12 augustus naar huis

Van de kleine kinderen in de campers naast ons, de vissers en de watersporters evenals de feestende jeugd geen hinder ondervonden en goed geslapen. Iets na zessen wakker geworden en gedruppel gehoord. Gelukkig bleef het maar bij weinig druppels. Timber droog uitgelaten en buiten ons laatste ontbijt van deze reis kunnen nuttigen. Terwijl Leon het dak inklapte nog even met Timber gaan wandelen voordat de lange rit van start ging. De druppels begonnen toen weer te vallen. Rond half acht vertrokken richting Hamburg. Op weg naar de autosnelweg komen we nog enkele ooievaars tegen.

Dat is altijd beter dan een dode vos of dood ree naast de weg zoals de dag voordien. Het was een slimme zet om gisteren niet verder te rijden en zo moe de vrijdagavondspits te vermijden. We konden zonder file voorbij Hamburg. Ook richting Bremen ging het vlot.

Aan de overkant was het wel erg druk. Iets voorbij Bremen dan getankt en even (droog) koffie gedronken.
Vandaar ging het in de regen via Cloppenburg (Peek pas later gevonden) richting Meppen. Hier moesten we even een omleiding volgen omwille van werken. De grensovergang met Nederland gebeurde in de stromende regen. Het leek wel of we storm Hans terug mee hadden gebracht. Iets voor Emmen dan gaan eten. In de auto deze keer. Maar tegen het einde leek het te gaan opklaren en effectief Timber droog uitgelaten. Tot dan waren regen en drukte, zowel aan onze kant maar vooral aan de overkant constanten.
Na het eten was er dan zon in de richting van Utrecht. Het werd iets minder druk aan onze kant maar richting noorden was er toch best wat file. Aan de overkant zien we in de buurt van Hank honderden motorrijders vanaf de parking de autosnelweg op rijden. Nog snel een appel en wat koffie en thee om dan in rechte lijn huiswaarts te keren. Iets voor Etten-Leur zien we ook hier een ooievaar. Grappig. Vandaag was ook de dag van de Defender. We zijn er meer 10 tegengekomen. En zo rijden we verder richting Roosendaal om ter hoogte van Zandvliet België binnen te rijden.

Om onze rit over de snelwegen af te ronden volgen er nog 3 tunnels en zo komen we het Waasland weer binnen. Vanaf de brug van Vrasene/Verrebroek gaat het naar het benzinestation om nog 1 maal deze reis vol te tanken en zo het totale verbruik (in liters en centen) te kunnen bepalen. Op de baan richting Kieldrecht weten we het weer: we rijden liever over de Scandinavische grindwegen dan over die baan. Vermits de kinderen thuis mee willen genieten van een erg lange traditie aan onze kant (frieten in of bij het frituur eten bij terugkeer in België) rijden we eerst naar huis om ze op te halen. Aan het begin van onze straat worden we toegewuifd door de buren die dit ook deden bij ons vertrek. Fijn. We laden snel het hoogstnoodzakelijke uit en begroeten de kinderen. Daarna een eerst keer met Timber weer zijn vaste toer: hij heeft het druk met overal zijn stempel achter te laten en is duidelijk toch een beetje uit zijn doen en gefrustreerd. Even snel een babbel met de buren en daarna richting frituur. Het is fijn om weer met z’n allen aan de tafel te zitten en ervaringen uit te wisselen.

’s Avonds worden we nog getrakteerd op een mooie zonsondergang. Het is nu echt voorbij.

11 augustus richting Neumunster

Ondanks de oordopjes word ik toch tegen 4 uur wakker. Na wat draaien en keren val ik gelukkig weer in slaap. Tegen half 7 loopt de wekker af. Tijd om voort te doen want er moet weer een flink stuk worden gereden worden vandaag. Rond half negen kunnen we vertrekken. We rijden Laholm uit langs de andere kant en passeren zo de krachtcentrale. Aan de rivier staan heel veel vissers met hopelijk meer geluk dan Leon tijdens de vakantie. Na een tijdje rijden we Skåne binnen. Deze regio wordt de graanschuur van Zweden genoemd.

Veel van het graan staat er nog en ook hier zien we nog de, vooral natte, resten van Hans. Eens Malmö voorbij, is het aftellen naar de grote Öresundbrug. Deze brug is bekend van de serie “The Bridge”. We passeren de laatste afrit in Zweden en komen zo bij het tolhuis.

We betalen met de kaart omdat we geen tag hebben. Zo rijden we naar de brug. Het blijft toch een impossant bouwwerk en terwijl we er overrijden doe ik mijn best wat foto’s te maken, ook al reden we hier toch al een paar keer over. Het bordje “Denemarken” geeft ons het signaal dat ons Fins-Zweeds avontuur nu echt voorbij is.

Na een paar uur ook het Scandinavisch. Na de brug volgt de tunnel en zo rijden we vanuit de donkerte de omgeving van Kopenhagen binnen. Het immens aantal wolkenkrabbers die te voorschijn komen zijn echt overdonderend. We drinken snel even wat koffie en thee te drinken.

