2 augustus 2023 Oulu

Het bleek een vredig slaapplekje te zijn want we werden pas tegen 8 uur wakker. Vannacht nog wat regen gehoord maar bij het ontwaken was het droog. Ons toch maar op het normale ritme klaargemaakt en buiten kunnen ontbijten. Daarna was het nog een dikke 30 kilometer naar Oulu zelf.

Oulu is de grootste stad in het noorden van Finland maar ook deze van Noord-Scandinavië. Uleåborg in het Zweeds. Deze stad werd 1605 gesticht door de Zweedse koning Karl IX. De Zweedse naam verwijst naar een borg of kasteel dat aan de monding van de rivier (Å = rivier in het Zweeds) de Ule lag. De Finse naam is afgeleid uit het Sami en betekent vloedwater. Ook hier zit een logica in vermits de stad aan de monding van de rivier ligt, de Oulujoki en aan de zee. Het kasteel was gebouwd ter bescherming tegen de Russen die deze stad wel een interessante waterweg vonden tussen oost en west. Door zijn strategische ligging aan zowel zee als rivier en het krijgen van handelsrechten ontwikkelde de stad zich als teerexportcentrum. In 1822 legde een zware brand de gehele stad plat. Daardoor zijn er ook veel jongere gebouwen dan op andere plaatsten in Finland. Vandaag de dag is Oulu een soort Fins Silicon Valley en één van de sterkst groeiende steden in Finland. Het heeft een erg jonge bevolking door de aanwezigheid van veel jonge mensen en erg hoog geboortecijfer.
Met deze wetenschap trokken we dus naar de stad. Bij het binnenrijden zien we al erg veel hoogbouw.

Toch zien we ook snel de Dom of Tuomiokirkko verschijnen. Zijn gouden bol boven op de toren is zeker met onze ochtendzon van ver te zien. Snel de auto geparkeerd en naar binnen. Deze kathedraal is net als vele huizen na de brand van de hand van architect Engel.

Van de oorspronkelijk verwoeste kerk bleven eigenlijk enkel de stenen muren over, die dan ook bij de heropbouw werden gebruikt. Wat ons direct opvalt bij het binnenkomen, is het marmer van de zuilen i.p.v. het hout dat we gewend zijn geworden. Samen met het goud op de preekstoel en elders in de kerk wordt hierdoor een meer feestelijke en statisch omgeving gecreëerd. Het valt ons op dat in deze kerk 2 orgels, een vleugel en een clavesimbel aanwezig zijn.

We merkten dit al eerder bij andere kerken die we op onze trip bezochten. Mijn aandacht werd vooral getrokken door enkele erg kleurrijke glasramen. Waarschijnlijk hadden we het geluk dat net op dat moment de zon er mooi opviel.

Ook in deze kerk konden de zitbanken (die tot 1000 mensen plaats kunnen geven) met een deurtje worden afgesloten. Het was een goed begin van onze trip in de stad.
Terug naar de auto en naar een parkeerplek waar we iets langer konden staan. Aan de betaalautomaat (lippuautomaatti in het Fins) hoorde we een bekende taal: Vlaams. De Belgen stonden ook nog eens naast ons geparkeerd. We kwamen nog niet veel landgenoten tegen. 1 familie Belgen aan de boot in Helsinki en nu deze. 1 camper Nederlanders op het eiland ter hoogte van Vaasa. 1 camperfamilie aan het natuurcentrum van Kuhmo. Voorts nog niemand. Niet alleen zagen we geen andere nummerplaten, we hoorden ook geen Nederlands spreken. Prima voor ons.
Rugzak, hond en fototoestel genomen en op pad. Vanaf de parking zicht op de bibliotheek en het theater.

Dan naar de Kauppatori. Het was ook nu weer markt. De vele fruit- en groentekramen staan daar opgesteld. Het grappige is dat alles in dezelfde volgorde op elk kraam ligt. Hier in de hoek van de markt ligt ook de ingang van de Kauppahalli. Ook hier een wat oudere stijl binnenin.

Veel plaatsen om iets te eten of te drinken. Weinig kraampjes. Wel 1 kraam met fruit en groenten. Het kan dan toch. Vermits het ondertussen al over 12 uur was (dat krijg je met die langslapers) besloten om op de Kauppatori maar eerst iets te eten. Het was iets vergelijkbaars met dat in Helsinki. We konden hier kiezen uit een vleesschotel of en visschotel. We namen van elks 1 en deelden. Op het vlees bord lagen enkele stukjes buikspek, wat stukjes van de worst die we gisteren aten, mooseballs, en kippeboutjes. Op het visbord van die kleine sprotjes en een stuk zalm. Beide borden vergezeld van gebakken aardappels, warme groenten en sla en tomaat, sauzen en ligonsylt (vosbessenjam) kon je er nog zelf aan toevoegen.

Buikje vol, ook Timber kreeg zijn brokjes en weer op pad. Wat kuieren tussen de straten en wandelen in de winkelwandelstraten en langs het vele groen in de stad. Dan verder via de Kirkkokatu, de kerkstraat. We waren nog steeds op zoek naar de Holy Trinity Cathedral. Uiteindelijk gevonden. De kerk staat ook bekend onder de naam Oulun Ortodoksinen Kirkko. Vermits Timber er nu bij was, om beurten in de kerk. 2 dingen vielen onmiddellijk op: de stoelen die er stonden en de Grieks Orthodoxe stijl. Het blijft indrukwekkend om die vele schilderingen op de muren te zien. Ook kan je hier achter de deuren tot bij het altaar zien. Aan de jongen die aan de balie in de kerk zat, gevraagd hoe het kwam dat er stoelen in het centrum stonden omdat we dit nog niet eerder zagen. Wel gebeurde het dat deze aan de zijkant stonden. Zijn antwoord was: voor de kleine kinderen en de oudere mensen. Hij vertelde ook dat er meer Grieks Orthodoxen waren dan Russische want dat er bij die laatste ook vaak nog een politiek boodschap achter zat. Hier waren wij van oordeel dat we deze vakantie toch vooral Russisch Orthodoxe kerken zagen.

Vanaf de kerk was het maar even stappen tot aan het jachthaventje. Hier passeerden we een erg groot en mooi onderhouden park maar dan vooral een speelpark: rampen voor skaters, klimrekken, gewone speeltuin maar ook een soort van verkeerspark waar kinderen konden rondrijden in skelters. Zo wordt er dus gecompenseerd voor de vele hoogbouw van de stad.

Via het jachthaventje kwamen we uiteindelijk terug aan de achterzijde van de Kauppahalli. Nog wat verder en over wat bruggetjes kwamen we op 1 van de eilandjes van de stad. Daar was nog een stuk met erg oude, houten huizen zoals we afgelopen weken meerdere keren zagen. Via een andere brug naar een ander eiland en zo naar het kasteel van Oulu. Dit kasteel werd in de latere jaren van 16e eeuw gebouwd om de stad te beschermen. Nadien werd het iets minder belangrijk. De belangrijkste periode voor het kasteel waren de eerste decennia van de 17e eeuw toen er een garnizoen werd in gehuisvest. Jammer genoeg werd het door de voorraad kruit in de kelders volledig opgeblazen. Het laatste wat er dan nog stond, brandde weg door de bliksem. In 1830 werd de kelder terug gerestaureerd, later zorgde de Marineschool voor de opbouw van de toren. Deze werd voor het laatst militair gebruik in 1910. Vanaf 1912 doet de toren dienst als café. Als je gelukt hebt, kan je een plaatje bemachtigen om iets te eten of te drinken op de hoogste verdieping. We hadden geluk. Er staat daar maar 1 tafeltje, maar je hebt wel mooi uitzicht over de stad. Iedereen, dus ook Timber nam de wat stijlere trap naar boven.

Ik liep nog 2x op en neer voor koffie en thee en voor het gebak. Thee en koffie mocht voor dezelfde prijs nog bijgevuld worden, dus nog eens naar beneden, want daar stond de balie. Het was best gezellig zitten zo. Ook de eerste verdieping was met meerdere tafeltjes gezellig ingericht. Maar dan moesten we naar beneden. Uit voorzorg de rugzakken en de mokken al naar het eerste verdiep gebracht om zo Timber de stijle trap af te kunnen begeleiden. Maar die sloeg helemaal in paniek en wou niet meer naar beneden. Dit maakten we nog nooit eerder mee want hij is altijd erg vlot op alle mogelijke trappen. Even laten kalmeren en na 10 minuten is het dan uiteindelijk gelukt om hem van de eerste trappen te krijgen en toen ging het vanzelf. Hem optillen had niet gelukt want dan konden we zelf moeilijk nog van de trappen. De rest van de trappen die vandaag werden genomen, vormden verder geen enkel probleem.
Eens de toren uit was het nog een extra trap af en via het pad naast het water konden we onder de grote hoofdweg door richting het Ainolapark (Ainolanpuisto).

