24 juni 2024

Het werd een heel verkwikkende nacht. Heerlijk geslapen tot kwart voor 7. Het klassieke: rondje Timber, Timber eten geven en koffie en thee zetten. Daarna alles verplaatsen naar de picknicktafel. Timber kon daar los want alles was met draad of hekken afgesloten. Maar zoals steeds bleef hij bij ons en lag uiteindelijk terwijl wij aten aan Leons voeten. Genietend van het uitzicht en het ontbijt was het toch weer even een rustpuntje.

Daarna even snel afwassen en de ramen van de auto poetsen en terwijl ik nog met Timber in het bos ging, kon Leon het dak neerlaten. Toen gingen we weer op pad met bestemming Holyhead en de boot naar Ierland. Onderweg een paar keer stoppend voor een foto van het prachtige landschap. En ook om te tanken. Het links rijden gaat vlot, af en toe nog eens nadenken om juist een straat in te draaien als er een vluchtheuvel in het midden ligt. Rondpunten vind je hier bij de vleet. Ze zijn wel erg makkelijke te nemen want hier heeft rechts gewoon voorrang.

Onderweg flirten we met de grens tussen Engeland en Wales. Dan was het even Engeland dan weer Wales. Een koffie/thee stop rond half elf met eveneens een sanitaire stop. En dan weer verder. Genietend van het landschap van Wales. Verwonderd dat er toch wel best hoge toppen in de omgeving liggen, tongtwistend de namen van de steden bekijken en een poging doen (verder gaat het echt niet) om de woorden in het Welsh te lezen.
Jammer genoeg hebben we ook enkele keren een kleine file. De eerste keer door werken, de tweede keer toen we over een oude brug moesten en iedereen op 1 rijstrook moest. Voorts zijn we verbaasd dat tractors gewoon over de snelweg rijden. Enkele tunnels door de heuvels stonden ook op de route. Voor alle duidelijkheid: voetgangers, fietsers, ruiters en paard met kar zijn niet toegelaten in de tunnels en verder dien je op de snelweg op te letten voor overstekende schapen. Men weze gewaarschuwd.

Zo kwamen we rond half twee aan in Holyhead. Bij het binnenkomen viel een spectaculaire brug op. We volgden niet de weg naar de ferry maar naar het centrum. We parkeerden onze auto aan de zijkant van de baan en klapten de tafel open. Zo konden we een beetje in de schaduw lunchen en dit met een fantastisch uitzicht op de zee en de boot. Enkele inwoners stopten voor een praatje. Wel leuk. Ook al spreekt een groot deel van de bevolking Welsh, deden ze toch de moeite om verstaanbaar Engels te spreken. Gelukkig want het andere is niet echt vlot verstaanbaar. We houden ons hart al vast voor Ierland als ze Gaelic gaan praten. Benieuwd.
Na het eten nog even met de auto naar een uitkijkpunt. Auto geparkeerd en dan te voet verder naar Soldiers Point House. Een oude vesting zo leek het wel. De wandeling naar de vuurtoren gingen we gezien de tijd niet redden. We zagen enkele mooie baaitjes en ook hoe helder het water er is.

Op de terugweg even gestopt met de auto voor een foto van enkele varkens voor Tantan. Mooi roze waren ze nog. Daarna was het naar the Port of Holy Head in de rij voor de boot. Terwijl we stonden te wachten kwamen er toch enkele mensen wat commentaar geven over de auto. 1 man zei ‘why don’t you drive through the water with this car?’ Rond half vier konden we langs de incheckbalie rijden.

