Wat een winderige nacht. Even voelden we ons op de Noordkaap waar we toen we er overnachtten de aanhanger met spanbanden moesten vastzetten om niet weg te waaien. Het geflapper van het dakzeil maakte dat we om zes uur al wakker lagen. Door het venstertje zagen we dat er toch zon opkomst was. Terwijl ik snel Timber uitliet, slaagde Leon erin om water te koken. Koffie en thee heb ik dan wel binnen gezet. Omdat er echt veel wind stond dan toch maar besloten om binnen in de camper te eten.

Na het dak neer te laten en Timber uit te laten verder op weg langs de Old Military Road. Tijdens het ontbijt hadden we nog geen voorbijgangers gespot. Op de volgende 15 kilometer zijn we ook geen auto tegengekomen. Best een desolate omgeving waar we doorreden, zonder bomen, wel met veen en diepe plassen daar (aldus de waarschuwingsborden).

Uiteindelijk passeerden we een meertje in de diepte en toen Leon wilde parkeren op de tegenoverliggende parkeerplaats zeiden we in koor: “ Hier hebben we pasgeleden geslapen”. Blijkbaar hadden we na Dublin ook al een stuk van deze weg gereden. Alleen was het niet zo herkenbaar omdat we nu in de tegenovergestelde richting reden en het na Dublin erg mistig was in die omgeving.
Het laatste stuk hebben we vandaag niet gereden omdat we de ring en vooral Dublin zelf wilden vermijden. Daarom via “tolwegen en snelwegen vermijden” richting Newgrange. Samen met de Knowth en de Dowth vormen deze 3 eeuwenoude ganggraven een stuk UNESCO werelderfgoed. Newgrange is de grootste, the Knowth eigenlijk interessanter omdat er meer schatten liggen. Alle 3 zijn het neolithische graven. Ze horen bij de belangrijkste van Europa en zijn ouder dan de piramides in Egypte of zelf Stonehenge. Binnen in het graf vonden ze de overblijfselen van 5 mensen. Uit DNA-onderzoek blijkt dat dit afkomstig is van afstammelingen van het huidige Turkije, ook al komt er bij de Ierse bevolking geen Turks DNA voor. Bij aankomst daar was het eerst even koffietijd. Daarna trokken we richting bezoekerscentrum. Timber moesten we achterlaten in de auto. Gelukkig was het vandaag Iers weer. In het bezoekerscentrum kregen we te horen dat alle rondleidingen voor vandaag volzet waren. We hadden niet op voorhand gereserveerd omdat we niet zeker waren of we het zouden halen. We konden nog wel mee met de toer van half 2 maar dan was het enkel voor de buitenzijde. Die geboekt.

Omdat er nog wat tijd was even verder gereden naar het domein waar de slag van Boyne was uitgevochten. Dit was de belangrijkste veldslag/oorlog in de Ierse geschiedenis en vond plaats in de 17de eeuw. Hierbij werd de katholieke koning afgezet en vervangen door zijn protestantse dochter Mary en haar man Willem III van Oranje. James wou zijn troon terug en daagde Willem uit ter hoogte van de rivier Boyne. James verloor met zijn ongeoefend katholiek leger. Hierdoor werd Ierland protestants voor de volgende 300 jaar. In het park mocht je wandelen en waren honden toegelaten. De tuinen uit die tijd waren niet toegankelijk voor honden, dus niet bezocht. Tijdens onze eerste stappen op het domein kregen we onze eerste Ierse bui over ons. Onze jas lag nog in de auto. Even schuilen onder een dikke boom en toen de bui bijna over was toch maar snel onze jassen gaan halen. Gelukkig want koret daarna kwam er een tweede korte bui gevolgd door veel zon. Na de rondwandeling terug naar Newgrange. Op tijd om via 3 bruggen naar de pendelbus te stappen. Om half 2 vertrok deze. Ter hoogte van Newgrange stond een gids ons op te wachten. Ook zij vertelde wat ik eerder schreef. We kregen ook nog enkel grote stenen te zien met neolithisch schrift op. De eigenlijke restauratie van het graf is gestart in 1968. Aan de buitenmuur alleen al werd 10 jaar gewerkt. Uit onderzoek bleek dat de witte stenen uit het Wicklowgebergte kwamen, 70km verder en dit in de tijd dat er geen wiel of paarden waren. Bewonderenswaardig. Het gat boven deur zorgt ervoor dat bij de winterzonnewende het zonlicht op 21 december precies de grafkamer kan binnendringen. Daarmee is dit het oudste zonneobservatorium ter wereld.

Na onze toer waarin we nog meer uitleg kregen, was het terug naar de shuttle en zo naar het bezoekerscentrum. Even nog snel naar de tentoonstelling aldaar gekeken en dan naar de auto. Etenstijd. En daarna op weg richting Noord-Ierland en Belfast.
Al een hele dag wat stressig in verband met de grensovergang. We gingen tenslotte weer naar UK en hadden de overgang in Calais nog in gedachten maar alles voor niets. Terwijl ik op de kaart aan het zoeken was wanneer we nu eigenlijk de grens zouden overgaan, bleek dat we eigenlijk al lang in Noord-Ierland aan het rijden waren. Het viel ons vooral op aan de verkeersborden en de parkings die ineens in miles werden aangegeven.

Gestaag in de avondspits vorderden we richting Belfast. We staan nu op een parking bij een hoge toren ter hoogte van Newtownards met uitzicht over Strangford Lough. Bij mooi weer zouden we Belfast kunnen zien liggen. Jammer genoeg valt er regelmatig wat nattigheid.