Dit groot en erg mooi park heeft ook een museum. En langs de rand staan nog wat oudere gebouwen. Hier nog even doorgewandeld en toen weer stilaan richting auto. Het was ondertussen bijna 17 uur en we waren een beetje uitgeteld. Een wandeling door de stad is toch vermoeiender dan één in de natuur.

Of zijn we door 4 weken in de natuur te verblijven niet meer bestand tegen de drukte van een stad. Wie zal het zeggen. Net toen we in de auto zaten, begon het te regenen. We hadden dus in de loop van de dag erg veel geluk gehad met het weer. Verder hadden we nog 1 doel: Valkkyla. De wijk en het flatgebouw waar Imok op kot had gezeten. Hij had ons al verwittigd dat het er misschien niet meer zou staan.

Het stond er nog wel maar wordt momenteel volledig gerenoveerd.
Vandaaruit ging het op zoek naar een slaapplek. We vonden een camperplaats op 10 kilometer van de ferry voor morgen en aan de overzijde van Oulu. We staan nu aan het jachthaventje van Varjakka. De regen vergezelt ons af en toe maar we konden hier droog een rondje lopen en hebben zelf nog een ijsje kunnen eten. De dame van het ijsstalletje gaf ook nog even tussendoor hondentraining aan enkele Franse Buldogjes. Tijdens het schrijven is het een aan- en afrijden van auto’s. Meestal mensen die even naar hun boot komen kijken. We hebben nog gedacht dat we gezelschap zouden krijgen van een andere camper maar die is even snel weer vertrokken.

1 augustus 2023 Kiiminkijoki en Rajakankaan jätinkirkko

Terwijl vanaf half zes – zes uur de regen hard op het dak tikte, draaiden we ons nog even om. Iets na zeven was de bui over en konden we opstaan. Vermits het rond de camper vol plassen stond, verzette Leon de auto terwijl ik even met Timber buiten liep, overigens niet algeheel volgens de zin van Timber. We konden ontbijten in de zon.

Bij het vertrek toch nog even gaan kijken hoe het weggetje precies liep en daarna over dezelfde weg terug naar de grote baan. Doel: terug naar de Kiiminkijoki om er even te wandelen. Maar niet zonder eerst een tussenstop aan de winkel. Even iets gehaald om te grillen en ineens ook fruit en groenten aangevuld. We waren bij een winkel die bij een ABC-benzinestation hoort. Meestal hebben ze daar water en een plaats om je chemisch toilet te legen. We waren al een paar dagen op zoek naar een loosplek. Deze had het dus niet. Pech. Eens terug op de parking aan het recreatiepark bij de rivier hebben we dan maar de dixie’s gebruik die er staan om ons toilet te legen, zelfde chemische rommel die er inzit, dus dat kon volgens ons wel. Het toilet was nog niet helemaal vol maar met de soms hobbelige weggetjes waar we over rijden, wacht je best niet tot het helemaal vol was. Daarna gewandeld over de verschillende eilandjes die in de rivier liggen. Over bruggetjes, rotsen , planken of gewoon door het bos.

Veel rustiger dan gisteren want bij de start waren we bijna alleen. Langzaamaan kwamen er ook Finnen en werden de grillplekken stilaan gevuld. Net zoals de Zweden lunchen Finnen redelijk vroeg op de dag. Aan de verschillende grillplekken werden de worsten weer veel en snel verorberd. Het was wel bijzonder om te zien wat de regenbui met de rivier had gedaan. Hij was op sommige plekken toch onstuimiger dan daags voordien. Toch leuk dat we er bij verschillende momenten van konden genieten. Vermits het helemaal niet zo druk was, was het fijn wandelen. We liepen toch een 4 kilometer in totaal. Niet veel, maar wel mooi. Toen we aan de auto waren, werd de lucht donkerder en zagen we de bui al hangen. Snel Timber brokjes geven en dan in de auto gezet. Ondertussen werden de dixie’s schoongemaakt. Onze lunch ook snel in de auto gezet toen de eerste druppels begonnen te vallen. De deuren waren net goed toe of daar kwam een grote bui aan wat even later vergezeld werd van een stevig klankspel.

Dan maar even in de auto kijken wat er nog kon voor vandaag.
Eigenlijk wilden we onze bbq eens testen dus was het belangrijk om redelijk op tijd een plek te zoeken. We mochten ook niet al te ver van Oulu afwijken omdat dat onze doel voor morgen is. Maar vermits hier aan elke weg die van de grote baan afwijkt, huizen staan, is dat erg lastig. Leon had ondertussen nog gezien dat er ergens een prehistorische ruïne lag. Leuk idee, dat hadden we nog niet gezien, dus daarheen. Eerst de verkeerde weg ingeslagen maar daarna wel de goede weg door het bos. We passeerden een bord: waterwingebied, verboden de auto te wassen. Terwijl we daar reden zagen we door de bomen water liggen en strand. Dus even daar wat rondgekeken en rondgereden. Dat laatste niet op het strandje want dat ging bijna loodrecht naar beneden. Toch waren we wel op de juiste baan maar niet op de juiste plek voor ons plan. Bleek dat we nog 4 kilometer verder moesten rijden. Daar uitgestapt en gaan stappen want het was niet echt duidelijk waar we de ruïne nu konden aantreffen. Uiteindelijk een klein weggetje ingeslagen dat omhoog liep en ja warempel: daar stond het bordje voor Rajakangas Jätinkirkko: een neolytische steenstructuur die uniek is voor deze kuststreek in West-Finland.

Gebouwd tussen 2500 en 2000 voor Christus. Deze steenstructuur bestaande uit dubbele muren en een grootte van 32×26 meter is de meest noordelijke van 23 zulke structuren die gevonden zijn. De reden waarom deze gebouwd werden, is nog steeds onduidelijk: een kerk? Een vesting? Een opslagplaats? Meest voor de hand liggend: een opslagplaats voor jacht op zeehonden op het voorjaar NPsijs. We vonden dus inderdaad een hoop stenen in een ronde maar ze waren jammer genoeg met veel mos en bessenplanten overgroeid. Een hele klus voor archeologiestudenten om alles weer mooi te krijgen. Wij konden in elk geval ook dit stukje geschiedenis afvinken.
Op de terugweg besloten om toch maar aan het meertje met strand te gaan staan. We waren eerst niet alleen maar de andere auto vertrok snel. Enige nadeel van het plekje waren een boel takken die op een hoop lagen en enkele takken die in de weg staken.

Leon heeft de takken weggezaagd en ik heb de takkenhoop verlegd naar een andere takkenhoop. Zo konden we goed bij het werkblad en zonder hinder passeren. Bij aankomst ook snel droge takjes en takken gezocht voor onze bbq. Deze in het teiltje verzameld en in de camper gezet. Timber uit de auto gehaald en nog een rondje hier rond het water gewandeld. Echt een mooie omgeving.

Je hoort de weg wel maar voor de rest is het hier nu rustig. Er kwamen nog enkele auto’s kijken maar die zijn ook even snel weer verder gereden. Na de wandeling alles klaar gezet om te grillen. Bbq brandde snel. Het is er ééntje waarin je enkel hout mag branden, geen kolen of briketten. Net toen alles netjes aan was, de rijst bijna klaar en de salsa gesneden was, begon het te druppelen. Timber snel in de bench. Salsa binnen maar voor de rijst was geen tijd meer. Het viel er ineens met bakken uit. Weg vuur, gelukkig had Leon nog net het teiltje over het droge hout kunnen leggen. Na 20 minuten was de bui voorbij en zijn we opnieuw gestart. Weliswaar met iets meer rook dan bij het begin maar het lukte aardig. Worstjes erop, af en toe gelakt met het bbq-lakmengsel. Het zag er niet alleen goed uit, het smaakte ook zo. Fijn dat we deze nu toch eens gebruikt hebben.

