Het werd een heel verkwikkende nacht. Heerlijk geslapen tot kwart voor 7. Het klassieke: rondje Timber, Timber eten geven en koffie en thee zetten. Daarna alles verplaatsen naar de picknicktafel. Timber kon daar los want alles was met draad of hekken afgesloten. Maar zoals steeds bleef hij bij ons en lag uiteindelijk terwijl wij aten aan Leons voeten. Genietend van het uitzicht en het ontbijt was het toch weer even een rustpuntje.

Daarna even snel afwassen en de ramen van de auto poetsen en terwijl ik nog met Timber in het bos ging, kon Leon het dak neerlaten. Toen gingen we weer op pad met bestemming Holyhead en de boot naar Ierland. Onderweg een paar keer stoppend voor een foto van het prachtige landschap. En ook om te tanken. Het links rijden gaat vlot, af en toe nog eens nadenken om juist een straat in te draaien als er een vluchtheuvel in het midden ligt. Rondpunten vind je hier bij de vleet. Ze zijn wel erg makkelijke te nemen want hier heeft rechts gewoon voorrang.

Onderweg flirten we met de grens tussen Engeland en Wales. Dan was het even Engeland dan weer Wales. Een koffie/thee stop rond half elf met eveneens een sanitaire stop. En dan weer verder. Genietend van het landschap van Wales. Verwonderd dat er toch wel best hoge toppen in de omgeving liggen, tongtwistend de namen van de steden bekijken en een poging doen (verder gaat het echt niet) om de woorden in het Welsh te lezen.
Jammer genoeg hebben we ook enkele keren een kleine file. De eerste keer door werken, de tweede keer toen we over een oude brug moesten en iedereen op 1 rijstrook moest. Voorts zijn we verbaasd dat tractors gewoon over de snelweg rijden. Enkele tunnels door de heuvels stonden ook op de route. Voor alle duidelijkheid: voetgangers, fietsers, ruiters en paard met kar zijn niet toegelaten in de tunnels en verder dien je op de snelweg op te letten voor overstekende schapen. Men weze gewaarschuwd.

Zo kwamen we rond half twee aan in Holyhead. Bij het binnenkomen viel een spectaculaire brug op. We volgden niet de weg naar de ferry maar naar het centrum. We parkeerden onze auto aan de zijkant van de baan en klapten de tafel open. Zo konden we een beetje in de schaduw lunchen en dit met een fantastisch uitzicht op de zee en de boot. Enkele inwoners stopten voor een praatje. Wel leuk. Ook al spreekt een groot deel van de bevolking Welsh, deden ze toch de moeite om verstaanbaar Engels te spreken. Gelukkig want het andere is niet echt vlot verstaanbaar. We houden ons hart al vast voor Ierland als ze Gaelic gaan praten. Benieuwd.
Na het eten nog even met de auto naar een uitkijkpunt. Auto geparkeerd en dan te voet verder naar Soldiers Point House. Een oude vesting zo leek het wel. De wandeling naar de vuurtoren gingen we gezien de tijd niet redden. We zagen enkele mooie baaitjes en ook hoe helder het water er is.

Op de terugweg even gestopt met de auto voor een foto van enkele varkens voor Tantan. Mooi roze waren ze nog. Daarna was het naar the Port of Holy Head in de rij voor de boot. Terwijl we stonden te wachten kwamen er toch enkele mensen wat commentaar geven over de auto. 1 man zei ‘why don’t you drive through the water with this car?’ Rond half vier konden we langs de incheckbalie rijden.

Toen de woorden: ‘You have a dog’ werden uitgesproken, sloeg mijn hart toch even een tel over. Gelukkig bleef het bij ‘Okay’ en kregen we een bordje om op te hangen met een hondenpootje op. Daarna moesten we eigenlijk langs de controle van de auto maar we kregen ook hier weer: ‘ drive trough’ te horen. Zo konden we naar T5 rijden. We kregen zo de andere kant van de brug te zien. Daarna was het wachten. Diezelfde man van eerder kwam nu vragen wat er nu zo speciaal aan onze auto was dat we gewoon zonder controle mochten doorrijden. Een uurtje zouden we nog tijd hebben. Tijd om alvast wat te typen van de dag voordien. Er stonden hier in elk geval meer voertuigen dan bij de boot naar Dover. Iets over half vijf begon het inschepen. Wij waren dit keer bij de laatsten die aan boord mochten. 3 auto’s na ons ging de deur toe. Er werden spanbanden bij de auto gelegd en toen we uitstapten zagen we dat de bussen voor ons er al mee vastgezet waren. Verwachten ze woelige zee of doen ze dit standaard? Het laatste blijkbaar. Ook hier kwam 1 van de mensen die de auto’s vastzetten zeggen dat we een mooie auto hadden. We gingen dan maar naar dek. Thuis hadden we besloten dat we aan boord zouden eten vermits we rond 19 uur zouden aanleggen in Dublin.

We kozen voor een chicken curry met rijst. Makkelijk en lekker. Tijdens de overvaart een zee (letterlijk) van tijd om de tekst te typen.
Kwart over zeven zijn we aangemeerd. Eén van laatste aan boord, één van de eerste van boord. Auto’s en dieren moesten rij 4 volgen. Netjes gedaan, alleen de laatste pijl voor de dieren hebben we gemist. Deze zagen we pas bij het aanschuiven aan de douane. De voorgangers werden grondig gecontroleerd(achteraf gezien waarschijnlijk Britten). Ik zat klaar met de 3 paspoorten (ook dat van Timber indien nog nodig) maar toen we aan het loketje kwamen, kwam de vraag: “Which nationality?” “NL en B” “Okay, have a nice day, you can drive further”. En dat was het dan, we waren in Ierland. Leon had uiteindelijk nog een plekje gevonden om te slapen. Lang op voorhand hadden we thuis naar slaapplekken gezocht. We vonden toen 2 campings buiten Dublin met een busrit van minstens 1 uur naar de stad. Probleem met bussen is: honden zijn welkom maar het hangt van de goodwill van de chauffeur af of ze echt mee mogen. Dus het kan zijn dat je wel in Dublin geraakt met de bus en Timber, maar niet terug. Dit risico wilden we niet lopen. Gelukkig had Leon dus nog een andere app gevonden want via Campercontact werden er ook geen plekken kenbaar gemaakt. We staan nu op een parking aan het strand aan de buitenkant van Dublin: Sandymounth Beach.

We krijgen een beetje Helsinkigevoel. Na het parkeren hebben we over de dijk en het strand nog een mooie wandeling gemaakt. Timber kon lekker loslopen op het strand. Andere honden werden straal genegeerd en verder dan 5m van ons kwam hij niet. Lekker. Terwijl we achter de camper zitten met zicht op zee, typ ik het laatste stukje van vandaag en lees Leon wat op zijn telefoon. Een heerlijke dag. Hopelijk een rustige nacht.