Na onze leuke dag in een mooi, proper en veilig Zaragoza bleek een lange nachtrust noodzakelijk. Tot half 8 geslapen.

Na het ontbijt kreeg alles weer zijn vaste plek en vertrokken we, mits een korte stop ter hoogte van de vuilnisbakken richting Tudela. Na Pamplona is dit oude stadje de belangrijkste stad van Navarra. Het werd in de 9^de eeuw door de Moren gesticht. De rit er naartoe was best eentonig en saai. Wat windmolens braken het uitzicht en in de verte stak een besneeuwde bergtop de kop op. Zonder veel problemen kwamen we na een uurtje aan in de stad. We vonden een gratis parkeerplekje in de schaduw.

Achteraf bleek dat we ter hoogte van de arena stonden. Een kwartiertje stappen naar het oude centrum. Dat moest wel lukken. Een erg authentiek stadje. Smalle straatjes, oude gebouwen. Evenals Zaragoza ligt de stad aan de Ebro en was zo ooit een erg belangrijke handelsplek, vooral op gebied van landbouw. Tudela staat ook bekend om zijn multicultureel verleden (en heden).

Onze eerste stop was de Catedral Santa Maria de Tudela. Ergens in een smal straatje vind je de ingang. In de kathedraal was een groot deel afgesloten en we konden alleen de kapel gewijd aan Maria een beetje bekijken want op het moment dat we daar waren, was er een rozenkransgebed aan de gang. Ik werd aangesproken door een dame die me in het Engels het belang van Maria uitlegde en wat ik diende te doen. Ik denk dat ik goed bezig ben. Bovenop de kathedraal en nog op andere daken zien we nesten met ooievaars.

Daarna maar verder door de straatjes op ontdekking. We passeren vele kerken maar allen gesloten. Op zoek naar de Middeleeuwse brug moeten we even door wat hoog groen om een deftige foto te maken. Het lukt. Dan gaan we op zoek naar de Plaza de los Fueros. Het lijkt wel het hart van de stad. Verschillende restaurants bevinden zich op het plein. De huizen zijn beschilderd met wapenschilden en in het midden staat een oude muziekkiosk. We halen er even wat informatie bij de toeristische dienst en gaan weer verder. Op de terugweg lopen we nog  binnen bij Mercado de Abastos, de overdekte markt. Niet veel soeps deze keer. De meeste kraampjes zijn gesloten. Via nog een groen pleintje komen we aan de start van de klim naar Santa Barbara Heuvel met bovenop het monument van Jezus met het hart. Beneden in de stad waanden we ons even in Rio de Janeiro. Na een boel trappen omhoog worden we beloond met een prachtig uitzicht over de stad en de omgeving. Nadien is het tijd om weer richting auto te gaan. Daar gekomen kunnen we net het blad neerklappen om te lunchen. En dan start de rit naar het echte doel van de reis: Bardenas Reales. We vertrekken over de oude brug richting Arguedas.       

       

En dan start de rit naar het echte doel van de reis: de Bardenas Reales, een semi-woestijn in het zuidoosten van Navarra en sinds 2000 door UNESCO tot biosfeerreservaat verklaard. We vertrekken in Tudela over de oude brug richting Arguedas, want daar bevindt zich, net voor het dorp, het informatiecentrum van de Bardenas. We arriveren iets voor 15u en moeten nog even wachten voor het de deuren opent. Dan maar al een kijkje nemen bij de perken met bloemen en planten uit de streek. Eens binnen in het centrum krijgen we een plan van het Parque Natural. Er wordt ons getoond waar je met de auto mag rijden. Een 34 km lange route omheen het militaire domein wordt aangeraden. Op deze weg zijn er verschillende uitkijkpunten om te kunnen genieten van het uitzicht. We nemen de auto en rijden over een asfaltbaantje tot aan de militaire basis. Daar slaan we rechts af en maken zo de toer tegen de klok in. Vanaf dan is het een grindweg. We rijden zo omheen en doorheen La Blanca Baja. Eerst groen en langzaamaan verschijnen de rotsformaties. Hoewel er op het moment dat wij het park bezoeken toch vegetatie is: akkers met graan, grasland, heel veel distels, iets dat leek op duindoorn, knalgele brem, is het er in de zomer kaal en zijn de rivierbeddingen opgedroogd. Nu vind je nog hier een daar waterplassen. Sommige wat groter en daar zitten dan volop kikkers te kwaken. Eens we dichter bij de rotsformaties komen zien we hoe de erosie van wind en regen heeft huisgehouden en bizarre vormen heeft gecreëerd. Een beetje een surrealistische plek. We rijden de route op een langzaam tempo, foto’s makend, uitstappen aan uitkijkpunten en genieten van al het moois. Bijna op het einde passeren we in het noordwesten de Castildetierra. De meest bekende rotsformatie uit de Bardenas. Het heeft wat weg van een schoorsteen en heeft een unieke vorm en een uitgebreid kleurenpalet dat ontstaat door de verschillende mineralen die in de grond aanwezig zijn. We genieten en laten alles op ons afkomen. Dan zit het rondje erop en rijden we nog even langs het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop.9

Van daaruit gaat het naar Arguedas zelf op zoek naar een camperplek. De officiële plaats is zo goed als volzet. We parkeren ons op het plein ernaast waar al een 20 tal campers staan. Bij het slapengaan zullen het er zeker 30-35 zijn. We vinden een plek maar net voor Leon het dak wil openklappen parkeert er een Franse camper zich zo dat ze bijna bij ons binnen zitten als ze hun luifel uitklappen en stoeltjes zetten (wat overigens niet mag op deze plekken). We verzetten ons dan maar. We staan met opengeklapt dak als er een andere Franse camper net hetzelfde doet. Gelukkig zetten zij geen tafeltje en gaan ze ergens uit eten. De achtergrond van de camperplaats is bijzonder: een rotsformatie met grotten: Cuevas de Arguedas. De grotten kan je bekijken maar zijn jammer genoeg vervuild met rotzooi. We kunnen eten, Timber rustig uitlaten in het gebied achter de plek en “genieten” van het aanhoudende gekwetter van vogeltjes (mussen?) in een boom op het kerkhof achter onze camper. Eens de avond valt, vallen de vogels stil. En dan is het voor ons bedtijd. Wat een bijzondere dag.