Na een mini buitje gisteravond was het ’s nachts toch best een verstorend klank- en lichtspel. Gelukkig bleef het merendeels droog. Het nachtelijk vertrek van onze jonge Britse buren was een extra verstoring van onze nachtrust. Maar tijdens ons ontbijt “What an awesome truck you have” van een andere Brit, maakte veel goed. Zo konden we op weg naar Calais. Over kleine weggetjes naar het centrum van de stad op zoek naar het beginpunt van onze “offroad”-route.

Langs enkele bijzondere gebouwen bereikten we via de haven de weg die we zochten. Eerst over kleine weggetjes daarna toch een stuk offroad.

Uiteindelijke bereikten we via deze route Cap Blanc Nez.
Cap Blanc Nez is een kaap aan het Kanaal. Deze kaap was belangrijk in WOI omdat het smalste stuk van het kanaal was. Het was een verbinding tussen de 2 geallieerde staten. Een Frans-Britse zeeëenheid werd opgericht ter bescherming van deze smalle straat tegen de Duitse bezetting. Ter ere van deze zogenaamde Dover-patrouille werd de obelisk geplaatst. Ook aan Engelse zijde werd een obelisk geplaatst. Tijdens WOII was ook deze plek van strategisch belang, maar ditmaal voor de Duitsers. Samen met de omliggende nog resterende bunkers gaf dit een duidelijk zicht op zee. Net als bij de Engelse kant van het kanaal de beroemde krijtrotsen van Dover liggen, liggen ook hier gelijkaardige rotsen. Vandaag was het helder weer en waren deze van Dover duidelijk zichtbaar. Jammer dat aan de ingang van elke parking een hoogteremmer staat en we dus op zoek moesten naar een andere parkeerplek.
Na het parkeren van de auto op zoek naar een wandelroute, maar eerst toch even afgedaald naar het strand. Zo hadden we een mooi uitzicht en zicht op de krijtrotsen. Veel wandelen was er niet bij omdat hondjes pas na 15 september op het strand mogen en het was ook nog eens vloed. Dan maar op pad. Via een veelal trappenpad richting de obelisk. Even rondgekeken en langs een andere weg weer afgedaald. Over de autoparking naar de andere kant van de weg, Mont Hubert, onze wandeling verder gezet. Heerlijk rustig wandelen na de drukte op de Cap. Ergens aan de kant van de wandelweg onze picknick verorberd. En zo weer verder richting auto.

Vandaar werd het weer zoeken naar de route. Leuke kleine stukken offroad maar de gehele route lukte niet omdat sinds 2018 delen ontoelaatbaar voor auto’s zijn geworden. Jammer. Het was mooi en fijn rijden.

Dan maar terug over de kleinere wegen richting de andere Cap. Ondertussen de pittoreske badplaats Wissant passerend. Dit dorp ligt in de baai tussen de 2 Caps in en is daardoor erg bevoorrecht. Deze baai biedt een grote diversiteit aan biotopen (duin, moeras, rots,…) en de zandbank daar is een uitstekende plek om mosselen te kweken.
Bij Cap Gris Nez aangekomen moesten we ook hier naar een parkeerplaats uitkijken die hoger was dan 2,10m. Dan maar tussen de grote campers en bussen. Dit keer niet zo’n grote wandeling gemaakt . Even naar enkele uitzichtpunten en langs resterende bunkers. Op Cap Gris Nez ligt het regionaal centrum voor toezicht en redding (R.C.T.R. = CR.R.O.S.S.). Dit centrum is opgericht op de plek van de vuurwachtersschool en werkt samen met het Britse centrum in Dover. Belangrijke taken zijn onder meer: toezicht op het scheepsvaartverkeer in het Nauw van Calais, coördineren van reddingsacties, contact-en reddingspunt voor Franse schepen over de gehele wereld.

Na de bezoekjes aan de beide Caps werd het nu tijd om een camperplek te gaan zoeken. Via de route Boulogne par côte passeerden we Wimereux. Een ouderwetse badplaats met karakteristieke huizen.

Zo ging het verder naar het grote en drukke Boulogne sur mer. Via de D-wegen nog wat verder naar Neufchâtel-Hardelot. We staan hier op een plek speciaal gereserveerd voor campers. Geen voorzieningen, maar dat is voor ons niet nodig. Bij de eerste druppels hemelwater die vielen tijdens het koken van het avondeten, was het bij de buren gelijk alle stoelen en tafels binnen. Wij zijn verder blijven doen en na een dikke 10 druppels konden we rustig buiten eten. Na de afwas en bij Timber uitlaten vielen dikke druppels. Ditmaal wel snel rechtsomkeer gemaakt om een nieuw klank- en lichtspel, ditmaal met hevige regen, vanuit de camper mee te maken. Hier is het nu zoals in het lied “het dorp” van Sonneveld. We zien niet hoe het bankstel staat bij Mien maar wel wat de buren allemaal kijken op hun flatscreen met behulp van hun schotelantennes. Ondertussen is de nacht gevallen en is het bijna donker. Tijd voor een laatste wandeling met Timber en dan naar bed.