Toen de woorden: ‘You have a dog’ werden uitgesproken, sloeg mijn hart toch even een tel over. Gelukkig bleef het bij ‘Okay’ en kregen we een bordje om op te hangen met een hondenpootje op. Daarna moesten we eigenlijk langs de controle van de auto maar we kregen ook hier weer: ‘ drive trough’ te horen. Zo konden we naar T5 rijden. We kregen zo de andere kant van de brug te zien. Daarna was het wachten. Diezelfde man van eerder kwam nu vragen wat er nu zo speciaal aan onze auto was dat we gewoon zonder controle mochten doorrijden. Een uurtje zouden we nog tijd hebben. Tijd om alvast wat te typen van de dag voordien. Er stonden hier in elk geval meer voertuigen dan bij de boot naar Dover. Iets over half vijf begon het inschepen. Wij waren dit keer bij de laatsten die aan boord mochten. 3 auto’s na ons ging de deur toe. Er werden spanbanden bij de auto gelegd en toen we uitstapten zagen we dat de bussen voor ons er al mee vastgezet waren. Verwachten ze woelige zee of doen ze dit standaard? Het laatste blijkbaar. Ook hier kwam 1 van de mensen die de auto’s vastzetten zeggen dat we een mooie auto hadden. We gingen dan maar naar dek. Thuis hadden we besloten dat we aan boord zouden eten vermits we rond 19 uur zouden aanleggen in Dublin.

We kozen voor een chicken curry met rijst. Makkelijk en lekker. Tijdens de overvaart een zee (letterlijk) van tijd om de tekst te typen.
Kwart over zeven zijn we aangemeerd. Eén van laatste aan boord, één van de eerste van boord. Auto’s en dieren moesten rij 4 volgen. Netjes gedaan, alleen de laatste pijl voor de dieren hebben we gemist. Deze zagen we pas bij het aanschuiven aan de douane. De voorgangers werden grondig gecontroleerd(achteraf gezien waarschijnlijk Britten). Ik zat klaar met de 3 paspoorten (ook dat van Timber indien nog nodig) maar toen we aan het loketje kwamen, kwam de vraag: “Which nationality?” “NL en B” “Okay, have a nice day, you can drive further”. En dat was het dan, we waren in Ierland. Leon had uiteindelijk nog een plekje gevonden om te slapen. Lang op voorhand hadden we thuis naar slaapplekken gezocht. We vonden toen 2 campings buiten Dublin met een busrit van minstens 1 uur naar de stad. Probleem met bussen is: honden zijn welkom maar het hangt van de goodwill van de chauffeur af of ze echt mee mogen. Dus het kan zijn dat je wel in Dublin geraakt met de bus en Timber, maar niet terug. Dit risico wilden we niet lopen. Gelukkig had Leon dus nog een andere app gevonden want via Campercontact werden er ook geen plekken kenbaar gemaakt. We staan nu op een parking aan het strand aan de buitenkant van Dublin: Sandymounth Beach.

We krijgen een beetje Helsinkigevoel. Na het parkeren hebben we over de dijk en het strand nog een mooie wandeling gemaakt. Timber kon lekker loslopen op het strand. Andere honden werden straal genegeerd en verder dan 5m van ons kwam hij niet. Lekker. Terwijl we achter de camper zitten met zicht op zee, typ ik het laatste stukje van vandaag en lees Leon wat op zijn telefoon. Een heerlijke dag. Hopelijk een rustige nacht.

22/23 juni 2024

Zaterdag 22 juni en zondag 23 juni 2024
Na een stressvolle dag met inpakken en taarten maken eerst naar het Midsommarafton om samen met de rest van de Zweedse klasgenoten Midsommar te vieren. We vertrokken daar vroeger om ons thuis nog om te kleden en het laatste in te pakken. Klokslag half tien reden we de straat uit richting Calais. Vermits de Zelzatetunnel afgesloten was, werd het een tochtje over de baan naar Axel om dan de Tractaatweg te nemen richting westelijk deel van de R4. Ter hoogte van Drongen kregen we nog een heel plaatselijke hoosbui over ons. Van dan af ging het in de donkere verder zonder hindernissen tot de inchecking in Calais.