Daarna nog even de bbq gebruikt als vuurkorf. Na de vaat ook dat schoongemaakt en ons neergezet in het avondzonnetje om te typen en de foto’s te bewerken. Genoten van de natuur, zelfs van de dreigende luchten. De onweders en buien er gewoon bijgenomen. Nog niet zoals de Finnen die dan gewoon buiten blijven, pet of hoed op en paraplu open. Zij zijn duidelijk al gewoon dat deze buien niet al te lang duren. Behalve deze in de zonnigste stad (Vaasa) van Finland waar we een hele tijd regen hadden. Ook vandaag dus best wat geluk gehad met het weer.

31 juli 2023 Liminganlahti, Muhos, Oulujoki en Kiiminkijoki

Goed geslapen maar toch vroeg gewekt door de zon. Met Timber uit te laten even geschrokken: een adder op het stuk voor de auto. Hij leek wel bevroren. Het was natuurlijk ook fris.

Toen ik terugkwam was hij weg. Leon had hem met een stok verplaatst. Maar achteraf gezien wel een slim beestje want exact daar waar hij lag, kwamen de eerste zonnestralen door de bomen. Na dit geen verdere speciale omstandigheden. Het wegrijden was nog even leuk voor Leon: plassen, takken over de weg en op de weg.

Daarna weer rustig over het zandpad richting grote weg op weg naar Liminka: een vogelspotplek. Een natuurplek in Finlands mooiste natuurlijke wetlands. Beetje vergelijkbaar van uiterlijk met de schorre op Saeftinge maar dan nu met zout water. Een mooie vogeluitkijktoren zorgde ook voor een mooi uitzicht over de wetlands. Vogels waren minder van de partij. Dan maar het andere pad genomen om even daar te gaan kijken. De beide paden waren maar een goede 600 meter lang. Jammer want we hadden gehoopt op langere wandelingen.

In het onthaalcentrum is een permanente tentoonstelling over de seizoenen van een vogelleven. Het was de moeite, jammer genoeg alleen in het Fins. Maar toch erg mooie foto’s.
Planning van de dag iets aangepast met de informatie vanuit het centrum.

Eerst nog naar Muhos. Tanken en daarna naar een rivier om daar te wandelen. In Muhos staat de op één na oudste houten kerk (°1634) van Finland. De oudste (°1628) zagen we eerder deze reis en was UNESCO’s werelderfgoed. Maar de kerk die we vandaag bezochten is wel de oudste kerk die nog steeds het hele jaar door wordt gebruikt voor erediensten. Vermits de kerk maar om 12 uur zo opengaan, hebben we eerste de buitenkant bezocht. Daar ontdekte we achteraan een boel honingbijen die ter hoogte van een spleet naast 1 van de pilaren af en aan vlogen. We hadden nog even dus dan maar eerst een vroege lunch op de parking daar. Iets na 12 dan de kerk binnen. Even het (gids-)meisje aangesproken i.v.m. de bijen. Ze mee naar buiten genomen en getoond. Meisje lichtjes in paniek want dat was niet goed voor de kerk. Wij terug naar binnen en daar kregen we van haar een korte uitleg over de kerk. Er waren nog muurschilderingen in het kleine lokaaltje naast de kerk maar deze van de kerk zelf zijn overschilderd bij het plaatsen van betere, grotere ramen. Zonde want ze waren denk ik best mooi, afgaande van deze die we nog wel zagen.

Na het meisje te hebben bedankt en het zoveelste gastenboek te hebben ondertekend weer naar de auto.

Richting Lemmenpolku reden we nog langs verschillende rivieren. Lemmenpolku is 2 kilometer lang pad (enkel) doorheen de natuurlijke en ruwe canyon waardoor de Oulujoki stroomt en maakt deel uit van het Rokua Geopark (UNESCO- werelderfgoedlijst). Het begin van onze wandeling startte aan 1 krachtcentrales die langs deze rivier liggen namelijk ter hoogte van Pyhäkoski krachtcentrale (één van de grootste in Finland). Het pad liep door bos, over planken, trappen maar ook door bijna toegegroeide paadjes. Erg mooi met regelmatig prachtige beelden op de rivier. Het is langs het pad dat we voor het eerst geiten in Finland zagen. Op de trappen was het altijd even uitkijken met Timber want die wil altijd iets te fanatiek naar boven of beneden. Een aangename wandeling vol afwisseling en gelukkig veel door het bos want het zonnetje was erg aanwezig met momenten.

Nog even naar de andere kant van de weg gereden en daar deed Leon nog eens een poging om te vissen. Ook nu weer zonder resultaat. Aan het einde van het weggetje daar was een erg rustige plek een het water van de rivier eerder stilstaand omdat de sluis die daar stond al geruime tijd gesloten was. Daar nog even snel een frisse duik genomen en ons opgefrist (letterlijk in beide betekenissen).

Even verder nog halt gehouden bij een visvijver voor zalm. Jammer genoeg stond de hele uitleg enkel in het Fins op het bord. Wat we wel konden afleiden is dat het 20 euro was om 8 uur te vissen en dat je 2 zalmen mocht meenemen. Tegen half vijf was het niet zo zinvol meer om daar aan te beginnen. Als je de zalm had gevangen, kon je hem daar wel direct roken.
Als laatste stop van de dag, eigenlijk de eerste voor morgen, was een recreatieplaats aan de Kiiminkijoki. Een tip van Imok. Op de parking was het erg druk, het leek wel of de plaatselijke Volkswagenclub met zijn busjes op pad was. Dat maakte het in het park ook erg druk vooral ter hoogte van de grillplekken. We hebben alvast genoten van het moois dat de rivier ons gaf en gaan morgen terug om wat meer rond te wandelen.

We hebben nog even toegekeken (en een beetje gelachen) hoe een Duitser met een dikke camper met daarachter een aanhanger met Smart en fiets een poging deed om zijn camper even aan de zijkant van de parking te parkeren. Daarna zijn we weggereden op zoek naar een overnachtingsplek. Even het dorp uit en dan een zijweg in. We staan op een doodlopend weggetje. Het andere been van de weg draait nog iets verder om dan een lus te maken en ook eigenlijk dood te lopen. We zagen hier 1 mountainbiker passeren die vastreed in de doodlopende delen en onverricht ter zake weer terug moest. Bij aankomst liep er nog een hond en even later zijn vrouwtje voorbij. Dus kortom weer erg rustig. Ondertussen is het 21u35 en zitten we nog in ons topje buiten zonder verlichting. Een meer dan geslaagde dag.

30 juli 2023 Kalajoki en richting Liminka

Een erg rustige nacht en bij het ontwaken rond half acht ook droog buiten. Vandaag rustdag of misschien beter inhaaldag. Al voor het ontbijt helemaal op tafel stond, is Leon al aan het sleutelen. Motorkap open, WD40, olie en gereedschapskoffer worden bovengehaald.

Tegen dat het ontbijt klaar is, is het meeste al verholpen. Oef. Terwijl het laatste wordt afgewerkt ga ik na het afwassen nog “snel” een potje bosbessen plukken voor de volgende dagen. Tegen 10 uur op pad. Tijdens het ontbijt worden we nog opgeschrikt door schoten. Veel schoten. Telkens denken we dat er een magazijn wordt leeggeschoten en een nieuw wordt genomen. Timber vindt het de eerste reeksen niet leuk en gaat niet akkoord. Eens er een dik half uur voorbij is met schoten, slaapt hij gewoon verder. Het geluid blijft gelukkig wel altijd van 1 plek komen. Bij het op de grote weg draaien, passeren we een heleboel huisjes. Leon merkt op dat achter verschillende huizen ook telkens een schietstand staat. Nu begrijpen we waarom je het weggetje daarnaartoe niet mocht opdraaien. Geluid verklaard.
We rijden richting Kalajoki. Ter hoogte van het ABC-benzinestation even water vullen.

En daar ook ineens naar de winkel. Vandaaruit gaat het nog steeds verder over de Strandvägen, maar dit keer hebben we geluk: wij rijden echt langs het strand. Auto geparkeerd en even rondgekeken. Vanaf de parking vertrekt een plankenpad richting zee. Wij op weg.