Na de drukte nog langs de tol van en over de Grote Beltbrug. Wij betalen met “kort”, de expresslijn is voor nummerplaatherkenning. We staan versteld over de snelheid waar de vrachtwagens deze poortjes nemen, ze vertragen amper. Na de brug vervolgen we onze, toch wel erg saaie weg.
Eens goed en wel op de juiste weg richting Odense besluiten we om te gaan eten. Jammer genoeg zijn er werken op de eerste parking en dus maar een beperkt aantal plaatsen. We rijden verder. Na een dik half uur vinden we een andere. Ook deze is best vol, eerder volzet, dus zetten we ons achter een vrachtwagen. We lunchen en terwijl ik met Timber ga wandelen kijkt Leon nog even onder de motorkap. We kunnen weer. Het is toch erg druk op de baan. Aan de overzijde zelfs stilstaand verkeer. Nog even langs de tolvrije kleine Beltbrug en zo rijden we richting Flensburg en is het aftellen tot de grens met Duitsland. Ook hier nog veel graan dat moet worden geoogst maar we merken toch wel al actie op sommige akkers. Het valt ons op dat we opmerkelijk veel ziekenwagens met sirene zien en horen rijden. We tellen er 5 of 6 vandaag. Dat is op 1 dag meer dan in de gehele tijd in Finland.
Tegen half 5 passeren we de Duitse grens. Aan de overzijde is er strenge controle voor wie Denemarken binnenrijdt. Dit was ook al zo in 2014. Vorig jaar namen we een andere grensovergang en merkten we daar niets van. We rijden nog even op de snelweg en slaan dan af richting Neumunster. Het plekje dat we vorig jaar hadden, hebben we nu ook ingepalmd. Voor de laatste keer aan een meer. We wandelen eerst met Timber een stukje rond het meer. Daarna koken we aan de picknicktafel die er staat, eten we en wordt de vaat gedaan.

Nadien lopen we even naar het begin van het domein voor een ijsje. Het is hier erg mooi weer en het plekje is gegeerd door watersporters. Bootjes worden te water gelaten, mensen staan hun supboard op te pompen of juist af te laten, er staan vissers. Kortom het is niet echt rustig. Hopelijk is de jeugd die aankomt met de nodige drank wat stil vannacht. Nog een mooie zonsondergang en een wandeling met Timber en het is bedtijd.

10 augustus richting Malmö

Een droge morgen. Goed geslapen en wakker door de wekker. Snel een grondige wasbeurt (even in het meer wordt overgeslagen omwille van te natte zwemkledij), daarna nog wat bessen plukken. Na het ontbijt de gedroogde kleren opgeborgen en dan op pad richting Gräsmark om bij de brandweer ons water aan te vullen zodat we zeker toekomen tot thuis. Vandaaruit richting benzinestation om de auto vol te gooien.

We kunnen nu echt weg uit deze mooie omgeving en rijden richting Sunne. We zien nog steeds veel meren. Maar het zijn vooral de wolken die dit keer de hoofdrol spelen. Op mijn verzoek rijden we even om. Nu we toch in de buurt zijn, wil ik even langs de camping van Staf Coppens: camping Grinsby te Årjäng. We rijden de grindweg op en merken vooral uitgaand verkeer van campers en caravans met Nederlandse en Belgische nummerplaat. Eens ter plekke zien we een erg vol en druk campingterrein. We nemen snel een foto en zijn weer weg.

Die drukte, dat is niets voor ons. We proberen te begrijpen dat anderen dat wel leuk vinden. Eens het grindweggetje weer uit (we kwamen er nog een Landrover Defender 130 op tegen) vervolgens we onze weg richting zuid- Zweden.
Rond het middaguur eten we op een parking langs de weg en even later stoppen we bij een groot winkelcentrum.

Een sanitaire stop, het legen van onze wc en de verdere zoektocht naar verschillende smaken vriendjes voor Leon. Toen we in het verleden in Scandinavië, meer bepaald Zweden, waren, vonden we steeds onbekende smaken Fisherman’s Friends.( Vriendjes). Nu blijken we ze niet meer te vinden, enkel nog de smaken die we thuis ook hebben. Wel vind ik er nog kanelbullar. We zullen ze later als vieruurtje opeten op een parking. Heb je al ooit in je ene hand een kanelbulle en in de ander een stuk appel gehad? Als je dit eet, heb je instant appeltaart. Goede combinatie.

We hebben vandaag geluk met het weer. Het blijft droog en de zon is van de partij.

Dat maakt het rijden is moeilijker als je zuidwaarts gaat, maar toch. Tegen 17u45 besluiten we ter hoogte van Rågelund te gaan koken en alvast onze warme maaltijd te nuttigen.

Onder een stralende zon en met de zee aan onze zijde hoor je ons niet klagen. Na de vaat rijden we nog een dik anderhalf uur verder om ter hoogte van Laholm op de parkeerplaats van Lagagården (een leeg evenementencentrum) onze nacht door te brengen. Het ligt wel dicht bij een drukke weg. We hopen op een rustige nacht.

9 augustus Gräsmark

De regen was de gehele nacht van de partij. Op het terrein zijn veel plassen erbij gekomen. We eten weer in het huisje. Das toch echt een luxe bij regenweer, hoeft onze luifel niet worden uitgezet. Maar langzaam komen er gaten in de wolken. Tegen half tien zijn we terug bij Petra en Aart. De heren gaan om de aanhanger.

Ik zet even thee en koffie want we waren de vorige dag onze thermossen vergeten. Daarna gaat we met 3 dames op de bovenverdieping aan de slag. Een kamer wordt schoongemaakt, de berging/ valse kamer erachter ook. Tussen de buitenmuur en de muur van de kamers is er telkens een ruimte van ongeveer een meter breed ter hoogte van de vloer. Het zullen mooie dressings of bergruimtes worden. Dochterlief probeert met wat handig klimwerk achter de deur van de kleine slaapkamer in de geheime berging te geraken. Terwijl zij het slot open krijgt en duwt, trekken wij. Gelukt. Die deur is nu ook open. De aangetroffen creepy kinderschoenen worden opgeruimd evenals het zagemeel en de muizenkeutels.

