Nationale feestdag. Hier was het allesbehalve een rustige nacht. Het leek wel of na 22 uur de maximumsnelheid niet meer van toepassing was en dat koffiemolenbrommertjes, quads en motors net zoveel rondjes reden als er campers/caravans op de parkeerplaats stonden en liefst dan nog net hiervoor even goed moesten optrekken. Ach ja, hoort er ook bij.
Lappeenranta ligt in Zuid-Karelië en is een van de zuidelijkste steden aan het Saimaameer. Na het ontbijt vanmorgen richting Linnoitusmonument.
Gemakkelijk want het was gewoon de straat oversteken. We keken vanaf onze camper op de oude wallen/fortmuren van de vesting. Gezien zijn ligging dicht tegen de Russische grens speelde de vesting een belangrijke rol bij het Russische-Zweeds conflict. Ook hier straten met kleine kinderkopjes en huizen in de typsiche rode en okerkleur.
In het centrum staat een Orthodox kerkje, jammer genoeg gesloten. Vanop de wallen had je een mooi overzicht op de haven en op het drukke moderne (best grote) stadsdeel.
Daarna naar de camper waar Leon een zekering verving en we bij vertrek jammer genoeg Timbers drinkbakje vergeten zijn, ook al zijn we beide ervan overtuigd het in de auto te hebben gezet. Dan maar een ander opgegraven tussen de kookpotten. Hij is niet helemaal fan, ach ja. Wat ons opvalt in steden, dus ook gisteren in Helsinki zijn de speeltuintjes voor kinderen: veel in aantal, groot en enorm goed onderhouden en ook steeds druk bevolkt.
Van hieruit ging het dan richting Imatra. Wat we hier zien is veel groen. Huizen en zelfs de industrie zit verstopt in het groen, vooral berken. Maar we kwamen eigenlijk voor de waterval van Vuoksi. Deze staat in de boeken vermeld als de grootste waterval van Finland. Sinds 1929 is er een stuwdam die het meeste water afleid naar de turbines. Deze worden 1x per dag opengezet, namelijk om 19u, waardoor het water dan met grote kracht naar buiten stroomt in de lege rivier daarachter. Eens het water erdoor is, stroomt de rivier verder naar Rusland. Wij kwamen er tegen 10u30 aan. En ja de rivier was leeg aan onze kant. Dat was best indrukwekkend om de rotswanden van de kloof waar de rivier doorstroomt te zien. Met hier en daar een plasje water. Even aan beide kanten van de kloof gewandeld en van het uitzicht genoten. Daarna ook verder gegaan naar de stuwdam/ het stuwmeer. Daar lag een boel water. Naast de rivier stroomt een heel klein riviertje dat zo is aangelegd dat de wilde forel deze kan gebruiken als trap om in het paar seizoen richting meer te gaan. Bij het buitenrijden van de stad de krachtcentrale nog gespot en even gestopt voor een foto.
Eens de stad uit ging het richting een kerk. De kerk van de drie kruisen of Kolmen Ristinn Kirkko van architect Aalto. Een witte, erg moderne kerk te midden van veel groen, eigenlijk een park. Ongebruikelijke vormen, veel ramen en als we de boeken mogen geloven zijn er van de 103 ramen maar 2 dezelfde. De kerk heeft ongebruikelijke vormen, veel licht en is zowel langs buiten als langs binnen wit van kleur. Houten banken en een rood stenen vloer. Achter het altaar hangen drie witte kruisen, vandaar de naam. Verder is er 1 rood glasraam en 1 blauw. Zelf het orgel is aangepast aan de speciale vorm(en) van de kerk. Een knap staaltje architectuur. Blij dat we langs zijn geweest. Buiten is er nog een opvallende klokkentoren: het lijkt wel een pijl die in de grond steekt. Jammer genoeg was aan de achterzijde dringend restauratie nodig, iets waar ze ondertussen mee gestart zijn. De kerk is zo ontworpen dat ze in drie delen kan worden gedeeld afhankelijk van het aantal parochianen die er zijn.