Genietend van de zon die weer volop schijnt. Eens aan het water lopen we verder naar waar mensen door de zee lijken te lopen. Dit willen we ook. Daar aangekomen blijkt er een grote zandbank meestal net onder het water te liggen en wandelen we dus precies door het water. Leuk zicht. Timber vindt het in het begin best raar maar wanneer we hem op een gegeven moment even los laten lopen omdat er niemand in de buurt is, is hij door het dolle heen. Op de terugweg weer vast en dan naar de auto. We zijn nog op zoek naar een plek waar je zou kunnen vissen op zalm. De plek gevonden maar het blijkt nu een bar/restaurant te zijn en het zelf vissen is er niet meer bij. We moesten nog lunchen maar op de parking van een restaurant is er misschien wat over. Dan maar naar een compleet lege, afgezonderde parking. Het was lunchen met wat lekkers als dessert: een donut met appel erin en een cruffin met bosbes en custard in. Lekker.

Nadien reden we door naar of beter voorbij het centrum van Kalajoki: naar Plassi: het oude stadsplein met nog intacte schuren. We stonden daar vlak bij de rivier (geen meer deze keer). Ik even in het zonnetje zitten terwijl Leon nog een poging waagde ons avondeten bijeen te vissen. Mislukt.

Dan maar verder naar ons eindpunt van de dag. Terwijl we onderweg nog een boel akkers tegenkwamen en in tegenstelling tot de afgelopen weken, rivieren, nog even een snelle stop voor appel en wat te drinken zodat Leon de start van Formule 1 kon zien. Van daaraf ook de grote baan verlaten en weer langs kleinere wegen gereden.

Onderweg werd hij dan door mij verder op de hoogte gehouden van de race. Om de laatste rondes nog te kunnen zien even een zijweggetje ingeslagen. Dit weggetje dan ook meteen gebruikt om een slaapplek te zoeken. Het werd op het einde wat moeilijker berijdbaar (lage takken over de weg, takken op de weg, putten,…) maar auto deed het prima en we kwamen uit op een mooie, vlakke, open plek. Alles opengezet om goed te luchten in het zonnetje.
Dan werd het tijd om te gaan koken, of vandaag te gaan bakken in mijn Omnia-oven. Dit is een Zweeds concept voor op een openvuur en werkt als een oven. Op het menu staat een soort quiche. Eerst spekjes gebakken, dan daarna de groenten. Alles bij elkaar gemengd en overgoten met eieren gemengd met room. Wat extra kruiden erover heen, wat gemalen kaas en een paar tomaatjes. En vooral veel geduld. Het resultaat: gelukt en heerlijk. Smaakt naar meer.

29 juli 2023 Vaasa, Jakobstad en Kokkola

Rond half 4 gewekt door een bende krijsende meeuwen. Gelukkig snel weer in slaap gevallen. De drukte van de baan viel erg goed mee. Jammer genoeg nog steeds regen. Terwijl ik Timber uitliet, heeft Leon het dak toegeklapt. Auto even verzet tot voor het huisje en daar dan het ontbijt aan 1 van de tafels klaar gemaakt. Makkelijk en droog. Onder het afwassen stopt er een auto. Oude man stapt uit met gelijkaardige plannen. Haalt iets te eten tevoorschijn en een zakje met een vork en een lepel. Hij probeert in zijn beste Duits een uitleg. Moeilijk te verstaan, maar we komen er wel ergens uit. Timber was eerst niet akkoord met zijn binnenkomen maar blijkbaar heeft Fins wel een rustgevend iets want tegen het einde was hij zelfs aan het kwispelen naar hem (Timber naar de man, niet omgekeerd).

Snel nog even naar het toilet, het huisje staat er voor iets, en daar ook even de vondst van gisteren grondig schoongemaakt.
En we konden richting Vaasa. Jammer genoeg nog steeds veel regen. Lastig om foto’s te maken door natte ruiten en met een ruitenwisser die steeds op en neer gaat. Eens in Vasaa eerst even rondgereden door de 5 boulevards die de stad rijk is. Deze verdelen de stad in kwadranten met eigenlijk elk een eigen bouwstijl. Ondertussen was de regen overgegaan tot miezer dus jas aan en te voet door de stad. Overal van waar je kijkt zie je de watertoren staan. Deze is uit 1915 en werd tijdens de wereldoorlog gebruik als luchtverdediging. Normaal heb je van daar af een mooi uitzicht over de stad maar met dit weer niet echt zinvol om te beklimmen. Dan maar naar de Vasaa kirkko. Een erg groot bakstenen gebouw met een impossante vierkante toren. Rijkelijke kerk met mooie glasramen en het blauw plafond laat de kleuren van de rest van de kerk goed tot zijn recht komen. Het wordt een snel bezoek want eigenlijk zou er 5 minuten later een doopplechtigheid beginnen. Dus snel wat foto’s en weer naar buiten.

Jammer genoeg volgt er dan een hoosbui. Redelijk nat weer aan de auto. Timber erin gezet en wij richting Orthodoxe Kerk vlak aan de auto. Jammer genoeg konden we ze alleen aan de buitenkant bekijken. Dan maar weer naar de auto. Natte jassen open hangen en weer en route.
Dit keer richting Jakobstad (Pietarsaari op zijn Fins). Maar eigenlijk is dit de meest Zweedse stad van Finland. De banden met Zweden zijn sterk door de jarenlange ferrylijn Jakob lines. Jakobstad is genoemd naar Jacob de la Gardie een bevelhebber van het Zweeds Rijk. Na de dood van haar man verzocht zijn vrouw aan Koningin Kristina om de stad ter ere van haar man te mogen oprichten. Jakobstad was geboren en het stadhuis het eerste dat werd gezet. Na Rauma bezit deze stad nog een heel groot deel mooie houten huizen geschilderd in pasteltinten. De beste bewaarde (zo’n 300 tal) bevinden zich in Skata. Deze oude stad bevat smalle straatjes met de houten huizen. De kinderkopjes zijn ondertussen verdwenen wat het door de straten wandelen iets vergemakkelijkt. Ook nu nog steeds veel gemiezer dus eigenlijk een blits bezoek. Kerken konden niet worden bezocht wegens vroeger sluiten op zaterdag. Na de wandeling nog even naar de oude haven gereden op zoek naar Jakobstad Wapen een replica van een galioen. Gevonden maar zonder masten. Vroeger werden er nog boottochten mee georganiseerd maar de veiligheid begon in het gedrang te komen.

In de regen dan maar weer verder richting Kokkala en meer bepaald naar Neristan. De oude stad aldaar. En je raadt het: met oude houten huizen. Met nog steeds regen en de derde stad met houten huizen even snel doorgereden en weer verder richting Kalajoki. Maar onderweg ging het lampje van de batterij branden, dus staan we nu ergens in een bos te wachten tot de motor koud is (lees morgenvroeg) want ondertussen konden we hier al koken, droog zelfs en gaan we hier ook overnachten. Ongeveer honderd meter van onze camper staat een oude verroeste container (bomen groeien er al in) en iets dat op een boot lijkt of een zeppelin. Raar zo midden in het bos. Net voor de avondwandeling van Timber is het weer beginnen regenen. Jammer. Hopend op morgen een drogere dag gaan we zo weer slapen.

28 juli 2023 Kristinestad en de Kvarken Archipelago

Goed geslapen. Het lijkt een bewolkte dag te gaan worden. Even de camper een paar meter naar voor gezet zodat ontbijt klaarmaken en opeten toch iets stabieler was. De camper stond nu goed om te slapen maar naast de uitstapplek waren wat bessenstruiken en dat stond niet zo lekker. Terwijl Leon de luchtbalken checkte nog snel wat bosbessen plukken voor het ontbijt. Dan ontdekken dat we bosbessensap in plaats van yoghurt kochten. Wat extra melk erbij en het was nog lekker ook. Bij het toertje met Timber voor het vertrek zie ik iets metaalachtig tussen het mos. Zag ik het goed? Even teruggestapt en gevonden. Ik vond een identiek bakje als Timbers drinkbakje dat we eerder deze vakantie vergeten zijn. Toeval? Ik vond het best creepy. Maar het is mee.