Het zagemeel is eigenlijk het isolatiemateriaal dat in Zweden wordt gebruikt bij die oudere huisjes. Op deze manier gaan we verder tot de heren verschijnen met de aanhanger. Dan worden koelkast, kookvuur, 2 TV’s, een dampkap en microgolfoven in de aanhanger geladen. Zo rijden ze verder naar de grote stuga waar nog een TV, microgolfoven en stereo-installatie worden in ingeladen. Ik red de glazen schaal uit de microgolf en neem nog wat drinkglazen mee die er worden aangetroffen. Aart vond nog een singeltje in de stereo. Heren naar het containerpark, Petra en ik terug naar huis. Petra aan de afwas en ik voort boven opkuisen. Tegen de tijd dat de heren terug zijn (aanhanger weer afgeleverd) is de bovenverdieping ook schoongeveegd. Lunchtijd. Nadien nog even een tocht met Timber. Nadien was het tijd voor Leon om zijn gereedschap op te ruimen en ik onze spullen die in huis lag. Ondertussen beantwoord ik de appjes van ongeruste vrienden en familie in verband met storm Hans die over Zweden en Noorwegen huishoudt. We hebben geluk in deze regio: op wat regen na is er eigenlijk niets te merken. Bij het openen van de nieuwssites merken we wat er aan de hand is en begrijpen we de ongerustheid.
Nog snel een fika en dan bessen plukken met behulp van de bessenkam. Dat werkt niet zo top, waarschijnlijk om dat alles erg nat was. Daarna afscheid nemen na 2 ongelofelijk toffe dagen. Wij reden nog snel naar de winkel om te zorgen dat we voldoende eten hadden voor de terugreis. Daarna trokken wij weer naar de camperplek maar dit keer aan de shelter. Het benedenpleintje moest leeg blijven.

Snel koken en eten want tegen half zeven kwamen de Zweedse buurtbewoners. Zij komen daar elke woensdag om 18u30 samen om hoefijzers te werpen. Een heuse wedstrijd. Wordt erg serieus genomen. Met het meetlint worden de startplekken aangeduid, met een onderscheid tussen volwassenen en kinderen. We houden ze even in het oog en gaan erbij staan als Petra en Aart met dochter en honden arriveren. Petra en Aart doen mee. Leon let op de honden en bij mij is iets wegwerpen gevaarlijk voor de omstaanders. Je weet nooit waar het terechtkomt. Ondertussen proberen we een gesprek in het Zweeds, het wordt een combinatie van Zweeds en vooral Engels. Enkele mensen zijn Noren die er vaak in hun huisje zijn. Op zeker moment slaagt Aart erin om zijn hoefijzer rond de paal te gooien. En krans. Top. Ik ga nog rond met een pak koekjes dat door iedereen gesmaakt wordt. Het is een erg mooie afsluiter van onze vakantie en voor Petra en Aart een mooi begin voor hun inburgering aldaar. Nadien is het gewone en kruipen snel in ons bed.

8 augustus Gräsmark

Jammer ook nu weer veel regen maar wel een erg stille nacht. We besluiten om voor het ontbijt even in het meer te duiken zodat we weer opgefrist zijn.

Blijkbaar bijzonder want het Zweeds koppel neemt er een foto van. En ja, het regent ondertussen, dus bad en douche tegelijkertijd. We drogen ons in het huisje en starten met daar het ontbijt klaar te maken en ook op te eten. Makkelijk zo een huisje.

Timber uitlaten en dan naar Petra en Aart 1,2 kilometer verder. We rijden het met gras begroeid weggetje op voorbij een huisje en een schuurtje tot aan hun camper.

Verder kunnen we niet want die staat midden op de weg. Blij weerzien na meer dan een maand. Aart neemt ons mee op rondleiding over het perceel tussen de stugor en de schuurtjes. Veel, en daarbij veel werk nog. Petra maakt thee en koffie en dan is er tijd voor fika. Ook dochterlief komt erbij zitten. Na de koffie nog even verder op het terrein en daarna even richting meer.

Het is dan redelijk droog. We blijven lunchen en overtuigen Petra dat we echt willen helpen met hun plannen. Terwijl er binnen wordt afgewassen gaan Leon en ik even met Timber wandelen. Leon, Petra en ik trekken dan naar de schuur om die leeg te halen. Aart zorgt voor de stookhoop en de dochter poets verder in huis. Daags voordien haalden zij 3 het huis leeg. Er is dus al veel opgestookt en er staat al veel klaar voor de container.
We beginnen met zaken te verzetten, planken en ladders die breken gaan naar buiten. Voor de schuur vindt Leon met Aart een metalen ladder. Zo trekken ze met 2 het schelft op en onderzoeken de bovenverdieping van de schuur. Leon blijft boven en geeft aan wat weg mag, Petra en ik vervoeren naar de stookplek. Ondertussen regent het weer. Rondlopen met natte sokken wordt het ook vandaag.

Tegen de koffiepauze van de namiddag is de bovenverdieping van de schuur leeg. En blinkt dank zij hun dochter de benedenverdieping van het huis. Vermits de regen ook de volgende dag van de partij zal zijn, lijkt het ons in de bossen iets te gevaarlijk vooral dan in verband met gladheid. We besluiten nog een dag te helpen. Vermits witgoed en ander elektromateriaal niet op de container mee mag, regelt Aart een aanhanger voor de volgende dag en zal Leon met onze camper rijden om het af te voeren richting containerpark.
We laten het voor die dag en krijgen als voorstel om pizza te gaan eten in het dorp als dank voor onze hulp. Het is ondertussen even droog. We kleden ons snel om in de camper en rijden dan achter Aart naar het dorp. Eerst wordt er water gehaald bij de brandweer. De pizza’s smaken maar vooral ook het niet hoeven te koken na die lange, natte dag was wel fijn.

