Afgelopen nacht zijn er druppels gevallen, dat was te merken aan het zeil van het dak. Bij het aankleden waren en nog wat druppels. Daarna werd het droog en deed de zon moeite om tevoorschijn te komen. Daarna een droge wandeling met Timber en droog ontbijt. Klaar voor vertrek richting Fjällbacka.

Het werd duidelijk dat we meer naar het zuiden reden. Meer open terrein, weer meer akkers maar ook rotsen langs de kanten en toch ook bomen en natuurlijk nog meren. Het stadje ligt richting kust waardoor we ook af en toe langs de kustlijn reden.

Fjällbacka is een dorpje met veel kleurrijke huizen dicht bij elkaar langs de kust en eigenlijk gebouwd tegen een klif. Maar het plaatsje is vooral bekend geworden door de crimeboeken van de Zweedse schrijfster Camila Läckberg, die er ook geboren is. Verder is het de plaats waar actrice Ingrid Bergman zich regelmatig terugtrok. Haar beeltenis staat aan de haven. Het parkeren was nog een sport. Eerst een plekje vinden op een bijna overvolle parking en dan nog betalen. Er stond geen parkeerautomaat, je kon enkel met een app betalen, die eerst installeren en dan lukte het wel. Gelukkig kan ik dan wel lezen wat er moeten gebeuren. Terwijl we er mee bezig waren, viel er nog een fietser. Hij werd bijgestaan door enkele voetgangers en het bleek wel mee te vallen leek het wel, het was wel even schrikken.

Vanaf de parking liep er een weg over het kerkhof naar de kerk bovenop een rots. Via een Zweedse gids die er uitleg stond te geven verstond ik dat de gemeenschap de kerk zelf diende te bouwen alsook te financieren. Dit gebeurde met het geld van de verkoop van jawel … haring. Binnenin was de kerk sober. Volgens de gids omdat dit een protestantse kerk was waar alle aandacht diende te gaan naar bidden en er geen afleiding mocht zijn. Dus bijvoorbeeld ook niet als meisjes trouwden. Dan was het geen make up of sieraden en voor de vrouwen diende het hoofd steeds bedekt te zijn. Door de soberheid viel het kleurrijke altaar wel op. Maar ook de versiering van de preekstoel mocht er best wel zijn. Door de hoogte van de kerk had je best wel een mooi uitzicht over de haven en het dorp.

We liepen daarna wat door de straatjes en langs het haventje maar dan sloeg de honger toe. Een plekje vonden we bij Bryggan. Voor alle 2 fiske met skalddjursoppa besteld dat werd geserveerd met brood, aioli en rijst. Het smaakte.

Na het eten nog even naar de andere kant van de haven gewandeld. Daar kwamen de kreeftennetten tegen en op de terugweg ook nog de viswinkel. Wat hier kräftor (kreeften) wordt genoemd, noemen wij eigenlijk langoestines.

Op terugweg naar de auto wilde ik nog bij een bakker binnenstappen die bekend was om zijn mandelberg (soort gebak)maar de bakker was er niet meer, er stond nu een gebouw in wording. Jammer. Dan maar terug naar de auto.
Nu via de kleinere weggetjes onze route vervolgd langs de scherenkust.

Rijden langs de kust betekent veel water zien, bruggen over rijden. Betekent kronkelen over de verschillende uitsteeksels van het vasteland. Mooi, soms wel heftig bochtenwerk maar zeker de moeite.

Nu ging de route naar Fiskebäckskil.Volgens de toeristische gids 1 van de mooiste dorpjes van Zweden. En het ligt aan het enige fjord van Zweden (volgens de termen van de aardrijkskundigen dan toch). Dus meer dan een stop waardig. Hier niet zo’n massatoerisme als het vorige plaatsje van vanmiddag. Gelukkig. We konden ons gewoon op een parking zetten. Nog niet goed en wel uitgestapt of een oudere, Zweedse man vraagt me in het Zweeds of we moesten betalen op deze parking. Dan maar gezegd dat het onze eerste keer was dat we er waren en dat de betaalde parking waarschijnlijk deze aan de haven was.
Als eerste bezochten we de kerk. Een witte kerk waarbij het bezetsel langs buiten wel wat opknapwerk kon gebruiken. Binnenin een heel ander verhaal dan de kerk van ’s morgens. Hier waren muren en plafond helemaal beschilderd. Allerlei taferelen uit de bijbel of spreuken van de evangelisten. De ruimte om het altaar was dan weer sober, de preekstoel bezet met goud. De doopvond was meer dan uniek, deze leek precies uit klei te zijn gemaakt. Zoals vaak in Scandinavische kerken waren er aan het plafond boten bevestigd om de mensen op zee te beschermen. Ook hier unieke beelden vanaf het kerkhof met zicht op de haven.

Daarna werd het een leuke wandeling tussen de witte huisjes afgewisseld met gele en dit over mooi geplaveide, geklinkerde straatjes. De huizen stonden vaak dicht bij elkaar, soms een smal paadje of trap om naar een lager of hoger gelegen huis te gaan. Een echte tuin hadden velen niet en een auto kon wel door de straten maar had in het dorp zelf niet al te veel parkeerplek. We wandelden tot aan het water. En daarna via andere straatjes langzaam weer naar de auto. Zo passeerden we nog de molen. Het was er rustig en stil tussen de huizen, een verademing. We zagen 1 winkel met huishoudspullen en 1 ijsjeskraam.

Na de appel aan de auto was het tijd voor het laatste stuk: richting slaapplaats in de buurt van Göteborg. Eigenlijk was het stuk van dit plaatsje tot voorbij Stenungsund het mooiste.

Vaak erg dicht bij het water waar de zon mooi op glinsterde. Uiteindelijk een plekje gevonden op 10km van Göteborg. Op een parking aan het begin van een wandeling. Rustig. Timber uitgelaten in het bos en aan de picknicktafel die er stond onze avondmaal gegeten. Toen kwam er nog een auto met een Tsjechisch koppel. Zij gingen duidelijk in de auto slapen. Nog even wat getypt en dan naar bed.