Snel op de grote parking onze lunch opgegeten en de planning even bekijken.
We wilden zeker naar de houten kerk in Kerimäki geraken en dit moest voor 18 uur. Het werd dan via kleinere wegen naar Punkaharju. En het was te merken dat we in het merendistrict terecht gekomen zijn.
Op het schermpje van de GPS zagen we voortdurend blauwe vlekken verschijnen, de ene al groter dan de andere, maar in het echt werd ons zicht vaak belemmerd door een dikke rij bomen. Jammer. Af en toe dan maar gestopt voor een foto van een/het meer dat we passeerden. Op 1 plek stond er zelfs een uitkijktoren om het meer te spotten.
Ook al was het weer vandaag ver van zonnig toch mooi om te zien. De beelden zijn dan wel iets minder spectaculair. Om in Savonlinna te geraken (onze stop voor morgen) moet je over de landtong Punkaharju. Deze plek is volgens de lokale overtuiging de gezondste plek op aarde om er te ademen dankzij een overvloed aan coniferen. De landtong is één van de bijzonderste bezienswaardigheden in Finland. Het is een harju (laatste stukje van de naam van het stadje). Het is een natuurlijke dijk die ontstaan is in de ijstijd en wordt ook wel esker of ös genoemd. Deze waar wij over reden is 7 km lang met aan de zijden op de hellingen dus coniferen. De esker is erg smal en er is slechts plaats voor de weg en een spoorweg. Water is dus nooit ver, en dit aan beide zijden. Je hebt zo ook een mooi zicht op de eilandjes in het meer.
We reden nog even verder over Route 14 om zo uiteindelijk af te slaan richting Kerimäki. Hier was het ons vooral te doen om de kerk: de Kerimäkikerk. Het is een immens bouwwerk gebouwd tussen 1844 en 1847 en is volledig in hout. Het is de grootste houten Christelijke kerk ter wereld. Van een indrukwekkend bouwwerk gesproken. Enkele cijfers (uit de boeken): de kerk biedt plaats aan 3000 zittende mensen, 5000 als je de staanplaatsen meetelt. Er staan 1760 banken in, ze is 45 meter lang, 42 meter breed, en 27 meter hoog. De hoogte van de koepel is 37 meter. Reden voor zo’n grote kerk: de ontwerper vond dat de helft van de mensen van de stad in 1 keer tesamen de dienst moesten kunnen volgen. We vonden de buitenkant al indrukwekkend, maar na de eerste stap binnen was het whow. Dit is immens, indrukwekkend, prachtig. Onmogelijk om alles op foto vast te leggen. We hebben het alvast geprobeerd. De binnenkant is vooral grijs en wit. De zitbanken en de vloer zijn houtkleur. Hier en daar hangen mooie, met glasraampjes, luchters. Opvallend, ondanks de houten kerk, staan er 4 zeer grote houtkachels in de kerk om deze te verwarmen.
Ook bizar in de houten kerk zijn de echte kaarsen in de luchters. Dit was een ommetje meer dan waard.
Van hieruit ging het richting Savonlinna. Onderweg nog even gestopt voor een fikaatje.
Eens in Savonlinna op zoek naar een camperplek. De eerste officiële lag erg goed voor de uitstappen van morgen maar aan een erg drukke baan en in een straat met appartementsgebouwen. Ondanks alles toch geprobeerd maar de plekken waren te schuin en te scheef dat zelfs de blokken het niet konden oplossen. Dan maar doorgereden naar een andere plek even net buiten de stad op de parking van een tankstation. Maar dat was ook geen succes. Uiteindelijk de weg naar het centrum genomen en daar aan de Arena een officiële plek gevonden. We liggen wel dicht bij een baan maar voorlopig staan we hier, een beetje dwars op de vakken, alleen. Op hoop van zegen. Het weer is een beetje omgeslagen. Gelukkig konden we droog koken maar moesten we binnen eten. Droog de vaat doen, ging gelukkig weer wel. Onderweg zijn we de meeste buien achterna gereden want overal waar we reden waren de wegen echt nat, terwijl eigenlijk geen regen zagen.