Aan de incheck van Irish Ferries ging het iets minder vlot. Tickets en paspoorten waren in orde. Dat Timber meeging was ook geen probleem. Maar… zijn paspoort, dat was het duidelijk wel. Om sommige landen zoals Zweden en het Verenigd Koninkrijk binnen te komen met een hond dient deze te worden ontwormd 24u tot 120 uur op voorhand. Vermits we dat al vaker deden was de plek daarvoor bestemd in zijn paspoort vol en had onze dierenarts dit achteraan in het boekje geschreven. Bij de Zweedse overgangen gaf dit nooit eerder problemen, nu dus wel… de Brexit hé. We werden daarom doorgestuurd naar het kantoor van Irish Ferries om daar een formulier in te vullen en dan konden we toch gaan. Een erg vriendelijke bediende gaf het formulier, niet goed begrijpend waarom zijn collega hem had doorgestuurd. Terwijl ik het document invulde kwam de “chef” binnen. Die was van oordeel dat we dat formulier niet moesten invullen maar een document moesten laten ondertekenen door onze dierenarts en dan konden we later inchecken. Op onze reactie: het is half één ’s nachts, dat gaat het niet worden., kwam: “ ja dat is best lastig. Terwijl we in het Engels aangesproken werden, waren de collega’s onderling in het Frans bezig. Nog wat gediscussieer van onze kant zowel in het Engels als in het Frans (jawel!!) maakte dat de chef begon te twijfelen. Ook het feit dat we dan de boot in Holyhead zouden missen, maakte het hem moeilijk om bij zijn standpunt te blijven. De ene die ons eerder bediende, was veel toeschietelijker en vond het eigenlijk allemaal dikke zever. Er werd ook nog verteld dat we misschien beter een uurtje vroeger hadden gekomen, dan hadden ze de collega’s in Dover nog kunnen op de hoogte stellen en was het geen probleem geweest. Toen ik uiteindelijk vroeg wat nu het belangrijkste was dat de hond het juiste pilleke op het juiste moment kreeg, ondertekend en gedagtekend door de dierenarts of dat het op de juiste pagina moest staan, ging hij helemaal overstag. We kregen onze boardingpapers uiteindelijk dan toch en werden zelfs in het Nederlands verder geholpen. De eerste bediende had een Vlaamse moeder. Het was echt wel stress next level. Konden we echt missen na een vermoeiende dag. Doordat we op tijd waren en de boot vertraging had, hadden we een vroegere boot. Eigenlijk de boot op ons beoogde vertrekuur. Bij de controlepost voor de auto’s om te zien of er geen verstekelingen in zitten, mochten we dan weer gewoon doorrijden. Even in de lijn voor de boot wachten en dan inschepen. Vlot. Het waren, denk ik 11 auto’s en 7 vrachtwagens die aan boord reden. Even rondje over dek 7 en 8 en dan een hoekbank aangeslagen en ons neergelegd voor een dutje. We sliepen toch ruim anderhalf uur en werden gewekt toen er iets werd omgeroepen. Nog even een kort bezoekje aan de taxfreeshop om te kijken naar de prijzen van de whisky en dan weer naar de auto. De haven van Dover uitrijden was ook nog een stevige tocht. Daarna netjes linksrijdend richting Londen.
Vermits we vroeg op de zondag ter hoogte van Londen waren, was het er wel al druk maar geen file of oponthoud. In een voorstadje van Londen getankt en dan op de parking van de plaatselijke vereniging rond half vijf even halt gehouden voor koffie en thee. Terwijl we de parking opreden, stak er een vosje over. Dat stapte verder, keek wat wij deden. Stopten wij, dan hij ook, reden wij , dan ging hij een beetje verder. Uiteindelijk stopte hij verderop het grasveldje en ging zitten toen de auto werd stilgezet. Toen Leon uitstapte voor een foto te maken, ging hij ervandoor.

Even met Timber een rondje langs het plein en de vijver die er lag en weer verder. Rond half zeven dan een langere stop met echt ontbijt dit op een parking met een winkelcentrum (voornamelijk eten) en ook een hotel. Hier lag een stukje bos met ook een vijver. Ideaal voor een rondje met Timber. Naast ons stonden 8 getunede BMW’s te blinken.

