Als we rond 7 uur wakker worden, schijnt de zon. Ik loop even met Timber naar het grasveld naast onze plaats en als ik terugkom staan er al 4 auto’s extra. Ook nu weer zwemmers. Ik sla een praatje met en dame met 3 honden die ook is toegekomen. De honden lopen los, dus zetten we Timber alvast in de bench, we gaan toch zo vertrekken. De wc in het gebouw achter ons gaat jammer genoeg pas om 10u open. Via de dame met de honden horen we dat het strand van Rossbeigh Creek ook erg mooi is. Vermits Leon ontdekt heeft dat ze daar een publieke toilet hebben, rijden we daar naartoe. Jammer genoeg staat ook daar een hoogte barreel en kunnen we niet door. Parking voor de campers is 500m verder. We rijden daar naartoe en zien dat het een betaalparking is. Dat is niet de bedoeling. We rijden terug en stoppen naast een gebouwtje. Gelukkig de publieke wc. We houden beide een sanitaire stop en voor 1 keer ledigen we ons chemisch toilet daar ook. Het was nodig. En nu weer verder op de Ring of Kerry. We vertrekken zoals we gisteren zijn geëindigd: met een stralend blauwe hemel.

Hierdoor hebben we onderweg mooie vergezichten. De Ring of Kerry is een toeristische weg rond het schiereiland Iveragh. Er wordt beweert dat het 1 van de mooiste routes is in Ierland. In elk geval erg bekend bij toeristen. Je kan deze ring van in beide richtingen rijden. Wij rijden hem tegen de klok in, dus van noord naar zuid omdat we zo zijn komen aanrijden en omdat ik dan beter zicht heb op de kusten en zo beter foto’s kan nemen. Voor de lefthanddriver is het natuurlijk beter om hem met de klok mee te rijden. We hebben het gevoel dat we op deze rit alle landschappen zullen tegenkomen die we gedurende de voorgaande dagen al zagen. Het is een bonte afwisseling van rotsen, groen, bergen en kusten en kliffen. De route passeert ook vele visserdorpjes. Het is best een slingerende weg, op regelmatige momenten erg steil en smal daardoor vanaf een bepaald punt niet meer toegankelijk voor vrachtwagens en bussen.

De Ieren hebben voor dat laatste wel een oplossing om mensen op de bezienswaardigheden langsheen de route te krijgen: busjes van max 20 personen.
We zijn vroeg op pad en zien maar 1 touringcar op een parking redelijk in het begin, vanaf dan zien we ze niet meer. Heerlijk rijden zo. We zullen vaak halt houden voor wat foto’s te nemen. Op vele plekken is de weg (en dus het uitzicht) afgeschermd door hoge struiken waardoor foto’s nemen niet altijd even makkelijk gaat. We nemen de afslag richting een uitzichtpunt en komen zo door een “groene” tunnel/weg aan een strandje.

Het is er erg druk want een groep fietsers is er afgezet en staat op het punt om te vertrekken. Verder zijn er gezinnen met kleine kinderen op het strand.
Onze volgende stop is Cahersiveen. Een dorp met ja gekleurde huizen en een indrukwekkende kerk (Daniel O’Connell Memorial Church of the Holy Cross). Maar ook een Aldi.

We doen wat boodschappen en voor verder te gaan eten we een koek met koffie en thee. Met een volle tank kunnen we de route zeker aan.
We houden halt bij Ballycarberry Castle. Een ruïne van een kasteel dat we niet kunnen/mogen bezoeken. Het is toch best indrukwekkend hoe het er zo vlak bij de zee bijstaat. We passeren hierbij ook nog een rond stenen fort. Eigenlijk lagen er 3 bij elkaar. Het was er druk, dus zijn we niet gestopt.

En eindje verder is er een pijl naar White strand. We houden halt, nemen Timber en maken even een strandwandeling. We zien veel, alle kleuren heeft het zand maar wit is er echt niet bij. We vinden een stok en zo is Timber helemaal blij.

Na deze lus komen we terug in Cahersiveen.
Vanaf dan zullen we de Skellig route volgen. Dit is een onderdeel van de Ring of Kerry en een panoramaroute over het schiereiland. Vanaf vele plaatsen vertrekken boten om de eilanden eromheen te bezoeken. Dit gaan we niet doen. We rijden verder tot Portmagee. Ondertussen heeft de zon plaats moeten ruimen voor wolken met wat lichte nattigheid. We rijden het dorp binnen en zijn daarna hopeloos op zoek naar een parkeerplaats. Het is duidelijk waarom ze de trofee voor meest toeritisch dorp hebben gekregen. We parkeren uiteindelijk bij de distillery.

Eten lunch tussen de druppels door. We kunnen alleen een bezoekje brengen aan de shop maar ze verkopen enkel blends en geen single malts, dus rijden we verder en zien dat er gewoon een oude toren in de voorhof van mensen staat.
Na de druppels is het weer droog en rijden wij verder op de ring. We stoppen bij de meest spectaculaire kliffen van de Skellig ring. Ze liggen op privaat domein. Er is een grote parking, toiletgebouw en een gebouwtje aan het begin van het wandelpad. Hier moeten we inkom betalen. De rest van het pad naar de uitzichtpunten is een grindpad. We passeren eerst enkele stenen beehives en bedenken ons dat dat waarschijnlijk ook zoiets was waar de pijl gisteren naar stond.

We klimmen naar punt 1 en ook nu weer worden we stil van de ruwheid van de rotsen en het schuimen van de zee. Ook hetzelfde bij punt 2. We dalen terug naar de parking en maken nog even een sanitaire stop. Ook nu wordt er positieve commentaar gegeven op hond en auto.
Onderweg is er een knap wolkenspel aan de hemel. Het is niet altijd eenvoudig om foto’s te nemen van het spektakel maar soms lukt het toch. Eens we van de Skellig route zijn gaat het even wat sneller omdat we nu op een iets grotere weg rijden. Langzaamaan wordt de weg wat smaller en rijden we toch wat hoger in de bergen. Als we halt houden om wat foto’s te maken worden we aangesproken over de auto. We staan een tijdje met de mensen (Finnen) te praten vooraleer we verder rijden. Om na klimmen en dalen en natuurlijk ook slingeren halt te houden bij Staigue Fort. Ook dit is een stenen rondfort. Waarschijnlijk een van de grootste. We wandelen er naartoe. Door de regen zijn de stenen van de trappen in het fort wat glad. Voorzichtig klimt Leon tot op de hoogste rand. Ik beperk me tot het middelste stuk. Ben geen held in de hoogte en ga zeker niet zoals velen de gehele bovenste rand afwandelen.

Aan de auto neem ik de appels. Altijd een welkome verfrissing.
En dan gaan we op weg naar onze slaapplek. Deze ligt in Killarney National Park. We rijden een groene sprookjeswereld in. Wat is het hier mooi. Tussen de bomen zien we meren liggen. We zien in het voorbijrijden aan 1 van de meren reetjes staan drinken.

We rijden verder tot de parkeerplaats vanwaar wandelingen naar de Torc waterval leiden. We passeren nog verschillende andere parkings waar al campers op staan of wandelaars. Dus te druk of te moeilijk om bij te staan. Op deze parking staan we nog niet alleen maar bij het vallen van de avond doen we dat wel. We maken snel een maaltijdsoep en kruipen ons bed in. Het was een intensieve dag