Het was eerst een Vlaamse stad onder de naam Dowaai. In de 16de eeuw werd er een universiteit opgericht van de faculteit rechten. Bij het binnenrijden van de stad passerden we een redelijk modern gebouw van deze faculteit. Ik was echter niet snel genoeg om er een foto van te maken. Voor ons werd de eerste stop het belfort. Dit zou het mooiste belfort van de streek zijn en tevens gespaard gebleven van verwoestingen. Net als vele andere belforten uit de streek staat het op de UNESCO Werelderfgoed lijst. We kunnen weer een vinkje zetten. De grote gotische toren valt op. Deze bevat 62 klokken en zou daarmee het grootste klokkenspel van Europa zijn. Deze klokken regelen de tijd en geven per kwartier verschillend, een melodie.

Een paar straatjes verder vind je een voormalige kloosterkerk, de grootste van Noord-Frankrijk: Collégiale Saint-Pierre. Opvallend is de grote stenen klokkentoren en geen bakstenen terwijl de rest van de kerk dat wel is. Binnen bevinden zich verschillende kunstschatten evenals een majestueus orgel.

Eens weer buiten uit de kerk was het eindelijk gestopt met regenen. Zo konden we nog even de stad intrekken. We wilden l’église Notre Dame een bezoekje brengen, de oudste kerk van Douai, maar die bleek grotendeels in de stellingen te staan en werd gerestaureerd. Daardoor kon ze ook niet worden bezocht.
Haar imposante buur konden we wel bekijken: Porte de Valenciennes. Deze werd in de 15de eeuw gebouwd en was één van de belangrijkste toegangspoorten tot de stad. Ze werd gebruikt door Lodewijk de XIV bij zijn blijde intrede.

Via enkele oude straatjes ging het langs de vismarkt richting Palais de Justice. Dit moderne gebouw ligt in het verlengde van het 18de eeuwse Parlement de Flandre. Zo hadden we de belangrijkste bezienswaardigheden die met hond te bezichtigen zijn, gezien en was het tijd om naar de auto terug te keren.

Eens in de auto volgde er een stevige, nieuwe bui.
Vertrokken uit de stad reden we richting nieuwe slaapplek. Volgens de app een rustige plek maar daar aangekomen bleek de plek vies en vuil, hadden ze net een boel rotzooi opgestookt en lag de plaats vlak aan de weg. Dan maar naar elders. We staan nu net in België naast de Schelde op parking Scheldekade te Bléharie,provincie Henegouwen. Gelukkig konden we droog eten, afwassen en met Timber langs het jaagpad wandelen.

8 september 2022

Terwijl het droeve nieuws over het overlijden van Queen Elisabeth ook tot ons doordringt, begint ons verhaal van vandaag gewoon vanmorgen. Na een toertje met Timber rond de vijver en het ontbijt was het snel even vuilwater lozen op de daarvoor voorziene plek. In mijn beste Frans gevraagd hoe het juist werkte om water te tanken. Een jeton van 3 euro leverde ongeveer 100l water. Een beetje gek als de tank nog niet helemaal leeg was en er eigenlijk maar 60 l in kan. Dan maar niet. Gisteravond nog wel een complement gekregen dat ik zo goed Frans praatte. Waarschijnlijk had ze dat niet verwacht bij een gele nummerplaat en lag haar verwachting al niet te hoog na 3 Britse campers te hebben gepasseerd. Maar toch…
Vanaf de slaapplek dan richting Saint-Omer. Volgens de toeristische gidsen bevindt zich daar de mooiste kathedraal van Noord-Frankrijk. Gelukkig redelijk snel een parkeerplek gevonden. Vandaar richting centrum en dus ook al langs de Grote Markt met het Theater.

Achter de hoek een bezoek gebracht aan de toeristische dienst. Niet alleen een stadsplannetje gekregen maar tevens ook een uitleg van de bezienswaardigheden en hoe best te lopen. En … ik verstond het en had het zelfs begrepen. Zo zijn die 7 jaar zwoegen op Frans toch niet voor niets geweest. Eens buiten loop je bijna op de kathedraal. Terwijl Leon binnen op ronde ging, nam ik Timber mee om foto’s te maken van de buitenkant en deze dan natuurlijk ook te bekijken. Indrukwekkend, gigantisch. Alleen niet zo goed onderhouden.

