Een vroege zon luidde een speciale dag in: een uitstap naar de Eggishorn. Met de hele groep stapten we naar het station van de gondels richting Kühboden. Het oude, grote, rode “trammeke” is er niet mee. Sinds het vernieuwde station zijn het nu gondels waar 10 personen in kunnen. Tickets werden aangekocht: 10 dagkaarten en 5 enkele reis naar boven voor de moedigen die te voet weer naar beneden zouden gaan. Een dagkaart gaf ons toegang tot alle gondels over het dal inclusief de trein tussen Brig en Fiesch (zelfs nog iets verder). Dat we ook nog een fikse groepskorting kregen (vanaf 10 personen) en kinderen tot 6 jaar gratis zijn, maakte het alleen maar beter. In groepjes gingen we naar boven want ook de dugzak om een peuter te dragen alsook een buggy moesten mee. Even een stop op de Fiescheralp (Kühboden) en dan toch met een rode tram voor ongeveer 30 personen richting het eindstation. We gingen zelfs door de wolken.

Eens op daar was het tijd om een trui aan te doen. De jeugd trok al naar de eerste top. Daarna startten er 8 een wandeling naar het kruis en dus de echte top. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees want steile hellingen aan beide kanten van het moeilijk begaanbaar pad. Stappend van steen naar steen bereikten we de top. Het was prachtig weer dus konden we heel ver zien en werden we omringd door andere bergketens. Het zicht op de slinkende Aletschgletscher was adembenemend. We zagen van hieraf ook de Märjelensee liggen. Een gletschermeer dat ook langzaamaan verkleind. Om te voorkomen dat het helemaal zou weggaan werd er ondertussen een stuwdam/meer aangelegd. Een uitgebreide fotosessie aan het kruis samen met veel plezier en grappen makend beleefden wij 8 toch een geweldig moment. Voorzichtig weer naar beneden over de rotsen om ons daarna weer bij de groep te voegen om een groepsfoto te maken.

Weer aan het station splitste de groep. 5 begonnen aan de afdaling. Via de Märjelensee over Stock naar Fieschertal en zo over de rondweg naar Fiesch. 1 van de stappers maakte
ter hoogte van de Märjelensee een inuksuk ter nagedachtenis van Oma en Opa. Een mooi eerbetoon op een plaats die voor hen en ons als kinderen toch een belangrijke plek in ons hart had en heeft. Zo’n inuksuk bestaat uit opeengestapelde stenen en heeft bij de oorspronkelijke inwoners in het noorden van Canada verschillende functies: wegaanduiding, markeren van gevaarlijke
plekken maar wordt ook gebruikt om een gedenkplaats aan te duiden, zoals hier dus. Het was een zware tocht omwille van de zon maar ze hebben het toch gehaald.

De andere 10 namen de kabelbaan weer naar Kühboden. Na ons voldoende in te smeren begonnen we met de kleintjes de tocht richting Bettmeralp. Op een rustig tempo met de typische geur van de alpenweides gingen we over een grindweg op pad. Alpenbloemen fotograferen, paraglyders bekijken, lunchen, luieren, uitzichten bewonderen, Zwitserse koeien spotten, waren zowat de belangrijkste activiteiten tijdens onze wandeling. Halverwege nog even met de kleintjes een speelmoment: in een soort rodelbaan gemaakt van uitgeholde halve boomstammen kon je een houten balletje naar beneden laten rollen met als doel de gehele baan te halen. Een uitdaging.

Na een stevige wandeling bereiken we Bettmeralp. Een dorp waar geen auto’s toegelaten zijn. Er rijden al vele jaren enkel elektrische autootjes rond. Ze dienen ook om toeristen met hun bagage naar hun logeerplek te brengen. Het is er erg druk. We moeten nog even wachten vooraleer de gondel ons weer naar het dal kan brengen. We eten een appel, maken een sanitaire stop en gaan dan in de rij staan om in te stappen. Hier is er nog wel die grote rode tram die ons naar het dal zal brengen. Vanaf het bergstation werp ik een blik naar de kabel. Het lijkt wel of we zo goed als loodrecht naar beneden zullen gaan. Ter hoogte van de palen is het weer even kriebels in de buik en even aan niets denken als het bakje heen en weer schudt. Maar we bereiken veilig het dalstation. En hier geldt dan de Zwitserse efficiëntie: we hebben een kleine 5 minuten om van de kabelbaan in hetzelfde gebouw naar de trein te stappen. Precies op tijd komt trein aan. Via het smalspoor rijden we naar Fiesch. Nog even een flinke klim naar onze logeerplekken. We eten in 2 ploegen: eerst de kleintjes die dan kunnen gaan slapen, daarna de rest met de moedige wandelaars. In onze chalet sluiten we de avond af met een spelletje en een ijsje. Een meer dan geslaagde dag.