Straks even grondig afwassen.
Gelukkig konden we nog wat op de kleine weggetjes starten. Toen hoorden we achter in de camper iets. Viel er iets? Nee, Leon was het toiletje vergeten vast te zetten. Ook de achterdeur achter de bestuurder was niet helemaal gesloten. Beetje verstrooid vertrokken blijkbaar. Alles opgelost en weer naar de grote weg. Over de 23 naar de 44. Onderweg even getankt. Wat meren bewondert en halt gehouden voor een sanitaire stop. Daarna weer verder nog steeds richting Kristinestad (Kristiinankaupunki in het Fins). We rijden weer richting westkust. Daar versta ik dan weer wat er wordt geschreven want alles wordt dan terug(voor ons) Zweeds/Fins. Terwijl we die kant opreden, merkten we dat het landschap toch weer gelijkend wordt aan dat van de eerste dagen. Tussen de vele bomen is er nu ook weer plek voor akkerbouw (rogge, tarwe, haver, aardappels) en wat grotere boerderijen. Langs de weg zagen we ook op verschillende plaatsten dat er of bomen werden gerooid of dat het “afval” dat na het rooien achterblijft, werd opgeruimd. De wegranden worden weer opgeschoond zodat het, denken we, weer wat veiliger is in de winter. Terwijl we achter een tractor aanreden zagen we de achterkant van een dier, vermoedelijk een hert (kleur en vorm pasten niet bij een eland of rendier) de straat oversteken en het bos in duiken.

Iets voor één uur in Kristinestad aangekomen. Snel onze lunch gegeten. Supporters van de auto te woord gestaan en op weg in het stadje. Kristinestad wordt in de folders geprezen als “de parel van de Botnische Golf” en dit omdat het één van de mooiste clusters houten huizen heeft in Scandinavië. Het is in de loop der eeuwen gespaard gebleven van branden. Hierdoor staan de kleine huizen nog steeds volgens het 17e eeuws ontwerp. Onze tocht liep richting Kristiinankaupunki Kirkko of Kristinestad Kyrkan. Een groot rood bakstenen gebouw waarbij het volledig vernieuwen van alle zink zeer recent gebeurde. Het blonk in de zon. Terwijl Leon de binnenkant bekeek, deed ik een rondje langs de buitenkant. Het was best een grote kerk. Toen Leon terug was en de wacht gewisseld, was het mijn toer om binnen te gaan. Een crèmekleurige kerk met veel hout en houtsnijwerk. Het contrast oogde erg mooi. Kleurrijke glasramen zorgende voor een speciaal licht, zeker bij de paarse glasramen achter het altaar. Deze kerk had achteraan niet 1 maar 2 verdiepingen. Op de 2de stond het orgel.

Na het bezichtigen van deze kerk wat rondgewandeld in de straten errond en de huizen bekeken. Via de Oostlangeweg (we lijken wel bijna thuis te zitten), eigenlijk östra långa vägen, die ook echt lang was, kwamen we in het iets modernere deel van het stadje.

Langs daar onze weg vervolgd richting de oude kerk: Ulrika Eleonorakerk. Deze kerk gelijkt wel wat op de oude kerken die we gister zagen. Vooraan aan de straat staat een stevige klokkentoren. De westelijke toren van de kerk staat een beetje scheef door de stormen die het heeft moeten verduren. In tegenstelling tot de Unesco oude kerk is deze rood. Een robuste deur met een enorm sluitsysteem geeft toegang tot de kerk. Binnenin een mooi gedecoreerde kerk. Houten zitbanken die worden afgesloten door middel van versierde deurtjes. Aan het plafond, zowel in de inkomhall als in de kerk zelf, hangen, zoals vaker in de Scandinavische kerken, modelbootjes. Het orgel is naast het altaar en de preekstoel. Het altaar is erg eenvoudig. Achteraan de kerk bevindt er zich een tweede verdieping zitbanken. Fijn dat we deze kerk wel van binnen konden bezoeken. Onze indruk van Kristinestad: gezellig, lieflijk en erg rustig.

En we hadden erg veel geluk met het weer: zonnig.
Na dit bezoekje op weg naar Vaasa. Dreigende luchten hangen boven de wegen. We reden nu door een totaal verschillend landschap. De bossen hebben plaatsgemaakt voor grote serres en glastuinbouw. Vaak met uitgestrekte akkers als buren. Ondertussen zijn we op de Strandvägen/ Rantatie (strandweg) aanbeland.

Deze weg voert langs de kust. Al krijg je deze niet al te vaak te zien.
Vandaag staat niet Vasaa zelf op het programma maar de Kvarkens Skärgård/Merenkurkun Saaristo/ Kvarken Archipel-route op het programma. Deze vertrekt eigenlijk iets voorbij Vasaa met als start de langste brug van Finland. De Replotbron/Raippaluodon silta of Replotbrug is de naam van deze brug en ze is 1045 meter lang. Het is een stalen tuibrug die een verbinding vormt tussen het vasteland van Finland (Vasaa) en het eiland Replot in de Botnische Golf.

Het eiland maakt deel uit van de Archipel. Deze archipel heeft een gevarieerde natuur en veel hiking-trails. Het is, als eerste en zover bekend als enige in Finland, natuurgebied dat toegevoegd is aan de UNESCO-werelderfgoedlijst.

Samen met het gebied Höge Kusten in Zweden maakt het dat dit gebied over de 2 landen is uitgespreid. Verder is hier ter hoogte van het eiland de smalste strook van de Golf tussen Zweden en Finland. Er is nergens ter wereld een plek waar je zo goed kan zien hoe een land is gestegen na de laatste IJstijd. Ter hoogte van deze vlakte was het ijs het dikste van Noord-Europa en drukte op het land. Door het smelten van het ijs, viel die druk weg en kwam het land naar boven. (ongeveer 286 meter). Dit heeft zijn sporen nagelaten die duidelijk herkenbaar zijn en wat het tot werelderfgoed maakte. We stopten even op een parkeerplaats om een paar foto’s van de brug te maken en reden daarna de route over het eiland. Dit eiland had eigenlijk 2 “benen” dus elk been even afgereden en wat foto’s gemaakt. Het begon ondertussen te miezeren. Bij het terugkeren richting brug was het ondertussen al na 20u. Gezien de weersomstandigheden (meer regen) even gestopt om een pizza te eten.

Voor mij is dat geen echt eten, maar het smaakte wel en ik moest niet koken in de regen. Na de brug halt gehouden op de parkeerplaats waar we eerder foto’s maakten van de brug. Camper opengeklapt, hondje uitgelaten en bedje in. Het was een vermoeiende dag.

27 juli 2023 Kuopio en Jyväskylä

Nadat de zon ons redelijk vroeg wekte, tijdig opgestaan. Na al het gewone van ’s morgens afgerond te hebben, zijn we iets voor 8 uur vertrokken. Weggetje uit en op andere weg weer verder. Midden in het bos krijg je dan een melding op de GPS dat je moet opletten voor een trein. En effectief kom je dan ook aan een onbewaakte overweg.

Eens de spoorweg over nog even het weggetje gevolgd om dan te zien dat het doodloopt. We hebben een 4×4 maar in Finland mag je alle wegen en weggetjes berijden zolang ze op de kaart staan, echt wild off-road mag niet. Dan maar teruggekeerd en op onze bandensporen terug richting grote baan. En ja het was wel echt een grote baan, zelfs een E-weg die ook deze keer verschillende meren passeerde. Even tanken en onderweg passeerden we net als gisteren enkele skipistes. Het is hier niet echt hoog maar pistes zijn er wel evenals een boel erg grote hotels om de skiërs te huisvesten.

Tegen half elf waren we in Kuopio. Een plekje in de schaduw gezocht dicht bij de Lutherse Kathedraal zodat we die een bezoekje konden brengen en Timber even in de auto laten. De kerk lag boven op de heuvel met rondom rond een park en voor de hoofdingang een laan met mooie, goed onderhouden bloemperken. De Kathedraal is opgebouwd in lokale steen. De binnenkant is mooi maar niet echt weelderig. In tegenstelling tot de liturgische traditie is het altaar in het westen gebouwd omdat er werd beslist dat de hoofdingang moest uitkijken op het centrum van de stad, de oude marktplaats en de haven.

Eens terug in de auto zijn we doorgereden naar een parkeerplek voor een langere tijd zodat we de stad konden bezichtigen. Een plekje gevonden bij het water. Blijkbaar is er de komende dagen een festival want buiten onze parkeerplek was alles afgespannen met lint of afgezet met hekken. Rugzakje mee, hond mee en op stap. Iets verder stond nog een kerkje. Ditmaal een Orthodoxe Kathedraal: St- Nikolas. De kerk is een voorbeeld van de oude Russische stijl. Vele iconen en decoraties werden gemaakt in St-Petersburg. Vanaf de straat kon je door de open deur het goud al zien blinken. Een eenvoudige maar mooi gedecoreerde kerk. Van hieruit worden diensten opgenomen en rechtstreeks of via you-tube uitgezonden. De bisschop die in Kuopio zetelt heeft de functie van aartsbisschop van Karelië en van heel Finland.