Na een tijdje was het wisseling van de wacht, Leon buiten en ik naar binnen. Aan de omvang buiten verwachtte ik pracht en praal binnen. Dat was minder. Ook hier te kort aan onderhoud. Misschien zijn we verwend met de verzorgde Scandinavische kerken. Best jammer dat het goud van het eigenlijk wel mooie altaar dof was. In een zijbeuk was er een dienst bezig. Even geluisterd. Ondertussen zijn mijn Franse Onze Vader en Wees gegroet weer opgefrisd. Ze hebben er wel 5 x na elkaar een Wees gegroet gebeden en daarna gezongen. Toen vroeg een oudere dame om er toch nog maar 1 te zingen voor de jonge kinderen (er zat een dame met een peuter op schoot). Dus werd het er nog 1 gezongen en voor de zekerheid ook nog maar gebeden. Toen ben ik maar verder gaan rondkijken.

Op wandelafstand van de dom ligt de Chapelle des Jésuites. Enkel na 14u te bezichtigen. Pech. Dan maar alleen de buitenkant, of toch de voorgevel want de rest ligt onbereikbaar achter hekken. Via deze Jezuiten werd in de 16de eeuw het bisschoppelijk seminarie opgericht. Rondom werden meerdere middelbare scholen opgericht, bv. Het lyceum, l’école St-Dennis,…

Van daaruit ging het verder naar de ruïnes van de abdij van Saint Bertin. Deze abdij was de basis van de stad, maar werd tijdens de Franse Revolutie verwoest. Aan de resten en aan het op de grond aangeduide grondplan moet het een enorme abdij geweest zijn.

Wat verder leidde de brug over de Aa ons naar het station. Dit werd pas in 1903 gebouwd.

Even een sanitaire stop en dan verder langs de Aa naar de overkant. Daar bevond zich volgens de dame van de toeristische dienst de winkelstraat. Aan het begin van de rue de Dunkerque bevindt zich en aftakking van de Aa en dit maakte het vroeger mogelijk voor de handelsschepen om tot daar te komen met hun waren. Daarom was de desbetreffende straat een drukke handelsstraat met huizen met grote kelders voor de opslag van het koopwaar. Vermits alles van 12 tot 14u sluit een snelle lunch aan de auto.

Na het eten moesten we maar de straat oversteken om tot het grote stadspark (Jardin Public) te komen. Het park werd ontworpen in de 19de eeuw volgens een levenskunst en met de bewaard gebleven vestingen van het Bastion Saint-Venant. Een mooi aangelegd park met een stuk Franse tuin, een caroussel, enkel volières, bloemenmozaïken en enkele beelden. We liepen er toch ruim een uur in rond en trakteerden ons daar op een ijsje om dan toch weer aan de auto te eindigen.

Eens Saint-Omer uit dan over wat grotere wegen naar ons volgende doel: het grootste soldatenkerkhof van Frankrijk. Op de heuvel van Notre-Dame de Lorette in Ablain St-Nazaire bevindt zich de laatste rustplaats van ruim 45.000 gesneuvelden, voornamelijk uit de verschillende slagen van Artois. Tot dit kerkhof behoren ook een Byzantijnse basiliek en een enorme toren waarin ter nagedachtenis vuur brandt. Dit vuur wordt iedere zondag aangestoken door 1 van de 3700 erewachten. Binnen in de toren bevinden zich enkele graven van onbekende soldaten die gestorven zijn voor Frankrijk, meerbepaald in de oorlogen in Algerië, Indo-China, WOI en WOII. Boven kan je in een klein museum meer te weten komen over de slagen rond Artois en Lens. In de basiliek ligt bisschop Julien begraven die verantwoordelijk was voor de oprichting van het kerkhof en de basiliek. Op de wanden kan je de namen lezen van de gesneuvelden. De binnenkant van de basiliek is best kleurrijk.

