Een uurtje later dan gepland (het concert van Bart Peeters de avond voordien eindigde iets later dan gedacht) vertrokken voor een nieuwe trip: Noord-Frankrijk.

OsmAnd (ons nieuw GPS-systeem) ingesteld op “geen tol- of snelwegen” en weg waren we. Zo kom je nog eens ergens. Je rijdt door Zelzate, vlakbij maar nog nooit geweest, maar ook Aalter, Maldegem. Zelfs Pittem en Meulebeke werden met een doortocht verrast. Beide dorpjes door mondelinge overlevering herkenbaar gehouden door Oma en Opa. Zij verbleven er tijdens WOII, elk in een ander buurdorpje (werd daar al de kiem gelegd van hun ruim 56 jarig huwelijk?).
Wij kwamen echter langzaamaan in de buurt van de plek waar WOI woedde. Onze eerste kennismaking met deze geschiedenis was Dochy Farm New British Cemetery in Langemark-Poelkappele. Zoals bij de andere militaire begraafplaatsen uit WOI werd de grond voor deze begraafplaats geschonken door het Belgische volk uit dankbaarheid voor de hulp en met als doel een eeuwigdurend plaats om de gesneuvelden te eren. Deze begraafplaats is, in tegenstelling tot anderen, pas na de wapenstilstand ontstaan voor het herbegraven van de slachtoffers van de slagvelden. Toch even stil worden.

Tegen 14 uur dan aangekomen op de camperplek net buiten Ieper. Plekje gezocht in de rij. En dan toch maar even lunchen. Terwijl we zaten te eten kwamen onze buren toe. Nederlanders, recht van huis naar hier en het eerste wat ze doen is stroomdraad inpluggen, hiervoor moeten ze dan wel 3x over en weer lopen tot ze het stuk draad met de juiste stekker hebben, rare jongens. Na de lunch maakte Elke een wandeling met Timber rond de Zillebekevijver, net naast de camperplek. Vermits de vermoeidheid van de avond ervoor toch nog parten speelden keek Leon de wedstrijd F1 en las Elke wat.

Tegen 17u dan op wandel richting centrum Ieper. Via een originele brug en een kleine poort door de omwalling de stad in. Eerst richting Menenpoort om dit monument te bekijken voor de grote drukte. Deze poort is een eerbetoon aan meer dan 54.000 militairen van het Gemenebest die sneuvelden in de Ieperboog en van wie de laatste rustplaats onbekend is. Op 60 platen op de wanden staan de namen. Indrukwekkend. De leeuwen aan de 1 van de zijden zijn replica’s van de originelen die bij het begin van WOI op deze plek stonden. De originelen werden aan het Australische volk geschonken.

Na de Menenpoort richting oude centrum van Ieper. Op de Grote Markt met o.a. het Belfort, langs de Lakenhallen met daarin het Flanders Field museum (gesloten) zo verder naar de Sint-Maartenskerk, de kathedraal van Ieper. Zoals zo vaak wanneer wij een stad bezoeken stond deze deels in de stelling. Binnenin konden we niet veel zien want er was een dienst bezig. Maar de glimp de we opvingen was toch de moeite.

Zo verder over de Vismarkt. Hier kan je de nostalgische verkoopkramen voor vis nog zien. Het is een niet erg groot, maar wel mooi pleintje. Ook het speelgoedachtige tolhuisje is de moeite. Hier werd vroeger betaald voor de aangekochte vis. Even verder op een bank onze picknick opgegeten.

Toen was het tijd om weer richting Menenpoort te stappen. We waren lekker vroeg voor de taptoe (ceremonie) zodat Leon een prima plekje op de eerst rij had met zicht om de klaroenen. Elke met Timber hebben zich even buiten de poort opgesteld met zicht op de ruggen. Om 20u precies begon dan ceremonie. Door de ijzige stilte van de enorme menigte galmen dan de 3 klaroenen. Pakkend. Alleen was Timber er niet zo gelukkig mee, beven, piepen, ongemakkelijk maar gelukkig niet blaffen. Na de ceremonie weer via het wandelpad richting camper. Tijd voor een hopelijk rustige nacht zonder storende buren of last van de trein.