Na het eten gingen zijn naar huis en wij weer naar dezelfde camperplek. Dit keer stond er een Nederlands buscampertje aan de shelter. Wij onszelf terug geïnstalleerd aan het huisje. Terwijl we onze tanden aan het poetsen waren kwam er nog een auto (NL) het terrein op rijden. 3 kinderen vliegen er uit, boel kabaal. Papa al even zo maar met een pak grillworsten in de hand. 5 minuten later zijn ze weer weg. We denken dat ze eigenlijk aan de shelter op de grillplek wilden grillen. Daarna werd het stil op wat muziek vanuit de buscamper.

7 augustus richting Sunne/Gräsmark

In een appje van Petra en Aart (klasgenoten cursus Zweeds) krijgen we te horen dat code rood afgegeven wordt voor Värmland. Het doel van onze dag. Het heeft de hele nacht geregend, zelfs de wielen van de auto staan in plassen.

Ook bij het klaarmaken van het ontbijt blijft het miezeren. Water wordt buiten gekookt door een moedige Leon, ik zorg voor de rest in de camper. Ook het ontbijt wordt binnen genuttigd en zelfs de vaat gebeurt in het pompbakje binnen. Een zeldzaamheid. Daarna toch maar stapschoenen aan en jas en Timber uitlaten. We vertrekken over het bospad waarover we kwamen en ook daar staan veel plassen. Wolken hangen laag maar het lijkt iets op te klaren.
Om het niet wandelen van de dag voordien goed te maken heeft Leon gisteravond wat plekken gezocht waarlangs we kunnen rijden afhankelijk van het weer. De eerste 2 plekken zijn mooie natuurreservaten maar geen aangeduide wandelingen. Als je niet echt de hele dag tijd hebt om te wandelen omdat je nog wat kilometers moet rijden dan heb je wel liefst een aangeduide wandeling omdat je dan afstand en tijd kan inschatten. We zoeken verder en rijden intussen meer boven of door de wolken dan eronder.

Regelmatig volgt een stevige bui. Het wolkendek levert soms toch mooie beelden op.
Om te komen bij het Hamra National Park moeten we eerst 14 kilometer over een grindweg. Wel een goede aanduiding en een mooi gebied waar we doorrijden. Ter hoogte van het Myrentrén (en myr = wetland) even rondgekeken: er is een wandeling van ongeveer 3 kilometer door de wetlands. Eerst een hapje eten en droog vertrokken. Een goede start door het bos richting vogeluitkijktoren. En dan kan daarna een plankenpad niet ontbreken. De planken zijn niet allen meer van de beste kwaliteit blijkt later.

Mooie mospartijen fleuren de wandeling op. Ondertussen beginnen er druppels te vallen. Hangen de wolken ook hier laag en volgt er een stevig onweer. Dat het water in onze schoenen loopt, of van de regen of van de begroeiing voelen we op de duur niet meer. De wetlands zijn erg wet op dat moment, en wij ook. Gelukkig is er verderop de wandeling wel een nieuw plankenpad aangelegd, zo kunnen we toch nog redelijk doorstappen. Eens weer aan de auto is het echt wel nodig om ons om te kleden. Er staat ook een toiletgebouwtje zodat het ook wel redelijk droog kan. Mijn sokken moet ik uitwringen en het water uit mijn schoenen gieten. Zelfs Leons Meindl hielden het dit keer niet droog.
We vervolgen onze weg met ongeveer een gelijk scenario zoals in de voormiddag: wolken en buien. Lange tijd hangen we achter een Duitse volkswagencamper. Hij rijdt 60 waar je 90 mag en gaat nergens even aan de kant om anderen door te laten. Het lukt toch om hem in te halen, dat geldt ook voor de vele andere auto’s die inmiddels achter hem aanrijden. Even klaart het op en passeren we een parking. Auto aan de kant, kookplaat op ons aanrecht en snel eten klaarmaken. Vandaag pyttipanna: een Zweeds gerecht met blokjes van aardappel, rundvlees en ui. Wegens geen groenten draai ik er nog snel een paprika en courgette door. Het spiegelei er bovenop zal voor een andere keer zijn.

Vermits er aan de parkeerplaats ook picknicktafels staan eten we daar met zicht op een meer. Na het eten snel afwassen en met Timber even een wandelingetje door het bos naast de parking. Eens we in de auto zitten vallen er opnieuw druppels. Als we wegrijden komt ook de Duitse camper op de parking gereden. We kunnen er weer tegenaan.
Langzaam maar zeker komen we dichter bij ons doel. We appen met Petra en beslissen om pas de volgende ochtend af te spreken. Wij rijden naar de door hen aangeraden camperplek. Een erg rustige plek aan het meer. Er staat al een Zweeds koppel op met een tent, auto en fietsen. Zij hebben zich geïnstalleerd aan de houten shelter met vuurplek. Wij kiezen voor een plek aan het houten huisje. Aanrecht/tafel ter hoogte van de grind. We besluiten om onze natte kleren in het huisje op te hangen en gebruiken de kranten die we daar vinden om in onze schoenen te steken. Even relaxen op het bankje aan het meer en bed in. Hopelijk blijft het droog.