Aan de overzijde van het kerkhof werd in 2014 een aandoenlijk internationaal monument in de vorm van een beloopbare ring onthuld. Deze ring bevat de namen van iedereen die gesneuveld is in de departementen Nord en Pas de Calais. Deze 580.000 namen staan in alfabetische volgorde ongeacht rang of nationaliteit en allemaal bij elkaar zowel vriend als vijand. Het monument werd opgericht in een vreedzaam Europa om de vreselijke tragedie te herdenken. Bij het rondlopen in de ring hebben we de namen bekeken en gezien of we er onze familienamen tegenkwamen. We vonden 3 Claes, waarvan een Claes H. Ook enkele Hanselmann waren van de partij, weliswaar met 2n i.p.v. 1. Verwimp en Van Schöll kwamen we niet tegen. Wel verschillende Scholl en enkele Schöll, waarvan een Wilhelm. Het was een interessante en bewogen dag.

Vandaaruit ging het naar onze nieuwe slaapplek: Aire de Camping-Car Grenay, een plekje voor 3 campers (we staan hier ondertussen met 5) met aan de overzijde zelfs de mogelijk om het toilet te lozen en water te nemen. Voor dit laatste moet je wel een jeton halen bij de plaatselijke bakker, iets wat op het programma staat voor morgenvroeg.

7 september 2022

Na de regenbui van gisteravond bleef het verder droog gedurende de nacht. Een mooie zonsopgang tijdens de ochtendtoer met Timber was er wel.

Na het ontbijt stapschoenen aan en de voor gisteravond geplande wandeling aangevat. Heerlijk uitwaaien op het strand waar we zo goed als niemand tegenkwamen. Een enkele wandelaar die zijn hond uitliet. Op het strand mocht Timber loslopen, een blije hond kregen we er voor in ruil. Hardelot Plage ligt bezaaid met ruïnes van bunkers. Duidelijk met behulp van de mens vernietigd. Het maakt nog maar eens duidelijk hoe belangrijk de bezetting op deze kuststrook was tijdens WOII.

Onze terugweg van het strand naar OLLI ging een stukje door de duinen en door bos. Mooi wandelen.
Nadat we de camper hadden rijvaardig gemaakt en kaart, routes en alles samen hadden gelegd, gingen we weer op pad. Doel: proberen offroad te rijden en dit richting St-Omer. Na wat over de kleine banen te hebben gereden dan toch een eerste weggetje gevonden. Tussen maïsvelden door een beetje klimmen. Jammer genoeg stopte het weggetje. Dan maar terug en weer op de baan via vele single-road-tracks slingerend door dorpjes en velden. Het volgend pad was succesvoller. Een ruwe kasseibaan, eigenlijk een wandelpad, langs velden en een stukje doorheen bos leidde ons weer dichter bij ons doel. Leuk weggetje. Door de regen van de afgelopen avonden waren er wat plassen en was er wat slijk, den OLLI is gedoopt en dus wat vies.

Kort na de middag onze lunch gegeten in Rollez. Blijkbaar waren we toch een beetje een soort alien want enkele dorpsbewoners stonden raar te kijken toe we passeerden, en later kwamen ze toch nog even op de fiets kijken wat er nu precies gepasseerd was. Na het eten konden we in het dorp snel een weggetje op.

Klimmend langs de huizen, weiden en velden richting een iets grotere, officiële baan. Uiteindelijk hadden we de route van 4X4 France gevonden. Jammer genoeg waren ook nu weer enkele weggetjes afgesloten vaak met het bordje “interdit moto 4×4”of “privé”. Toch hebben we verschillende leuke offroad paadjes gereden en zijn we uiteindelijk op onze plek aangekomen. We staan op Parking des 3 etangs, een parking gelegen naast Camping Beauséjour in Arques. Een mooie omgeving met verschillende visvijvers. Ook nu hebben we rustig kunnen koken en eten. Maar rond 19u kwam er dan toch weer een bui.