Vroeg uit de veren want we wilden een lange wandeling maken en mijn collega had hem de categorie “zwaar” gegeven. Na het ontbijt was het schoenen aandoen en rugzakken inladen en dan op pad. Zoals gezegd stonden we aan het begin en tevens het einde van de wandeling, een lus dus.

De Gruvrudanwandeling is een wandeling door de bossen van de ene oude groeve naar de andere. We staan geparkeerd bij de Storgruvan. We zien aan de overkant resten van een oude groeve waar het plafond met dikke balken wordt gestut. Benieuwd wat de rest gaat geven.
Straat overgestoken en er werd direct gestart met een pittige klim. De start werd echter even onderbroken om een jonge slang die zich lag op te warmen even de tijd te geven om zich te verplaatsen. Daarna dus stevig omhoog over een droog bospad. Na 600m kwamen we bij de volgende groeve aan. Even rondgewandeld, foto’s genomen en weer verder.

Toch is het bos niet helemaal droog want dikke mostapijten steken groen af onder de ochtendzon. Niet veel verder botsen we op een mooi, nieuw houten paviljoen met banken om een vuur/grillplaats. In het metaal van de grill komen we de naam Timber tegen. In het bos aan de parking waar we eerst wilden staan gisteravond staat nog materiaal dat in de groeve werd gebruikt.
Na nog wat meer klimmen en dalen kwamen we aan bij Karlsvikken. Op deze plek vonden we ijzererts en nog oude restanten van het haventje dat er vroeger was. De plek werd dan gebruikt om het koper- maar vooral het ijzererts per boot over het Mångenmeer te voeren.

Het meer lag er prachtig bij in de zon. En stilletjes (of misschien ook luidop) waren we jaloers op hen die een huis of steiger bij het meer hadden. Wij dromen alvast verder. Maar na de haven moesten we weer omhoog en omlaag, zoals de hele wandeling om zo bij de volgende groeve (Källergruva) aan te komen. Toch wel 1 van de mooiste deze wandeling. Hier was op de wanden nog het koper en ijzer te zien. En tevens was het veilig genoeg om er op sommige plekken even iets dieper in te lopen.

Na ruim drie uur wandelen was het even tijd voor rust. Vermits de picknicktafel en bank die we onderweg tegenkwamen niet meer van de beste kwaliteit waren, hebben we ons maar op een omgevallen boom gezet die over het pad lag. Net toen we onze koek aten, kwam er een koppel uit de tegenovergestelde richting. Aan hun schoeisel te zien waarschijnlijk van een kortere wandeling.

Na de rustpauze passeerden we nog een laatste groeve die wat verborgen lag onder de begroeiing. Daarna slingerde de wandeling verder door het bos, met wat minder droge ondergrond ondertussen maar nog steeds met stevige klims. Tegen 13u waren we terug aan de auto.

Net 5u hadden we er overgedaan.
Danwas het tijd om te lunchen aan de picknicktafel naast de auto. Terwijl we daar zaten passeerden er nog mensen die we onderweg hadden gezien. Ik stond aan de auto en die trok de aandacht. Een babbel in wat Zweeds en wat Engels leverde op dat ze uit Karlstad kwamen, dat hij ooit in Amsterdam op vakantie was, maar dat het er veel te druk was. Nadien kwamen er nog zeker 12 mensen voorbij. Goed dat we tijdig vertrokken waren en zo bijna alleen door het bos liepen.
Na de lunch hebben we met de auto hier wat in de buurt rondgereden, meren gezien en uiteindelijk nog even gestopt bij de erfgoedboerderij van Tiskaretjärn. Vermits ze bezig waren met het hooien was het niet de ideale moment. Misschien gaan we nog even terug op een andere dag deze week. Nadien hebben we ons geïnstalleerd op onze vaste plek. Er stond nog een Duits gezin dat al aan het opruimen was.
Na een wandeling en een erg warme dag dan toch nog een duik in het meer genomen. Uiteindelijk is dit meer een klein stukje van het Mångenmeer waar we vanmorgen liepen. Na onze zwempartij hadden we ons op onze stoeltjes aan de shelter gezet in de hoop rustig te kunnen genieten van de stilte.

De rust is er niet meer. Ondertussen kwamen er 3 Zweedse auto’s die bij elkaar horen. Gelukkig enkel om te slapen en niet om te feesten. Kort daarna kwam er een Duits busje vol kajaks en een hond aan en nog wat later een Zweeds koppel met een Ram-auto, die zetten een tentje ernaast. Gelukkig konden we al bij al rustig koken en eten. We hebben na de afwas de stoelen verplaatst tot vlak aan het meer. Zalig rustig al hoor je in de verte wat gejoel van zwemmers. En langzaam gaat de zon onder en genieten we van de zonsondergang