6 augustus 2023

foto’s volgen nog verder. Internet te traag hier

Geen eland aan de achterdeur maar wel goed en erg rustig geslapen. Wakker geworden onder een stralende zon en blauwe lucht. Na het ontbijt weer op pad voor een lange autodag. Zweden is toch echt groot wil je “snel” van noord naar zuid wil.

Eerst van ons plekje af en dan naar de E45 terug, ook wel Inlandvägen genaamd. Zo verder tot Vilhelmina. Erg druk met campers en caravans en dus ook campings. Wij alleen even getankt. En verder de saaie grote baan gevolgd. Een E-weg gaat hier even goed door steden en door dorpen en de snelheden variëren tussen 40 en 100. Een paar dorpjes verder nog een pak melk gekocht zodat ik morgenvroeg verder kan. Omwille van de vele wolken die langzaam de hemel overnamen, zijn er toch enkele mooie foto’s kunnen genomen worden.
Men zegt dat Finland het land van de duizend meren is, maar het aantal in Zweden is eveneens erg hoog.

We reden ook vandaag langs vele erg grote meren.

In de omgeving van Grenåskilen een zijweg in geslagen om te kunnen eten.

Vandaar nog even een bocht ingepland zodat er weer wat kleinere wegen konden genomen worden want eerder op de dag was dit nog niet mogelijk. Op de E-weg kwamen we vandaag opvallend veel campers en caravans tegen en in elk dorp of stad grenzende aan een meer uiteraard ook een gigantische camping. Onder de reizenden ook veel gele platen. Langs 1 van de kleinere wegen kwamen we nog een koppel kraanvogels tegen en op de E45 ter hoogte van Åsama een verdwaald rendier.

Ter hoogte van Östersund namen we de brug naar het eiland Frösö in Storsjön om zo langs Orvikken te passeren en langs de Moosepharm (elandenboerderij) die we ooit in 2014 bezochten. De eland en de reclameborden aan het begin van de weg naar de boerderij waren nog precies dezelfde. Nostalgie.
Blijkbaar hebben we vandaag ver omgereden want we kwamen een pijl tegen dat Amerika nog 1 kilometer was.

Voorts zijn de waarschuwingsbordjes langs de weg voor de elanden nu vervangen door deze voor sneeuwscooters.

Maar waarschijnlijk zullen we die even vaak zien als de skiërs in het merendistrict.
Ondertussen staan we op een berg aan het einde van een doodlopende weg (ja weeral). Aan onze kant staan nog wel bomen aan het begin van de weg niet, daar zijn ze allemaal gerooid. We staan hier zoals steeds erg rustig en toch niet ver van de grote baan.

Kortom het was vandaag niet zo’n spectaculaire dag met vele uren auto zodat er weinig tijd was om iets anders in te plannen. Jammer. Hopelijk snel weer beter.

5 augustus 2023

Goed uitgeslapen gingen om 6 uur mijn ogen open. Leon hield het nog vol tot 7 uur. Er viel nog een beetje vocht uit de lucht maar je zag dat het netjes aan het opklaren was. Aan onze slaapplek stond nog een informatiebord. Dit wees de weg naar iets verder in het bos. Daar was een plaats uit de tijd 800 – 400 voor Christus die werd gebruikt om voedsel te bewaren: te drogen, roken of gewoon te bereiden. Er waren 26 putten van ongeveer 1,5 meter diep gevonden. Ik zag er 2 weliswaar overgroeid met mos en bessen. Weer wat bijgeleerd voor het ontbijt. Gewoon buiten gegeten en dan op weg naar het zuiden.

Eerst anderhalf uur over de heel grote baan tot voorbij Luleå. Saai maar nodig. Toch had je af en toe mooie uitzichten: meren, rivieren.

Eens Luleå voorbij ging het over iets minder grote banen tot grindwegen. Zo reden we nog voorbij een leuk kerkje. Toen was het tijd voor een koffiepauze.

Terwijl we daar stonden zag ik iets wits bewegen op de grond. Bij grondiger kijken bleek het een mier die een dode mot met al haar krachten naar de overkant van de weg aan het zeulen was. Bewonderenswaardig.

Na vertrek snel even getankt. We zagen op de parking van het benzinestation nog een Unimog staan die op een heel snelle manier er een camper van had gemaakt: op zijn pick-up bak had hij een oude caravan neergezet. Daarna was het de weg vervolgen. Dit keer langs akkers, zelfs met heel veel rollen hooi en natuurlijk rivieren en meren. En dit alles onder een stralende zon. Iets voor half één halt willen houden bij een parking langs de weg. Wegens 5 campers en nog enkele auto’s te druk bevonden. We reden dan nog even verder en vonden op nog geen 5 kilometer daarvandaan een lege parking met grillplek en huisje. Hier lag het gras tot tegen de rivier en vermoedelijk werd de plek ook gebruikt door elanden. We vonden er verschillende hoopjes mest. Onze lunch bestond vandaag uit de gister aangekochte vis (Leons poging om aan de lunchplek te vissen had geen effect).

Een zachte rooksmaak en een erg vaste witte vis. Lekker. Timber even uitlaten en daarna weer verder. We zeiden net nog tegen elkaar dat we dit keer waarschijnlijk geen rendieren zouden tegenkomen of er stonden er 3 midden op de baan. Snel wat foto’s. Ze vonden het allemaal prima zolang we in de auto bleven. Ik helemaal gelukkig.

