Na nog een nachtje op dezelfde plek, net als gister gewekt door de bouwvakkers, iets over half zeven. Op een rustig tempo ontbeten en de camper even opgerommeld. Gekeken wat onderweg zou moeten worden aangeschaft.
Tijdens het uitlaten van Timber ontdekt dat er een plekje “water/vesi” was. Bij vertrek toch even langsgereden. Jammer genoeg spoot er meer water uit de draaitop van de kraan dan uit de slang. Dan maar doorgereden zonder water aan te vullen. Even via de snelweg Helsinki uitgereden richting Porvoo. Van ochtendspits geen sprake al leek het toch een beetje op de Antwerpse Ring ter hoogte van Linkeroever wat wegenwerken betrof.
Provoo (Borgå in het Zweeds) is een mooie oude stad 50 km buiten Helsinki, oostwaarts. Het is één van de oudste steden in het zuiden van Finland. De oudste stad na Turku. Hier woont tevens de meeste oostelijke en best grote kolonie Zweden. Met zijn kleine, beschilderde houten huisjes en zijn smalle straten met kinderkopjes zou dit een erg rustig stadje kunnen zijn, ware het niet dat het door toeristen is gekend. Met bussen werden ze afgezet toen wij het stadje verlieten. Vele huisjes liggen aan de kant van de rivier en hebben een brandweerrode of oker kleur. Onze tocht door het dorp vertrok eigenlijk naar buiten het dorp. Daar ligt de Linnamäki of Kasteelheuvel, één van de best bewaarde kasteelheuvels in Finland. Hier stond in de 13de eeuw een houten Vikingfort. Nu blijven er nog 2 aardeophopingen over met enkele bruggen en grachten. Een rustig plekje om te wandelen maar je had er eigenlijk geen uitzicht op het stadje.
Terug in de stad naar de Tuomiokirkko. Dit is meer een gewone kerk maar door Alexander I uitgeroepen tot kathedraal. Dit keer een kerk met veel groene tinten: groene houten banken, ook een deel van de muren en het preekgestoelte waren groen. Maar de allures van een kathedraal had het zeker niet. Aan de witte buitenkant was er nog met bakstenen een tekening aangebracht die van ver al een speciaal effect had.
Verder nog wat door het stadje gewandeld en zo ook tot in “nieuw” Porvoo gekomen wat eigenlijk niet veel verschilde met de andere stadjes die we reeds zagen. Leuk om door te wandelen maar voor ons iets te toeristisch, die drukte waren we tot nu toe niet gewend.
Even buiten Porvoo geluncht met de planning via kronkelweggetjes richting onze volgende bestemming te gaan. Maar er moest eerst worden getankt, water en wc geloosd en water gevuld. Onderweg even een buitje. Terwijl we bezig waren met het lozen, kwam er man naar ons toe. Wat een mooie Landrover hebben jullie. Ik heb thuis ook een 130, een right hand drive. En vanuit Engeland kan ik nog redelijk goedkoop originele onderdelen laten komen.
En weg was hij weer. Nadien nog even gestopt voor wat boodschappen en ook daar werd OLLI bewonderd. Dit keer door iemand met een Pajero. Hiermee ging hij jagen in Lapland. Onze auto vond hij ook wel cool om rond te trekken. Hij was oorspronkelijk van elders maar vond het daar ook wel goed wonen. Uiteindelijk wij dan toch naar de slingerweggetjes. We volgde een stukje van de Koninklijke Route. Deze wordt aangegeven door bruine bordjes met een gouden/geel kroontje. Ze werd vroeger gebruikt als verbindingsweg tussen Noorwegen en Rusland en gebruikt door handelaars, militairen en diplomaten.
Ook veel bordjes gezien van overstekende elanden maar we zijn nog steeds wachtende. Veel dreigende luchten maar het bleef zonnig en droog. Rond 16 uur even gestopt op een plekje naast de weg. Dit bleek aan een rivier te liggen. Aan de overkant van de weg/rivier/brug was een stroomversnelling eerder veroorzaakt door een soort sluizensysteem dan natuurlijk. Wij aan de rustige kant het water in. Met Timber want die wil al even zijn pootjes nat maken. Leon met Timber aan de lange lijn, ik op mijn blote voeten erachterna. Timber opgefrist, mijn voeten ook. Nog snel even wat bosaardbeitjes geplukt.
Nadien besloten om toch weer maar over wat grotere wegen te gaan rijden en dit tot Vaalimaa. We passeerden zelfs een tunnel. Vaalimaa ligt op een boogscheut van de Russische grens. De weg naar Sint-Petersburg stond aangegeven. Het was erg opvallend dat er geen verkeer vanuit die richting te zien was. Net voor de grens draaide weg af. Vanaf hier werd het de Via Karelië en ging het richting Lappeenranta en flirtte de weg wat met de Russische grens. Dit stadje staat voor morgen op de planning maar we konden in elk geval die kant al opgaan. Onderweg dan maar alvast op zoek naar een slaapplek. Verschillende weggetjes in geslagen en uitgeprobeerd: toch huizen, halverwege afgesloten, te scheef, of naar mijn mening te dicht bij de Russische grens. Dat was even een stressmomentje dat ik er niet bij kon hebben. Dan maar door naar de camperplaats in Lappeenranta. We staan hier aan een meer, niet alleen maar al bij al toch mooi. En vlak bij de plek die we morgen willen opzoeken. Ook hier interesse in de camper. Maar hier zijn we niet de enige uitzondering. Er is hier een omgebouwde bus aangekomen. Na het eten Timber nog even uitgelaten en een tekstje getypt zodat het nu weer hoog tijd is om ons bed op te zoeken (wat we na vandaag 3x te hebben uitgelegd, wel zullen weten te vinden).
