Wakker geworden van het klotsen van de zee. Met Timber een wandeling over het strand en dan ons ontbijt. Vandaag ook een poging tot reparatie van de lek aan de waterleiding. Heel raar, terwijl met een boel werkmateriaal en onderdelen op pad zijn was er nergens in de camper een slangenklem te vinden. Even tijdelijk hersteld met een tie-wrap. Zo konden we uiteindelijk weer verder. Verder op de Torr Head Scenic Road. Het is inderdaad een erg mooie panoramische route.

Kronkelend langs de kustlijn over bijna uitsluitend single road tracks. Helemaal niet geschikt voor bussen of caravans. Top. Helemaal top wanneer je geen tegenliggers tegenkomt tot de eerste stop. Tussendoor even aan de kant om foto’s te maken.
Eerste stop: Torr Head. Dit is een kaap aan deze kust. Deze plek wordt voornamelijk gebruikt om schapen te houden. Op de top staat een ruïne van wat ooit een huis was. Deze kaap is het dichtste punt tussen Ierland en Schotland, dat over het water op slechts 12 mijl ligt. Op weg er naartoe en in de ruime omgeving ervan vindt men hagen met fuchsia. Deze bloemenplanten gedijen goed in de zoute lucht en het kustklimaat dat er heerst. Zo vormen ze een belangrijke bron van nectar voor de bestuivers. Met even een pittige klim in de benen worden we beloond met een prachtig uitzicht. Mede door de zon zien we Schotland liggen. We zijn er alleen maar terwijl we naar beneden gaan, komen er nog 2 auto’s aangereden.

Wij kronkelen verder tot in Ballycastle. In dit toeristisch stadje met kleurrijke winkels zou er ergens een hardware winkel moeten zitten. Terwijl we etalages bekijken (altijd wel leuk) passeren we een winkel met vanalles. Een beetje Max Korting uit Hulst. Leon toont de man een foto van wat hij nodig heeft en wordt direct naar het goedje geloodst. Blijgezind zetten we onze tocht door de hoofdstraat verder. Even een bezoekje aan een antiekwinkel met enkel antiek en wat tweedehands puzzels. En zo verder tot de COOP. Verwacht hier niet de COOP van in Zweden, eerder een winkel zoals ik hem eerder nog herinnerde van een eerder bezoek aan Ierland. Was het hier in Noord- Ierland dus hetzelfde. Keuze uit wat soorten brood, enkele soorten fruit, enkel verse melk, geen houdbare. Geen getreur, we vonden brood voor Leon, bananen, druiven en komkommer. Voldoende om verder te kunnen tot maandag. Weer naar de auto en nu naar het benzinestation 2 straten verder. Terwijl Leon aan het tanken was even gekeken in de Spar daaraan verbonden. Daar vond ik nog yoghurt en botermelk. Bij het buitenrijden van Ballycastle opnieuw richting de Causeway Coastal Route, zien we het witte strand liggen waarvoor de stad zo bekend is. Even snel wat foto’s en weer verder dit keer naar de Giant’s Causeway.
We zullen deze echter niet in 1 keer bereiken. Onderweg komen we nog enkele stopplaatsen tegen. De eerste is een plek waar we uitzicht heeft op de Carrick-a-Rede. Een wiebelende touwebrug die 30 m boven de zee hangt een verbinding vormt tussen het vasteland en het eiland Carrick. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees en hondjes. De brug begint bij de eerste stap erop al te bewegen. We houden het op het uitzicht net als vele mensen die uit bussen worden gedropt. Al klagen we niet van het uitzicht op het plekje.

Onderweg stoppen we nog af en toe om een foto te maken.
Iets voor één uur komen we aan bij Giant’s Causeway. Parkeren is niet simpel. Parking 1 geeft aan: full. Dan naar de volgende parking. Daar mag je alleen parkeren met een reservatie voor het bezoekerscentrum of lid van de National Heritage. Door naar Parking 3. Daar mogen we als camper niet op. Dus weer naar parking 1. Dit keer kunnen we er wel op en krijgen na betaling een plekje. Schoenen aan, hond aan de lijn en op stap. Boven aan het centrum zien we een plattegrond van de omgeving en mogelijke wandelingen. We kiezen voor de rode op en de blauwe terug. Op stap, wat klimmen, wat vlak. Tussendoor komen we nog een bruid (in het groen) tegen met familie die foto’s aan het nemen zijn. Vergezeld van een vrouwelijke doedelzakspeler. We vervolgen ons pad. Genieten van het uitzicht. De kliffen vervelen niet. Uiteindelijk moeten we langs een trap naar beneden. Wat moeilijker voor Timber zeker als we regelmatig aan de kant moeten voor stijgers en hij moet wachten. Daarna gaat het vlot en aan de kustlijn zien we dan het UNESCO plekje.