Net daarna sloegen we een kleinere weg in. In de verte zagen we een camper aankomen. Wij zo ver mogelijk aan de kant zodat camper kon passeren. Jammer genoeg een gele plaat. Ik zei net tegen Leon “hopelijk draait hij zijn raampje niet open voor een babbel” toen de andere na ons te passeren toch weer even achteruit reed zodat zijn (reeds open) raam ter hoogte van dat van Leon kwam. Op zijn “Nederlanders kom je ook overal tegen” zei Leon: “ jammer genoeg wel”. De andere had daar een andere mening over en toen hebben we maar dag gezegd en zijn verder gereden. Van toen af was het met de regelmaat van de klok dat we een rendier zagen. In alle kleuren van heel donker bruin tot bijna wit. We zagen zelfs een dalmatiër. 1 keer zag Timber er ook één lopen, daar was hij niet mee akkoord.
Vandaag waren het niet alleen meren en rivieren maar dus ook rendieren en bergen. We zaten in het hoger gelegen gedeelte van Zweden.

Het was dus op en neer over en rond de toppen met soms een boel stevige bochten. Gelukkig veel moois gezien door niet over de grote wegen te blijven rijden. Rond vier uur even gestopt voor een appel. Daarna nog wat langs een paar mooie plekken gereden. Eigenlijk waren alle plekken mooi maar ja je kan natuurlijk niet aan elk meer of rivier stoppen voor een foto. En na de appel toch maar het laatste stukje van de dag over de grote baan wat kilometers maken.

We staan nu iets voor Vilhelmina op een doodlopende weg. Aan onze slaapplek weer mooseshit en moosesalad (harig wilgenroosje). Wie weet worden we morgen wakker met een eland aan de achterdeur. Als ik zo begin te dromen is het misschien hoog tijd om te gaan slapen. Ondanks het vele rijden toch veel moois gezien onder een stralende zon.

4 augustus 2023 Tornio

Ondanks het feit dat we vrij dicht tegen de autosnelweg stonden, hebben we toch goed geslapen. We waren wel redelijk vroeg wakker. Tijdens het koffie en thee zetten vielen er druppeltjes maar niet voldoende om naar binnen te gaan. We konden verder droog eten en Timber uitlaten. Alles ingeladen en vastgezet en voor de laatste keer vertrokken in Finland richting Tornio. Om niet de gehele tijd over de grote baan te moeten rijden werden ook de kleinere weggetjes genomen. Het grootste deel van de tijd volgden we nog steeds de Strandvägen. Op 1 van die kleinere wegen zagen we wel een heel origineel verkeersbord: opgepast vallende sparren/dennenbomen.

We reden op dat moment in de buurt van een gebied waar ze de bomen aan het rooien waren of aan het opstapelen. De lucht bleef de gehele tijd erg dreigend en af en toe was er een bui. Ter hoogte van Simo passeerden we de grens van Lapland. Iets verder was het de beurt aan de stad Kemi. Dit is vooral een industriestad en Finlands enige diepzeehaven. We vonden het maar een mistroostende stad en zijn er eigenlijk gewoon doorgereden. In de winter zou het wel erg druk zijn en dit dan vooral door de enige privé ijsbreker en zijn vaarten.
Ons eigenlijke doel was de Alatornio Kirkko in Tornio. Deze kerk maakt integraal deel uit van de geodedische boog van Struve. Deze boog of graadmeting is 2820 kilometer lang en begint in Hammerfest (Noorwegen) en loopt tot de Zwarte Zee. In Hammersfest (het meest noordelijkste punt, en wat we bezochten in 2014) staat een meridiaansteen. Het doel van deze boog was om zo nauwkeurig mogelijk over grote afstand het aardoppervlak te bepalen in vorm en grootte. De kerk is 1 van de 2 gebouwen op de boog, voor de rest zijn het merkpunten. De boog maakt deel uit van de UNESCO-werelderfgoedlijst.

Toen we aankwamen aan de kerk was het droog en konden we buiten foto’s maken. Binnen lukte niet omwille van een begrafenis. Uit respect dan maar in de auto onze lunch ook opgegeten zodat we niet aan de tafel aan het eten waren. Jammer genoeg hadden ze na de dienst de kerk afgesloten zodat we er niet binnen konden.
Dan maar even door Tornio centrum gereden. Tornio ligt op het meest noordelijkste punt van de Botnische Golf en vlak aan de grens met Zweden en is één van de oudste steden van Noord-Scandinavië. Meer nog de Zweedse stad Haparanda is enkel van Tornio gescheiden door de Torniojoki. Vroeger was het 1 stad maar na de Russische invasie moest Zweden Finland afstaan aan de Russen en werd beslist om de rivier als grens te gebruiken. Het is dus enkel een brug die het mogelijk maakt om tussen de 2 landen te bewegen. Op onze route door de stad, met vooral nieuwere bebouwing, kwamen we ook de Tornion Ortodoksinen Kirkko. Een lieflijk kerkje, ooit gebouwd voor de Russische soldaten. Jammer genoeg was ook deze kerk gesloten.

Dan maar wat verder rijden naar de Tornion Kirkko, de Lutherse kerk. Een volledig houten kerk waarvan, volgens de reisgidsen, de binnenkant erg mooi zou moeten zijn. We konden ook hier niet binnen omwille van een begrafenis.