Uiteindelijk weer verder. Vermits ik tijdens de rit al meermaals in slaap was gedommeld, besloot Leon om toch even op de parking van een servicecentrum (zelfde soort als bij ontbijt) te gaan staan. Daar hebben we het dak van de auto opengeklapt en anderhalf uur geslapen op bed. Dat deed ons beider deugd.
We konden weer verder en gingen richting Oxford. Omdat we Oxford al eens bezochten, reden we naar een andere plek. Via de plaatselijke weggetjes waanden we ons even op de filmset van Vera. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Waylands Smithy. Dit is een neolithisch bouwwerk. Lang met aan de zijkant nog een duidelijke mogelijke ingang. We wandelden vanaf de baan die kant op met een klim over een kalkhoudende weg, daarna een stukje door het bos. We konden de plek wel goed zien maar mooie foto’s maken van het geheel was moeilijker omdat er een groep mensen hun tassen en schoenen bovenop hadden gezet. Aan hun kledij te zien, hadden ze of gingen ze Midsommar vieren op die plek.

Terug naar de auto om wat verderop langs de kant van de weg te lunchen.

We besloten om dan richting Worcester te rijden om een bezoekje te brengen aan de kathedraal. Deze zou tot de grootste van Engeland behoren, dus ja daar moet je dan wel heen. Een mooie weg ernaartoe en dan in het centrum een parkeerplekje zoeken. Dicht bij de kathedraal was geen optie, sommige parkings ook niet wegens een hoogtebeperking van twee meter. Dan maar naar de public park place. Daar was de slagboom toe. Een vriendelijke man kwam aan het venster. Een heel verhaal maar hij zou de slagboom wel opendoen en als we dan het tarief betaalde dan mochten we erop. Als we ook zo vriendelijk wilden zijn om achteraan te parkeren (we waren tenslotte wel groot), mochten we erop. Dus geparkeerd en ticketje genomen. Daarna te voet naar de kathedraal. We hadden online gevonden dat hij op zondag vanaf 13 uur geopend was, maar niet tot hoe laat. Toen we aan de ingang kwamen stond er een bordje dat de kerk gesloten was en dat er een dienst zo zou gaan beginnen. Leon ging eerst even binnen maar mocht geen foto’s met zijn toestel nemen. Daarna ben ik binnen gegaan en werd ik aangesproken. Ik mocht even op de banken zitten of vooraan om de dienst bij te wonen. Ik koos voor de banken maar moest even wachten omdat er in de middengang wel 30 mensen in wit habbijt met rood versiersel liepen. Misdienaars? Koorleden? Gevolgd door 3 of 4 priesters. Eens de stoet verder doorliep naar vooraan ben ik achter een pilaar gaan zitten. Zo kon ik toch op een stille en rustige manier wat foto’s nemen voor de dienst begon.

De kerk zelf was erg indrukwekkend en erg groot. Ik ben gebleven tot het Onze Vader dat ik netjes in het Engels, op school aangeleerd, heb meegebeden. Bij het buitengaan zagen we dat bij een normaal bezoek honden in de kerk zijn toegelaten. Dit zagen we nog niet eerder. Nadien nog een rondje om de kathedraal om de buitenkant te fotograferen. Zo liepen we door enkele straatjes en kwamen langs het huis van Sir Edward Elgar, componist van onder andere Land of Hope en Glory. De winkelstraten lagen er wat verlaten bij maar in de rest van de stad was het wel druk. Na het passeren van Sint Helens Church en St Andrews Garden ging het terug richting auto. Het was een kort maar wel leuk bezoekje.
Nu was het zoeken naar een slaapplek. Via steeds kleiner wordende wegen kwamen we uiteindelijk tot Shropshire Wild Trust National Reserve Harton Hollow. Het weggetje er naar toe was een erg smal single road track. Gelukkig hadden we geen tegenliggers. Het terrein was eigenlijk een parkeerplek maar door de vele regen hebben we toch enkele keren onze auto moeten verzetten tot we vlak stonden. Vanaf de straat waren we niet te zien en 5m van de camper lag een wei met heel veel schapen. Een erg mooi uitzicht. We besloten de picknicktafels te gebruiken voor het ontbijt. Snel groenten gesneden want de klaargemaakte spaghettisaus stond en staat nog in de diepvriezer thuis. Maar ook de veggieversie was best lekker en smaakte na een toch wel lange, vermoeidende dag. Aan de overkant van de weg lag een bosje. Een ideale plek om Timber uit te laten. Het werd om half negen bed in voor hopelijk een verkwikkende nacht