Druk want mensen worden er met bussen afgezet. We kunnen er gelukkig toch wat foto’s van maken zonder al te veel mensen op. Spectaculair is het wel en het lijkt of de basaltblokken er zijn neergezet. Deze zeshoekige zuilen zijn echter 60 miljoen jaar geleden ontstaan uit vulkaanuitbarstingen en vormen zo een geologische zeldzaamheid, het enige UNESCO natuurwonder van Noord-Ierland. Nog even via de blauwe route terug en dan naar de auto voor een late lunch. En dit terwijl de buren aan de picknicktafel verder al aan hun afternoontea zijn.
Nu staan er nog 2 geplande stoppen op het programma. De eerste was de old Bushmills distillery, de oudste ter wereld, sinds 1608.

Van toen af dateert de vergunning maar het drankje werd waarschijnlijk al 200 jaar eerder gemaakt. Op de parkeerplaats stonden al vele bussen. We parkeren de camper en volgen de stroom. We hebben niet gereserveerd voor een rondleiding daardoor komen we terecht in de bar en de shop. We kunnen toch nog wat sfeerbeelden maken en rondneuzen in de shop. De prijzen zijn hoog. We schaffen ons een glas aan van Bushmill en de whisky zal voor thuis zijn. Proeven deed Leon al de dag voordien in de pub. We zien veel bustoeristen de degustie van 3 soorten nemen. Het ritme waarop ze die opdrinken zal zeker zorgen voor een lollige sfeer op de bussen. Wij gaan terug naar de auto en rijden verder.
Het was de bedoeling om nog 1 stop te maken maar het worden er ook nu weer meer. We stoppen nog ter hoogte van de ruïne van een kasteel en aan het uitkijkpunt Magaheracross. Een mooie balustrade zorgt ervoor dat je veilig foto’s kan maken van de kliffen beneden. Ook ik neem een foto en dat is geen evidentie met zo’n afgrond onder ons. Onze laatste wandeling is naar Mussenden Temple. Deze staat op het domein van Downhill Demesne. Dit is een groot domein met een voormalig bisschoppelijk paleis. Nu een ruïne (vernietigd door brand) maar nog bewoond tot 1922. De graaf van Bristol en protestants bisschop had gevoel voor architectuur en liet begin 1775 dit huis bouwen. De tempel bouwde hij ter ere van zijn nicht wiens schoonheid hij aanbad. Naar de vier windrichtingen openen een deur en 3 ramen. Het gebouw werd gebruikt als bibliotheek.

Na de wandeling op weg naar Londonderry/Derry, 2 namen voor 1 stad, afhankelijk wie over de stad spreekt. De enige volledig ommuurde stad. Daarom ook Walled City genoemd. Doel was om naar de kathedraal te gaan, de St Eugne’s Cathedral. Bij het binnenrijden van de stad vallen de rijen identieke werkmanshuisjes op, allemaal naast elkaar op een helling. Het beeld dat ik in gedachte had van Londonderry en dat je ook vaak ziet in de Britse detectives. Ondertussen is er ook nieuwbouw. We vinden een plekje voor de auto en lopen snel rond de kerk. Groot, impossant zo tussen de huizen. We verbazen ons over de hoeveelheid auto’s kriskras rond de kerk en fout geparkeerd. Wetende dat de kerk rond deze tijd gesloten is, vinden we toch een open deur. Er is dus een dienst bezig. Door de glazen binnendeur gluren we even naar binnen. De kerk zit vol, een goede verklaring voor de auto’s. Dan weer door naar de auto.

We hebben geen zin meer om nog de gehele stad door te rijden naar de murals. Maar ook in Derry zijn er net als in Belfast muurschilderingen die de strijd daar uitbeelden.
Vanaf nu volgen we de pijlen richting Moville. We rijden Derry uit via vele rondpunten en komen op de goede baan. Ondertussen volgen we de pijlen: “ Wild Atlantic Route volg Moville” Ook nu verloopt de grensovergang naar Ierland (ter hoogte van Muff) erg vlot. Dit keer zien we enkel een bord dat verwijst dat de snelheid nu in km/u is ipv miles/h. Meer is er niet te zien. Vlot en zonder enige stress. En nu zijn we op de Wild Atlantic Route. Een weg die we de komende weken nog meer zullen volgen. Op naar een slaapplek. We vinden er verschillende maar of te druk of te schuin (er zijn nogal veel hellingen in de steden). In Stroove vinden we een plekje op een parking vlak bij een strandje. We zijn nog niet goed en wel uitgestapt of er stopt een Ier met een Range Rover. Hij vindt onze auto de max. Even een praatje. Hij vindt het weer niet zo goed voor juni. Als we dan zeggen dat we blij zijn dat het meestal droog is, krijgen we als antwoord: “ that is true, could be worse”. Dat laatste zinnetje hoorde ik ook in 1981 bij mijn eerder bezoek en werd thuis erg vaak gebruikt. Nadien even met Timber op het strand en dan een snelle hap: wrap met rauwe groenten. Lekker. Moe maar tevreden om weer een mooie, interessante dag kruipen we ons bed in.