Dan maar snel naar het winkelcentrum om nog wat inkopen te doen. En dan naar de brug. Halverwege staat een paal met aan de ene kant Sverige en aan de overzijde van de brug Suomi. Het was een erg vlotte manier om te reizen tussen deze 2 landen. Geen dounacontrole, geen hondencontrole, niets. Vlak na de brug ligt een groot winkelcentrum met ook een IKEA. Deze is ‘ werelds meest noordelijke Ikea. Hij wordt bezocht door Noren zelfs uit Tromsø als door Russen uit Moermansk. Wij bezochten vooral de parking omdat daar een loospunt is voor chemisch toilet. Paar keer rond de camperparking gereden om te zien of er ook water kon gehaald worden. Dit ook gevraagd aan supporters van de auto (bleken Nederlanders met een Portugese camper) maar niets gevonden. Dan maar vuil water en wc geloosd. We zouden vast nog wel iets gaan tegenkomen.
In Finland hadden we eigenlijk nog naar de grootste wilde stroomversnelling willen rijden maar dat was best stom met de grensovergang op de brug want dan moesten we heen rijden en nog eens terug. Dan maar aan de Zweedse kant gaan kijken. Ter hoogte van de Kukkolankosk (Fins) of de Kukkolaforsen (Zweeds) wordt nog gevist zoals in de Middeleeuwen: met een net.

De vissen zwemmen de rivier stroomopwaarts om te paren maar af en toe rusten ze. De visser gaat dan met zijn visnet tot over de bodem op een plek waar de rivier wat rustiger is en de visser er van uit gaat dat de vis daar even rust. Van zodra hij voelt dat er een vis in het net zit draait hij de opening van het net stroomopwaarts waardoor de vis blijft zitten in het net. Tijdens het seizoen worden er tot 1000 vissen per dag gevangen en tot 6 per schep. Als particulier mag je dit niet doen, dan maar 2 gerookte vissen daar gekocht.

Rond de vissteigers staat nog een ouderwets dorpje.

Het klokkentorentje is niet van een kerk maar duidde het begin en einde van een werkshift aan. Op de Finse kant staat er ook 1. Naast de parkeerplek om deze versnelling te bezoeken ligt een camping. Binnen bij de receptie gevraagd of we onze watervoorraad mochten aanvullen. Antwoord: dat mag , het is gratis want we zijn in Scandinavië, daar hebben we genoeg water. Dus water aangevuld en verder gereden. Even noordwaarts om zo dan naar het westen te kunnen afdraaien richting zuiden (huis).
Onderweg kwamen we een pijl tegen naar een ander Struve-punt. Grappig. Gisteren per toeval de kerk ontdekt als punt en nu komen we een tweede punt tegen. De pijl gevolgd tot op een plek waar stond dat je de volgende 5 km te voet of per auto kon doen. Maar dat de weg niet geschikt was voor campers, bussen, auto’s met caravan. Gezien de staat van de weg vonden wij dat onze auto wel geschikt was voor de weg te vervolgen. Onderweg kwamen we nog wel een bordje tegen dat de weg berijden op eigen risico was. Gedurende de tocht enkele keren midden in het bos een pijl gezien naar het punt. Na de 5 km stond er een bord dat het punt nog 500 meter verder in het bos lag en te voet te bereiken was.

De wandeling was mooi gemarkeerd met paaltjes met het Unesco-symbool op. Toch blij dat ik even mijn stapschoenen aandeed, het was geen eenvoudig paadje maar wel erg mooi. We zagen onderweg nog redelijk verse elandenpoep en rendierpoep. Ze zitten er dus wel, nu hopen dat ze ook nog eens te voorschijn komen. Het merkteken was dit keer een paal met 2 pijlen op. Zelfde weg terug en besloten om op die plek alvast te koken en te eten. We hadden honger, een beetje last van de jetlag (hihi) door het tijdsverschil met Finland. Het was er erg mooi en vooral heel stil end droog.

Daarvandaan over het pad verder gereden. De kwaliteit werd er niet beter op maar het was wel erg mooi. En zo kwamen we aan de grotere baan. Na een dik half uur een zijweg ingeslagen en nu staan we daar om te slapen. Wel zonde want nu regent het terwijl ik zit te typen. Het wordt in elk geval vroeg naar bed want het was toch een bewogen dag.

3 augustus 2023 Hailuato

Het bleef stil voor de rest van de nacht, zelfs de meeuwen schreeuwden niet, dus goed geslapen. En vermits we redelijk op tijd wakker waren, was het voor Leon het moment om nog eens de hengel uit te gooien.

We zagen op dat moment al verschillende mannen naar hun boot gaan om te gaan vissen.

Hopelijk hadden zij meer geluk dan Leon. Na het ontbijt nog snel even gebruik gemaakt van toiletten aan de haven en dan op pad richting Hailuoto. Hailuoto: een hoefijzervormig eiland voor de kust van Oulu en te bereiken met een gele ferry (dus gratis overtocht).

Op dit eiland vind je de beste stranden van Oulu. Het eiland bestond nog niet aan het begin van onze tijdrekening en is langzaam omhoog gekomen na het smelten van het ijs na de ijstijd (zie uitleg eerder). Het was een kleine 10 kilometer rijden tot de haven. Het enige dat we wisten is dat de ferry om het half uur voer. Toen we aankwamen stond er een file. Er waren drie voorsorteerstroken: 1 voor bedrijfsvoertuigen, 1 voor inwoners van het eiland en 1 voor ander vervoer. We sloten aan bij het andere vervoer en zagen 2 gele ferry’s liggen. Het was iets voor half 10. Net op tijd dachten we. Dat was waarschijnlijk buiten de koffietijd gerekend. Pas om 9u50 werd er aan het inschepen begonnen. Om 10 uur vertrokken we dan om 25 minuten later bij het eiland aan te komen.

Veel geasfalteerde wegen zijn er niet. We namen, net als alle anderen, eerst de hoofdweg met als hoofddoel het eindpunt van de weg/ van het eiland tot Marjaniemi. Dit hebben we niet direct bereikt want halverwege kwamen we een pijl naar een vogeluitkijktoren (Kirkkosalmi) tegen. Deze bereikten we via een grindweg. Nog voor we bij de toren waren had ik al een koppel zwanen gespot, 1 sierlijk op het water, de ander in het riet. Ook een mama eend met een resem kleintjes kwam voorbij.