Enkele straten verder ligt de Kauppatori. Het marktplein of Tori. Er was ook effectief een markt. Aan de ene kant van het plein staat de Kauppahalli. Even binnen rond gewandeld. Mooi gebinte en houtafwerking. Vele kraampjes met lekkers en vis en dit keer zelfs een bloemenkraam maar nog steeds geen fruit of groenten. Aan de ander kant van het plein staat het stadhuis. Dit werd in de 19e eeuw gebouwd.

Met naar het Raadhuis te stappen waren we in elk geval op goede weg naar onze volgende stop: Pikku-Pietari. Dit is een kleine, nauwe winkel-wandelstraat waar men kunst en ambachtswerk kan kopen zoals houtsnijwerk, breiwerk of juwelen.

Een eindje verderop lag Hanna Partanen. Dit is een bakker die de traditionele broodtaart maakt waar Kuopio om bekend is. Men kan ze eigenlijk in heel Finland vinden maar hier is het volgens de boeken de beste. De broodtaart heeft de naam kalakukko(taart). Het is een roggebrood gevuld met stukjes lokale vis en varkensvlees. De broden die worden verkocht wegen om en bij de kilo. Een stevige hap, wees maar zeker. Echt een maaltijd op zich. We kochten er 1. Zochten een plekje in een parkje en sneden het in 2. Leon begon vol goede moed aan de helft van het brood. Hij vond het lekker zeker als je het brood en de vulling samen at. Ik nam een kwartje. Ik vond het best te eten maar het brooddeeg was erg droog en zout, het werd wel gecompenseerd door de vulling. Blij dat we het leerden kennen. Terwijl ik stond te wachten zag ik ze aan de lopende band de rijsttaartjes (roggebroodjes met “rijstpap”) die we eerder aten maken. Vlot.

Nu ons buikje meer dan vol was, ging het terug richting auto.
Kuopio is één van de grootste studentensteden van Finland. Deze stad heeft de allures van een grote stad maar is eigenlijk niet groter dan de steden die we (op Helsinki na) tot nu toe bezochten. Door de vele parken en het groen straalt het toch een rustige sfeer uit. Het is een erg verzorgde stad en één van de eerste steden waar we een duidelijk onderscheid zagen tussen fietsers- en voetgangerszones. Deze krijgen steeds ruimte op dezelfde plek maar meestal is het een chaos want weten de fietsers niet waar fietsen en de voetgangers niet waar lopen zonder omver te worden gereden. Hier werd het dus duidelijk gemaakt. Buiten het (oude) centrum komt er veel modernere nieuwbouw tevoorschijn rond de stad.
Eens terug in de auto was het even zoeken om veilig en juist de stad uit te geraken om zo richting Jyväskylä te rijden. Een stevige rit en dit keer ook over de grotere wegen. Gezien de afstand was het niet verstandig om de kleinere wegen te rijden. Jammer want het is echt wel saai langs de grote baan. Toch kregen we enkele mooie wolkenspektakels te zien. En hoe kan het ook anders: meren.

Jyväskylä is volgens de boeken een ingetogen provinciestad maar met een jeugdige uitstraling door de aanwezigheid van een grote universiteit. Het centrum is compact en bestaat uit maar enkele straten te vertrekken vanaf het station. De Kauppakatu is volledig autovrij, een drukke winkelstraat met ook vele terrassen. Maar de stad is vooral gekend door de architect Alvar Aalto. Hij opende hier zijn eerste kantoor en vele van de gebouwen zijn van zijn hand. We probeerden er enkele te ontdekken. Het was niet eenvoudig om dat sommige gebouwen omwille van een grote bouwput niet te bereiken waren. We vonden echter wel het Aaltomuseum. Dit konden we omwille van Timber niet bezichtigen. Ook de universiteit, het politiegebouw, het theater en ook het gebouw met 1 van de drankgelegenheden op de Kauppakatu. Verschillende gebouwen met toch kenmerken van een zelfde stijl.

Voorts bekeken we de kerk Kaupungin Kirkko jammer genoeg alleen aan de buitenzijde. We waren een half uurtje te laat.

Iets buiten het centrum lag nog een mooi park met een gigantisch hoge trap. Pff vermoeiend. In sommige straten was ook versiering aangebracht: een knalrode zitbank, een ijsje in mozaïek op de grond of een grote staande lamp.

Het werd een speeddate met deze stad maar we snoven de sfeer en zagen vele mooie gebouwen. Tot slot kochten we nog een ijsje. En voor de geïntresseerden: Ola bestaat hier niet, of wel. Het noemt Ingman en heeft in plaats van rood als achtergrond, blauw. Het symbooltje is hetzelfde.
Goed geconcentreerd de stad uitgereden. Na nog wat meren te zijn gepasseerd kwamen we langs Petäjävesi, zo’n 35 kilometer buiten Jyväskylä. Hier ontdekte we de oude kerk. Petäjäveden Vanha Kirkko. Unesco Werelderfgoed. Een Lutherse plattelandskerk gebouwd uit het hout van naaldbomen en dit volgens de traditionele architectuur in het oosten van Scandinavië. De buitenkant deed ons door het geteerd hout een beetje denken aan de Stavkirke in Noorwegen. Jammer genoeg was de kerk gesloten maar met de camera dicht tegen het glas konden we op sommige plekken toch een beeld van de binnenkant maken. Rondom het kerkje lag een kerkhof, niet zo onderhouden als deze rond de recentere kerken.

Terug naar de auto gestapt en de weg vervolgd.
Bij het binnenrijden van het centrum van Keunuu kwamen we een gelijkaardige kerk tegen. Een kerkje gebouwd in 1628. Ook hier was de buitenkant geteerd. En was de kerk gesloten. Hier hadden we met de ramen minder geluk: te hoog, of ik te klein. Naast de kerk was nog een schuurtje waarin een oud schip lag. Vooraan de kerk was een kerkhofje voor de oorlogsslachtoffers.

Uiteindelijk iets buiten Keunuu een bosweg in geslagen en daar naast nog een kleiner, ongebruikt zijweggetje een slaapplek gevonden. Veel moesten we niet eten want het brood uit Kuopio had goed gevuld. Terwijl ik zat te typen hoorden we aan de overkant van het pad duidelijk een paar takken kraken. Toch een eland? Of iets anders? Bruin de beer zal het wel niet meer geweest zijn, daarvoor zitten we iets te ver van het gebied waar die nog leeft. Maar wat het ook is of was, dichterbij komen zal het niet (meer) want daar heeft Timber wel voor gezorgd. 5 minuten stevig blaffen met echo’s als extra en daarna nog wat na grommen. Daarna de avondwandeling en onze gewoontes aangevuld met wat extra: mogelijke muggen vangen voor het slapen.

26 juli 2023 Kajaani

Het klotsen van het water is blijkbaar in de loop van de nacht weggegaan want bij het ontwaken was het een rimpelloos meer en stilte vanaf het water en vanuit het bos. Snel met Timber een korte wandeling en dan ontbeten. Leon ondertussen nog even de vislijn uitgooien en ik genietend op een boomstronk terwijl ik mijn kom yoghurt met fruit leeg at.

Auto inladen en naar de plek waar we gisteravond nog waren gaan kijken. Een wat kortere wandeling om de 2 delen van het meer heen stond op het programma. Vanaf de parkeerplek vertrok een wandelpad door het bos om het meer. Even aan de wandel en toen stond er met takken een kruis over het pad en ergens aan de bomen waren blauwe linten geknoopt om zo de nieuwe route aan te duiden. Waarschijnlijk was op die plek de ondergrond iets te drassig en het plankenpad in niet al te beste staat meer.

We hadden geluk. Gestart met trui aan maar na dik 10 min zat deze al in de rugzak wegens volle zon. Mooie beelden met het meer en de zon. De wolken zorgden voor wat extra’s. Op 4 verschillende plaatsen op de route vonden we grillplekken met houtvoorraad of slaapplek. Een mooi glooiend pad bracht ons rond het meer. Een tocht van een dikke 5 km. Niet echt spectaculair maar wel leuk om te wandelen.
Daarna terug naar onze slaapplek om te “douchen”. Eerst de auto die er stond laten vertrekken. Net toen Leon in het water wou gaan kwam er nog een auto aan maar die was even snel ook weer weg.

