Goed geslapen. Het lijkt een bewolkte dag te gaan worden. Even de camper een paar meter naar voor gezet zodat ontbijt klaarmaken en opeten toch iets stabieler was. De camper stond nu goed om te slapen maar naast de uitstapplek waren wat bessenstruiken en dat stond niet zo lekker. Terwijl Leon de luchtbalken checkte nog snel wat bosbessen plukken voor het ontbijt. Dan ontdekken dat we bosbessensap in plaats van yoghurt kochten. Wat extra melk erbij en het was nog lekker ook. Bij het toertje met Timber voor het vertrek zie ik iets metaalachtig tussen het mos. Zag ik het goed? Even teruggestapt en gevonden. Ik vond een identiek bakje als Timbers drinkbakje dat we eerder deze vakantie vergeten zijn. Toeval? Ik vond het best creepy. Maar het is mee.
Straks even grondig afwassen.
Gelukkig konden we nog wat op de kleine weggetjes starten. Toen hoorden we achter in de camper iets. Viel er iets? Nee, Leon was het toiletje vergeten vast te zetten. Ook de achterdeur achter de bestuurder was niet helemaal gesloten. Beetje verstrooid vertrokken blijkbaar. Alles opgelost en weer naar de grote weg. Over de 23 naar de 44. Onderweg even getankt. Wat meren bewondert en halt gehouden voor een sanitaire stop. Daarna weer verder nog steeds richting Kristinestad (Kristiinankaupunki in het Fins). We rijden weer richting westkust. Daar versta ik dan weer wat er wordt geschreven want alles wordt dan terug(voor ons) Zweeds/Fins. Terwijl we die kant opreden, merkten we dat het landschap toch weer gelijkend wordt aan dat van de eerste dagen. Tussen de vele bomen is er nu ook weer plek voor akkerbouw (rogge, tarwe, haver, aardappels) en wat grotere boerderijen. Langs de weg zagen we ook op verschillende plaatsten dat er of bomen werden gerooid of dat het “afval” dat na het rooien achterblijft, werd opgeruimd. De wegranden worden weer opgeschoond zodat het, denken we, weer wat veiliger is in de winter. Terwijl we achter een tractor aanreden zagen we de achterkant van een dier, vermoedelijk een hert (kleur en vorm pasten niet bij een eland of rendier) de straat oversteken en het bos in duiken.
Iets voor één uur in Kristinestad aangekomen. Snel onze lunch gegeten. Supporters van de auto te woord gestaan en op weg in het stadje. Kristinestad wordt in de folders geprezen als “de parel van de Botnische Golf” en dit omdat het één van de mooiste clusters houten huizen heeft in Scandinavië. Het is in de loop der eeuwen gespaard gebleven van branden. Hierdoor staan de kleine huizen nog steeds volgens het 17e eeuws ontwerp. Onze tocht liep richting Kristiinankaupunki Kirkko of Kristinestad Kyrkan. Een groot rood bakstenen gebouw waarbij het volledig vernieuwen van alle zink zeer recent gebeurde. Het blonk in de zon. Terwijl Leon de binnenkant bekeek, deed ik een rondje langs de buitenkant. Het was best een grote kerk. Toen Leon terug was en de wacht gewisseld, was het mijn toer om binnen te gaan. Een crèmekleurige kerk met veel hout en houtsnijwerk. Het contrast oogde erg mooi. Kleurrijke glasramen zorgende voor een speciaal licht, zeker bij de paarse glasramen achter het altaar. Deze kerk had achteraan niet 1 maar 2 verdiepingen. Op de 2de stond het orgel.
Na het bezichtigen van deze kerk wat rondgewandeld in de straten errond en de huizen bekeken. Via de Oostlangeweg (we lijken wel bijna thuis te zitten), eigenlijk östra långa vägen, die ook echt lang was, kwamen we in het iets modernere deel van het stadje.
Langs daar onze weg vervolgd richting de oude kerk: Ulrika Eleonorakerk. Deze kerk gelijkt wel wat op de oude kerken die we gister zagen. Vooraan aan de straat staat een stevige klokkentoren. De westelijke toren van de kerk staat een beetje scheef door de stormen die het heeft moeten verduren. In tegenstelling tot de Unesco oude kerk is deze rood. Een robuste deur met een enorm sluitsysteem geeft toegang tot de kerk. Binnenin een mooi gedecoreerde kerk. Houten zitbanken die worden afgesloten door middel van versierde deurtjes. Aan het plafond, zowel in de inkomhall als in de kerk zelf, hangen, zoals vaker in de Scandinavische kerken, modelbootjes. Het orgel is naast het altaar en de preekstoel. Het altaar is erg eenvoudig. Achteraan de kerk bevindt er zich een tweede verdieping zitbanken. Fijn dat we deze kerk wel van binnen konden bezoeken. Onze indruk van Kristinestad: gezellig, lieflijk en erg rustig.
En we hadden erg veel geluk met het weer: zonnig.
Na dit bezoekje op weg naar Vaasa. Dreigende luchten hangen boven de wegen. We reden nu door een totaal verschillend landschap. De bossen hebben plaatsgemaakt voor grote serres en glastuinbouw. Vaak met uitgestrekte akkers als buren. Ondertussen zijn we op de Strandvägen/ Rantatie (strandweg) aanbeland.
Deze weg voert langs de kust. Al krijg je deze niet al te vaak te zien.
Vandaag staat niet Vasaa zelf op het programma maar de Kvarkens Skärgård/Merenkurkun Saaristo/ Kvarken Archipel-route op het programma. Deze vertrekt eigenlijk iets voorbij Vasaa met als start de langste brug van Finland. De Replotbron/Raippaluodon silta of Replotbrug is de naam van deze brug en ze is 1045 meter lang. Het is een stalen tuibrug die een verbinding vormt tussen het vasteland van Finland (Vasaa) en het eiland Replot in de Botnische Golf.
Het eiland maakt deel uit van de Archipel. Deze archipel heeft een gevarieerde natuur en veel hiking-trails. Het is, als eerste en zover bekend als enige in Finland, natuurgebied dat toegevoegd is aan de UNESCO-werelderfgoedlijst.
Samen met het gebied Höge Kusten in Zweden maakt het dat dit gebied over de 2 landen is uitgespreid. Verder is hier ter hoogte van het eiland de smalste strook van de Golf tussen Zweden en Finland. Er is nergens ter wereld een plek waar je zo goed kan zien hoe een land is gestegen na de laatste IJstijd. Ter hoogte van deze vlakte was het ijs het dikste van Noord-Europa en drukte op het land. Door het smelten van het ijs, viel die druk weg en kwam het land naar boven. (ongeveer 286 meter). Dit heeft zijn sporen nagelaten die duidelijk herkenbaar zijn en wat het tot werelderfgoed maakte. We stopten even op een parkeerplaats om een paar foto’s van de brug te maken en reden daarna de route over het eiland. Dit eiland had eigenlijk 2 “benen” dus elk been even afgereden en wat foto’s gemaakt. Het begon ondertussen te miezeren. Bij het terugkeren richting brug was het ondertussen al na 20u. Gezien de weersomstandigheden (meer regen) even gestopt om een pizza te eten.
Voor mij is dat geen echt eten, maar het smaakte wel en ik moest niet koken in de regen. Na de brug halt gehouden op de parkeerplaats waar we eerder foto’s maakten van de brug. Camper opengeklapt, hondje uitgelaten en bedje in. Het was een vermoeiende dag.