Dan maar de auto geparkeerd bij de toren. Hier waren de trappen nog steiler dan deze daags voordien in de toren/het café in Oulu. Leon kon wel wat foto’s nemen. Over de grindweg verder, langs wat vennetjes en weilanden (wat kraanvogels gespot) en zo toch via een nog kleinere zandweg richting het eindpunt.

In Marjaniemi was een grote camperplaats aan de pier. Het dorpje zelf is een kleine vissersplaats maar met een prachtig strand. Even rondgehangen in het haventje, de vuurtoren langs buiten bekeken maar niet beklommen. Hier vonden we de toegangsprijs wat overdreven. Terwijl we door het dorpje wandelde kwam ons de lekkere geur van soep tegemoet. Dan maar een plekje gezocht op het terras bij het hotel/restaurant.

Zoals overal in Finland is het aan de balie bestellen/betalen en daarna zelfservice. We moesten even wachten op een verse pot soep maar die was dan ook meer dan ok. Een vol bord soep met visstukjes en blokjes aardappel, wortel en tomaat vergezeld van wat jeneverbessen. Samen met enkele sneden (rogge-)brood meer dan smakelijk. Lunchen op zijn Fins. Extra voordeel: je mocht bijhalen als het niet voldoende was. Wat we dan ook deden. Water, thee en koffie waren ook in de prijs begrepen. Nadien onder het genieten van de zon, nog koffie en thee (met koekjes) gedronken. De koekjes waren glutenvrij. Dat zie je dus wel vaker in eetgelegenheden die vermelding van glutenvrij, lactosevrij, koemelkvrij,… Ook in de warenhuizen is er erg veel van deze producten.
Na de soep richting strand om te wandelen. Er vertrok een plankenwandeling die we dan ook volgden maar om niet dezelfde weg terug te hoeven, zijn we door het bos teruggekeerd. Een niet al te lange maar wel mooie, afwisselende, leuke wandeling.

Hierna was het weer tijd voor een ritje over het eiland. Maar zoals ondertussen al geweten is, liefst niet over de grote wegen. Dan maar diep het bos in via kleine zandweggetjes. Even stoppen voor wat bessen te plukken. En ontelbaar aantal (bonte) spechten zien wegvliegen. Het is hier blijkbaar een spechtenparadijs.

Verder viel ons op hoeveel mos hier op de bodem van de bossen groeide. Ook veel rendiermos. Het zou een exportproduct van het eiland zijn. We zagen in elk geval ook auto’s stoppen om het te plukken/oogsten. De kleine weggetjes brachten ons naar een plek waar enkele wandelingen vertrokken. Bosweggetje in met 3 en uitkomend aan een meer. Een stukje langs het meer gewandeld en nadien de weg terug over zandwegen. Het was ook dit keer geen lange wandeling maar door het laatste stukje wel wat vermoeiend. Snel appel gegeten aan de auto terwijl ik nog een extra potje bessen plukte.
Toen was het weer tijd om wat te rijden naar een ander merkpunt op het eiland: Hypänmäki. De offieciële weg daar naartoe was een klein grindweggetje dat overging in een zandweg vol diepe plassen en met af en toe en wat steiler stukje is. Het was ook erg smal. We hadden net tegen elkaar gezegd: “hopelijk komen we geen tegenligger tegen” of we zagen door de bomen een grote camper aankomen rijden. Wij konden gelukkig wat in de berm rijden. De camper passeerde: chauffeur met brede glimlach, de passagier met best wat angst op haar gezicht.

Eigenlijk was er niet echt veel te zien op het plekje, dus via hetzelfde weggetje terug terwijl Leon genoot om even door de plassen te “scheuren”.
Bij het nakijken waar we reeds reden en wat we al zagen, merkten we dat we de kerk hadden overgeslagen/voorbijgereden. Dus nog snel die kant op. De kerk sloot normaal om 18 uur en we kwamen om 18u05 aan. Gelukkig mochten we nog binnen. Het was spectaculair. De Hailuoton Kirkko is gebouwd in 1972 nadat de oorspronkelijke kerk in 1968 uitbrandde. Dit was tot dan de oudste kerk (°1620) van Finland die toen nog in gebruik was. De fundamenten van de oude kerk liggen nog naast de nieuwe kerk. Gelukkig konden nog veel van de waardevolle zaken uit de oude kerk worden gered.

De nieuwe kerk ziet er langs buiten als een grote zinken driehoek uit maar binnenin is de grote glazen wand (met schuiframen) achter het altaar en achter het orgel spectaculair. Vanuit de kerk kan je dus gewoon buiten zien. Het resultaat is prachtig zeker in combinatie met het betonnen geheel en de houten zitbanken. De oude preekstoel staat nog in de kerk. Ook de moderne, betonnen klokkentoren was mooi om naar te kijken.
Zo kwam er een einde aan onze tocht over het eiland en was het weer richting ferry. We kwamen om 18u55 aan en konden mee met deze van 19u. Terwijl we een hele dag zon hadden, begonnen donkere wolken samen te pakken boven het eiland. We lieten het slechte weer op het eiland en zochten iets voorbij Oulu een slaapplek. We vonden gelukkig tussen de vele woonwijken nog een weggetje in het bos en konden zo, ook al was het dicht bij druk verkeer, toch nog rustig gaan staan en even bekomen van de topdag. Wat een prachtige natuur zagen we, natuurlijk deed het mooie weer ook zijn duit in het zakje.