Rond 22 uur gisteravond was het stil. Geen geronk van de boten of het af- en aanrijden van de vrachtwagens. Ook nu stonden we versteld van de lengte van deze vrachtwagens, sommigen tot wel meer dan 25 meter.
We sliepen redelijk. Rond 4 uur werd ik wakker en het leek al negen uur zo licht was het, dat wordt weer wennen. Gelukkig konden we nog verder slapen. Uiteindelijk om 5u15 dan toch maar opgestaan. Snel even Timber uiteglaten. Even naar een andere kant van de langtengte. Gelukkig: onze boot kwam net aan zodat die mooi op de foto kon.

Aan de camper snel koffie en thee gezet om daarna alles op te bergen en nog een korte wandeling met Timber langs het water. Leon kon zo zijn nieuwe lens eens uitproberen en wat vogels, voornamelijk meeuwen, fotograferen. En dan naar de eerste gate. Nummerplaat herkenning lukte om groen licht te krijgen maar niet om de slagboom te openen dus moest Leon even aan een paal de nummerplaat handmatig ingeven. Toen ging de slagboom open en konden we aansluiten bij de 2 andere auto’s die reeds aan de gate stonden. Tafelblad werd uitgeklapt en ontbijt werd verorberd. Afval netjes in de vuilbak en snel een stop bij de WC aan de gate. Rond half acht konden we inchecken.

Het scannen van de barcode van de reservering samen met het bekijken van onze identiteitskaarten gaf ons toegang tot de volgende gate. De hond hoefde niet te worden ingecheckt. Hij mocht van de dame achter de balie vrij rondlopen. En toen begon het echte wachten. We stonden netjes in de rij van de auto’s. Eerst waren de vrachtwagens (en ja weer een boel) aan de beurt, zowel op het bovenste dek als op het onderste. Toen de auto’s mochten rijden, werden wij aan de kant gezet. Blijkbaar vond de man die verantwoordelijk was voor de inscheping onze auto toch te zwaar of te hoog. Dus moesten we wachten tot er een plekje voor ons kon worden voorzien. Het was duidelijk een gepuzzel want dan mocht er een auto, dan weer een mobilhome en tenslotte een hele reeks campers waaronder wij. We werden uiteindelijk achter de vrachtwagens gezet tussen enkele andere campers. Zo staan we nog steeds op het hoogste buitendek.

Vermoedelijk omwille van mogelijkse gasflessen aanboord. Vele campers werden bij het inchecken verplicht om een gele sticker aan te brengen die aangaf dat er gasflessen aan boord waren. Vermoedlijk hebben zij dit ook gemeld bij hun reservatie.
En dan naar onze kajuit. Dek 7 was voorzien voor mensen met een huisdier. Het was toen ongeveer 9 uur. Na even alles afgezet te hebben, kreeg Timber zijn bot en een stukje pens en gingen wij op onderzoek uit. Op dek 11 en 12 had je een mooi uitzicht. Even wat fotootjes. Een Belgisch (Nederlands sprekend) koppel aangesproken voor en fotho van ons 2.

Toen kwamen we in het restaurant waar iedereen al zat te eten. Brunch werd geserveerd tussen 10 en 12 uur, weliswaar Finse tijd. Wij ook maar naar het buffet. Mooi verzorgd, erg lekker. Terwijl we in het restaurant zaten vertrok de boot eindelijk en vaarden we door de Skärgården rond Kappelskär.