Dan maar in het meer. Eerst Leon, daarna ik. De eerste stappen zijn koud, maar daarna voelt het lekker fris en zelfs fijn, zeker met de zon op je lichaam. Afdrogen, omkleden, even koffie en thee drinken en weer naar de baan. Dit keer richting Kajaani.
Onderweg passeerden we in Sotkamo een kerk met de zeer bijzondere naam Sotkamon Kirkko. We vonden ze er van buiten leuk uitzien, dus even gestopt. De beige/bruine kerk met een torenspits met houten schubben (zoals de vorm van leien) sprak ons aan, dus ja, wij naar binnen. Het zachtblauwe plafond en de blauwe banken samen met de muurschilderingen achter het altaar gaven meteen een whow-effect. Ook het gebinte in contrasterend wit gaven de kerk meer elan. De preekstoel en het orgel waren ook duidelijk aanwezig. Een welgekome tussenstop.

We reden verder door Sotkamo, een best grotere plek. En natuurlijk ook met meren in de buurt. Onderweg weer wat dreigende luchten met af en toe een bui.
Tegen 13u30 in Kajaani toegekomen. Snel geluncht aan de auto. Daarna 500 meter verder naar het treinstation. Door de art-nouveaustijl en de vele renovaties behoort dit tot één van de mooiste treinstations van Finland. Al mocht de buitenkant best wel een likje verf krijgen.

Van daaruit ging het naar de ruïne van het kasteel. Dit kasteel werd gebouwd om de Russische inval te verhinderen. Nadien werd het een gevangenis. Jammer genoeg is het tijdens de grote oorlog tussen Zweden en Rusland volledig verwoest nadat een eigen voorraad kruit tot ontploffing kwam. Nu loopt één van de hoofdstraten door de ruïne. Vanop de brug heb je een goede inkijk in/op de ruïne.
Eens de brug over kan je naar Tervakanava wandelen.

Dit is een nauw teerbotenkanaal. Smalle boten geladen met teer passeerden dit kanaal om zo de stroomversnellingen te ontwijken en zo toegang te krijgen tot het Oulujärvimeer en de Oulojoki. Aan de sluis kon je nog zien hoe groot het hoogteverschil was dat moest worden overbrugd. En het kanaal was echt heel smal. De geur van teer was nog altijd waarneembaar. Door de enorme wouden en mede door het kanaal was deze regio, en meer uitgebreid Finland, de belangrijkst teerproducerende regio van Europa. Aan het begin van het kanaal staat ook nog het sleutelbewaardershuisje. Het kanaal en het huisje werden gesloten in 1915. Uiteindelijk werd overgegaan tot de restauratie van dit kanaal zodat het nog kan bezichtigd worden en we zo weer een beetje meer inkijk krijgen in de geschiedenis van Finland.

Weer terug over de brug ging het richting centrum. Hierbij passeerde we het oude stadhuis (Raatihuone) dat een belangrijke plaats inneemt om het hoofdplein. Met Russische goedkeuring werd een gebouw naar Engels concept neergezet met klokkentoren. Momenteel doet dit gebouw dient als toeristisch informatiecentrum. Bij mij lokte het “schattig” uit.

Een laatste stop was de Kajaanin Kirkko. De oorspronkelijke kerk werd samen met het kasteel verwoest. De volgende kerk kreeg een plaats aan de oostelijke kant van het kerkplein maar werd in 1895 in 4 dagen weer afgebroken. De huidige kerk is volledig in dennenhout en vertegenwoordigt de neo-gotiek. De kerk werd gebouwd in meubelmakersstijl, wat vooral binnen opvalt. De smalle toren is eerder Renaissance of Barok en staat naast het hoofgebouw. Deze kerk wordt gezien als de belangrijkste neo-gotische schepping in Finland. Ook deze kerk was wat ons betreft erg mooi door de houtkleuren, de zichtbare gebintens, de eenvoud.

Voor we onderweg naar morgen konden, hadden we nog één plek te bezichtigen: Paltaniemi. Hier is het meest opvallende gebouw de massief houten kerk: Paltaniemen Kirkko. Dit gebouw wordt nooit verwarmd om de plafond- en muurfresco’s in stand te houden en kan daardoor niet in de winter worden bezocht. De fresco’s beelden taferelen uit het Nieuwe en Oude Testament uit. Men ziet onder meer de 4 evangelisten, ook de kruisweg is in taferelen op de muren aangebracht. De meeste fresco’s werden gerestaureerd maar deze boven de hoofddeur niet. Mensen uit de omgeving vond het Laatste Oordeel te angstaanjagend om te restaureren dus is deze momenteel nog in de oorspronkelijk staat. Wat een verrijking voor ons en het ommetje meer dan waard.

Daarna gingen we echt op weg naar morgen maar eerst nog wat boodschappen doen en water aanvullen. De plek waar aangegeven stond waar het water zou moeten zijn, had geen aansluiting. Dan maar de auto voor het winkelcentrum gezet en met onze opvouwbare emmer water gehaald in het wasbakje aan de ingang. 7x over en weer en de watertank was weer gevuld.

Nog snel wat lekkers opgegeten bij de koffie en thee ter ere van wijlen Opa’s verjaardag. Daarna op zoek naar een slaapplek. Deze werd gevonden op een niet meer gebruikt bosweggetje dat een zijweggetje is van een andere minder gebruikte bosweg. Op de achtergrond horen we af en toe een trein, het gezoem van muggen en voor de rest stilte. Wij hopen op een rustige nacht.

25 juli 2023 naar omgeving Kumho

Dit plekje verdient een negen. Minpunt de muggen voor de rest alleen maar rust en stilte. Zelfs heel weinig vogels te horen. We zouden vroeg opstaan, het werd uiteindelijk half acht. Oeps. Het was vast nodig. Timber uitgelaten in het bos, even los rennen. Ontbijt, opruimen en via de bosweg op pad naar de grotere weg en dat richting Kuhmo. Onderweg weer wat meertjes gezien. En we blijven ons verbazen dat mensen zowel voetgangers als fietsers gewoon langs een 80 of zelfs 100 km/u baan hun hond lopen uit te laten en dat dit de normaalste zaak van de wereld is.
Volgens de stafkaart was er vanaf Koli een ferry richting Lieksa. Wij naar de haven. Wat rondrijden en wat zoeken want we vonden enkel het bordje satama (haven) maar geen pictogram van een ferry. Bij het haventje was een restaurantje. Daar dan maar gevraagd waar de ferry was. “Daar” was het antwoord. En effectief kwam er net een boot aanmeren. Het bleek echter om een passagiersferry te zijn en geen autoferry. Dus terug naar de grote baan en omrijden. Snif. We vonden in dat stuk wel een klein kerkje midden in het bos met best wel een groot kerkhof rond. Jammer genoeg was de kerk gesloten.

En er werd ook nog eens getankt. Wat we ook veel tegenkwamen waren gevaarborden met een skiër op. Als we die skiërs even vaak tegenkomen als de elanden die om de haverklap op een bord verschijnen, dan zal de drukte van skiërs op de baan best wel meevallen.

Voor onze lunch vonden we wel een leuk plekje. Vlak aan het water. Dat zagen we nog niet vaak. Leon heeft nog even zijn vishengel bovengehaald. Het wordt vanavond veggie want buiten wat groene slierten was er weinig vangst. Toch even wat rust gevonden.

Tegen 14 uur onze weg verder gezet met onderweg een stevige bui die even snel weer voorbij was als dat ze was gekomen. Er zouden er nog zo nog volgen. Door dit wisselvallige weer gaf dit wel spectaculaire wolkenbeelden.
Tegen 15u15 dan eindelijk in Kuhmo aangekomen. Onze plek waar we wilden zijn: het natuurcentrum. Horen waar er wandelingen zijn in deze omgeving dicht bij de wildernis zijn. Er worden van hieruit berenspottochten georganiseerd. Voor ons niet haalbaar met Timber want ze gaan meestal over een paar dagen. Maar in deze natuur wandelen is wel haalbaar. Na wat rondneuzen in het centrum even gekeken of Komoot hier wandelingen heeft. Niet dus. Dan maar raad gevraagd en enkele wandelingen binnen een straal van 20km van het centrum meegekregen. We vonden er 1 die ook al op de route lag van onze volgende uitstap. Dus naar de plek gereden. Daar mochten we niet overnachten behalve op de campsite-plekken. Daar stonden al enkele campers en caravans. Te druk dus. Dan heeft Leon even gekeken op de maps (op onze kaart staan zulke kleine weggetjes niet meer op) en aan de overzijde van de baan liep een weggetje richting een meer. We hebben het gehaald: we staan voor het eerst vlak aan het water van een meer. Zalig rustig. Of toch.