Mooi zo tussen al die eilandjes door. Na het eten weer naar de kajuit. Timber eten gegeven en even met hem over het PET-dek gelopen. Daar zou een plek gemaakt zijn met boomstammen enzo om hen comfortabel uit te laten. Het bleek een bak de grootte van een grote aanhanger vol kiezel met een plastiek pot in met een nep boom. En het stonk er verschrikkelijk. Dan even geprobeerd aan de andere kant van het schip maar ook daar weigering van Timber om iets te doen. We konden toen wel het aanleggen ter hoogte van Långsäs meemaken, een tussenstop aan Åland, een autonoom eiland maar vallend onder de jurisdictie van Finland. Uiteindelijk terug naar binnen en met z’n allen even een siësta gehouden. Nadien hebben we genoten van een douche. Terwijl Leon in de douche zat heb ik even de Zweedse TV opgezet om mijn Zweeds proberen te onderhouden. Het was te volgen maar ik begreep niet alle woorden. Nog wat oefenen.
Ondertussen was het al na vieren dus hoog tijd voor nog een wandeling door de boot. We naderden stilaan de archipel onder Turku, een plek waar we binnen enkele dagen nog zullen vertoeven. Ook nu kwamen we aan bij het restaurant. Het avondeten werd geserveerd. Een nog uitgebreider buffet dan bij de brunch. Weer super verzorgd en erg lekker. Er vielen ons verschillende dingen op: Finnen hebben een gezonde eetlust. Wanneer wij vinden dat we een vol bord mee naar onze plek nemen , hebben zij er nog meer op liggen en vaak nog een tweede bord en wat extra schaaltjes. Kinderen krijgen steeds voorrang om iets te nemen. En voorsteken omdat je iets van een andere schaal wil nemen en de rest niet, dat doe je niet, je schuift gewoon mee aan en wacht je beurt af. Tijdens het eten nog genoten van de eilandjes, groot en klein, onder de Finse kust. Ondertussen hebben we nog steeds geen netwerk (vliegtuigstand en geen gratis wifi) maar staat onze klok op onze GSM wel al een uur voor op onze tijd. Na het eten Timber eten gegeven en nadien nog een ronde op de PET-dekken, met hetzelfde resultaat.

Ik denk dat we eens van boord snel een plasplek voor Timber moeten zoeken want drinken deed hij ondertussen voldoende. En dan werd het signaal gegeven dat we gingen aanleggen en dat de autodekken geopend waren. Wij dan maar snel de kamer opgeruimd en alle spullen ingeladen. Rustig naar de camper gewandeld, Timber in de bench gezet en dan wachten tot het onze beurt was om van boord te rijden. Ondertussen paspoort van Timber klaargenomen gezien de eisen (binnen de 120u na ontworming door dierenarts in België afgetekend moet je met de hond in Finland zijn) en gezien de strenge controle aan de Zweedse grens. Netjes achter de vrachtwagens van boord en naar de douane. Daar ging de slagboom open a.d.h.v. nummerplaatherkenning. Jammer genoeg reed de vrachtwagen 2 voor ons iets te snel voorbij de scanner en moest iedereen weer achteruit. Ondertussen liep er een man met speurhond voorbij de auto’s en vrachtwagens. Gelukkig ging de slagboom uiteindelijk open en ook voor ons was er buiten de nummerplaatcontrole geen enkele check. Dus eigenlijk vlot Finland binnen. Vanuit de haven in Naantali, waar we net waren aangelegd, ging het dan naar het centrum van dit stadje. Gezien er licht is tot laat op de avond, was het wel handig om ineens het stadje te bekijken.
Naantali kom je binnenrijden in een saai, modern gedeelte. Het oudere houten stadsdeel is veel sfeervoller. Dus auto geparkeerd in de buurt van de oude kloosterkerk. Het was inderdaad zo dat Timber net uit de auto tegen de eerste de beste boom een plas moest doen. Deze kerk dan even aan de buitenkant rondom rond bekeken. Vanuit het parkje dat aan de kerk lag zijn we richting oude stad gewandeld. Zo kwamen we eerst aan het strand en later tussen de mooie gekleurde houten huizen terecht. Zoals eerder gezegd was het door de gezellige drukte daar best sfeervol.

Na ons bezoek zijn we reeds richting Turku gereden. Er was niet veel soeps om leuk te slapen en de eigenlijke camperplek was bezet door een festival. Dan maar op een parking de boel opgesteld. Bij het uitlaten van Timber voor het slapengaan bleek dat we op 300m van de botanische tuin van de universiteit van Turku stonden. En ja om half elf ’s avonds was deze nog open. Een vluchtige blik deed ons beslissen deze de volgende morgen te gaan bezoeken. Daarna dan maar snel ons bed in want het was een lange vermoeiende dag.