We horen de hond aan de andere kant van het meer blaffen. Vandaag een snelle maaltijdsoep ineen gebokst. Lekker, warm en vult goed. Zeker na een vochtige dag als vandaag erg welkom. Daarnet vielen enkele druppels, dus even geschuild in het hutje aan het water (vermoedelijk gebruik om je om te kleden bij het komen zwemmen). Nu aan het typen met zicht op het water en de ondergaande zon. Welgekome rust.

24 juli 2023 Joensuu en richting Kumho

Lekker rustig geslapen. Geen verkeer, geen achtergrondgeluid. Alleen is het in de loop van de nacht beginnen te regenen. Rond 7 uur uit bed. Ontbijt droog kunnen klaarmaken, binnen toch maar opgegeten. Wel weer droog kunnen afwassen (nee niet met droog water, wel zonder regen). Uiteindelijk op pad over de grindweg naar iets grotere weg en richting Joensuu.

Dit is de hoofdstad van Fins Karelië met een geschiedenis die nauw verbonden is met Rusland. Als stad lijkt ze erg op de andere moderne delen van de steden die we reeds bezochten. Waar wij vooral voor gingen waren 2 kerken, het werden er uiteindelijk 3 en het stadhuis.
De eerste kerk die we bezochten was de Orthodoxe Kerk Sint Nikolaos. Aan de buitenzijde een bruin gebouw met groene daken waarbij de torens op de torens de vorm van een omgekeerde ijscoupe hadden. Deze vorm samen met de uivormige koepeltjes erboven gaven mij een echt Eftelinggevoel. De kerk ging pas open tegen 11u. Ook hier geldt, net zoals in Zweden, stiptheid. Dus voor 11u gaat die deur dan ook echt niet open. Wij ons dan maar eerst gaan opwarmen met een kop thee en koffie in de auto. Want de druppels die nog steeds vielen, maakten het wel wat frisser. Eens binnen werden we overdonderd door een helblauw plafond waardoor het goud van de decoraties erg tot zijn recht kwam. Prachtig gewoon. Voorts werden we door een vriendelijke jongeman aangesproken met de vraag of we wat uitleg wilden over de kerk. Dat wilden we wel. We leerden onder andere dat er in de kerk afbeeldingen hangen van de 2 enige heiligen in Finland. Verder werd ons wat uitleg gegeven over de iconen die zijn afgebeeld op de onderste rij naast het altaar (de 2 deurtjes). Als je voor de deur staat, staat rechts naast de deur altijd Christus, daarnaast de engel Michaël en daarnaast ( dus rechtsonder) de patroonheilige van de kerk in dit geval dus Sint Nikolaas. Links van de deur staat moeder Maria met Jezus, daarnaast de engel Gabriël (hij bracht de boodschap ivm zwangerschap) en daarnaast vaak de regerend vorst. De iconen in deze kerk waren nog steeds de originele, al waren ze hier en daar al wat gerestaureerd.

Hij vertelde ons ook dat de orthodoxe parochie in Joensuu in percentage de grootste van Finland was. In effectief aantal mensen was dat die van Helsinki. Hij gaf ons ook de raad om naar het Orthodox seminarie te gaan een beetje verder omdat daar een heel ander type Orthodoxe kerk stond dan waar we stonden namelijk de Griekse of neo-byzantijnse.
Dat hebben we dan ook gedaan. Al was het even zoeken naar de juiste plaats. In de Pyhän Johannes Teologin kirkko was er ook een conservator. Hij gaf nog wat meer uitleg en zorgde ervoor dat alles mooi verlicht werd.

Zo hoopte hij dat we mooie foto’s konden nemen. Het was een groot verschil met de vorige kerk. Hier waren de fresco’s in heldere kleuren op de muren zelf geschilderd en niet als “schilderijen” aan de muur bevestigd. De volgorde van beeltenissen naast het altaar was wel hetzelfde. In deze kerk was de deur naar het altaar veel kleiner wat maakte dat het altaar ook zichtbaar was, wat in Russisch Orthodoxe kerken niet het geval is. Het meubilair was in opvallend mooi houtsnijwerk. Ook op de plafonds waren er mooie fresco’s aanwezig. Een verrijking.
Omdat er nog steeds druppels vielen dan maar de auto genomen richting de Lutherse kerk Joensuu Church. Ook in deze neogotische kerk met veel art-nouveauaccenten werden we even rondgeleid. Nog nooit kregen we zoveel uitleg in kerken als deze morgen. Mooi meegenomen. Het rode bakstenen gebouw met witte torenpunten werd in 3 jaar tijd gebouwd. De kerk bestond vorig jaar 120 jaar en is gerestaureerd voor de honderdste verjaardag. Plafonds en muurschilderingen achter het altaar werden schoongemaakt. Op het plafond stonden bloemen en planten uit Finland geschilderd. Een vrolijk en mooi geheel. Ze gaven de kerk een ander cachet. Het oude orgel naast/boven het altaar was niet meer in gebruik en omdat het te duur was om het te restaureren werd een nieuw orgel boven achteraan de kerk geplaatst. Hierdoor was er minder zicht op het mooie, blauwe, ronde glasraam hoog boven in de kerk. Dit glasraam samen met deze rond het altaar waren afkomstig uit Helsinki. Bij de restauratie werden de banken iets verder uit elkaar teruggeplaatst zodat er nu niet meer de meer dan duizend mensen in konden. Om dat moment kregen de banken ook hun oorspronkelijke lichtgele/beige kleur terug.

Daarna met Timber even de buitenkant verkend. Omdat het nog steeds druppelde op de parking daar onze lunch in de auto opgegeten.
Vandaaruit ging het naar het stadhuis. Dit werd ontworpen door dezelfde architect Saarinen als deze van het station van Helsinki. De gelijkenissen zijn duidelijk, het is het kleinere broertje en daardoor toch minder indrukwekkend.

Het was inmiddels droog dus tijd voor een wandeling over de Kauppatori. Het grote plein voor het stadhuis omringd door officiële gebouwen. Op het plein staat een moderne Kauppahalli. Een bezoek eraan bracht aan het licht dat het integenstelling tot degenen die we reeds bezochten, hier geen kraampjes waren met eten maar vooral overdekte terrasjes om iets te nuttigen. Er was zelfs een verdieping met een volledig restaurant. Even over de markt op het plein geslenterd en weer werd duidelijk dat de erwten in peulen en de aardbeien zeer in trek zijn in deze periode. De erwten worden trouwens rauw gegeten. Buiten de kerken was het toch niet zo’n geweldige stad om te bezoeken.

Dan maar richting Orthodox klooster in Valamo. Dit is 1 van de 2 Orthodoxe kloosters in Finland en ligt dus in het mooie merengebied. Het oorspronkelijke klooster stond op een eiland in het Ladogameer (Rusland) maar werd later herbouwd in Fins Karelië. Het klooster geeft de sfeer mee van het religieus verleden van Finland en veel meer dan de versierselen van het Orthodox geloof bekijken was er eigenlijk niet te doen. We bezochten er de nieuwe kerk met een aparte doopkapel. Dat laatste zagen we voor het eerst. De versiersels en de met zilver ingelegde iconen waren eigenlijk erg druk en niet zo mooi als deze die we eerder zagen. Verder bevatte het domein ook nog gastenwoningen, een jeugdheuis/jeugdherberg, een restaurant, een bibliotheek en de oude kerk. Hier waren het iconen van een heel ander type en moeilijk te beschrijven. Er was in de oude kerk ook een voorbeeld van een cel waar de monnik levende. In het privégedeelte van het domein was nog een gebouw waar nog 16 monniken leefden. Tegen het meer stond nog een kleine Sint-Nikolaaskapel maar die was niet te bezichtigen.

Op de parking onze appel opgegeten, even tot aan het meer gewandeld met Timber en dan weer op weg op zoek naar een slaapplek in de richting van Kuhmo.
Terwijl we onderweg nog wat meren passeerden, hebben we een slaapplek gevonden in het bos. Heerlijk rustig met zon en voor het eerst heel veel muggen. Deze laatsten uitzonderlijk met vooral voorkeur voor Leon. En vooral ook met zon. Na het bereiden van een pastaschotel met kruidenroomsaus en tonijn werd er nog een tijdje gefacetimed met het thuisfront. Daarna op tijd ons bed in. Het was weer een bewogen, heilige, dag.