We beginnen de dag als de wekker afloopt en de zon door het zeil schijnt. Met Timber door de duinen naar het strand maar hij heeft duidelijk honger en keert onverricht terzake terug naar de camper.
Het groepje jongeren een beetje verder is ook wakker en tijdens ons ontbijt hebben we achtergrond”muziek”. Terwijl we staan te eten komt 1 van hen naar ons om te vragen of we misschien een vuilzakje hebben. Als ik er 1 geef, zegt hij dat hij er eigenlijk 2 of 3 nodig heeft want ze hebben nogal veel rommel op te ruimen. Ik geef ze mee en zie ze inderdaad later gevuld naast de auto’s staan. Ook hier stopt er regelmatig een auto met iemand die uitstapt om te gaan zwemmen in de zee. Na het ontbijt toch echt naar het strand met Timber om dan daarna weer te kunnen vertrekken. We vervolgen onze route op dit schiereiland Dingle via de Slea Head route. Er is vanalles te zien onderweg. Maar vermits veel op private property ligt, moet er steeds inkom worden betaald. Dus ook om een babylam te aaien (raar in deze tijd van het jaar) of om beehives te zien. We passeren het meest westelijke punt van Ierland ter hoogte van Dunmore Head. We stoppen vaak om foto’s te maken en doen hierdoor 1u over 12km. Maar de uitzichten zijn de moeite. We zien nog ouderwetse cottages alsook een stonehouse. Dit is een cottage waarvan ook het dak in steen is.
Momenteel is het een restaurant.
Terwijl we naar de zee kijken zien we een boot voorbijvaren met een rubberboot aan hem vast. We zullen hem later nog zien want het is 1 van de boten die mensen naar the Blasket Islands brengen. Iets verderop de route is een pier waarvan de boten vertrekken. Later op de dag zien we vanuit Dinglestad ook boten vertrekken. Een tocht die we niet kunnen doen want het laatste stuk is met de rubberboot en daar kan Timber niet in mee en overleefd mijn rug het niet. Maar wat we zien is meer dan in orde. Ter hoogte van Louis Mulcahy pottery nemen we een kijkje. We zien veel moois maar het is wel erg duur. We stoppen nog aan het Blasket visitorshouse om naar een uitzichtpunt te gaan. Het gebouw is enorm groot en stoort eigenlijk een beetje de omgeving.
Na het uitzicht is het tijd voor thee, koffie en een koek.
Daarna vervolgen we onze weg over de route, nu vooral in afdaling We ontmoeten ter hoogte van een kerkhofje een oudere dame met een Jack Russel op leeftijd, even en knuffel en de hond kan weer verder. Niet veel verder op een parking hebben we een border collie die onze auto wel heel interessant vindt ruiken. Zijn vrouwtje, dat er staat om spullen te verkopen, weet me te vertellen dat hij de parking als zijn domein beschouwt en de auto’s inspecteert. Bussen vindt hij het interessants want van de chauffeurs krijgt hij snoepjes. Ik geef hem ook een koekje uit mijn broekzak, wat hij al lang geroken had.
Het eind van de route is Brandon Bay. We bereiken het via een smal weggetje en dito bruggetje. Het uitzicht is prachtig.
We zijn er even alleen. Het laatste stukje weg moeten we terugnemen om op de eigenlijke weg richting Dinglestad te geraken.
We bereiken Dingle en zetten de auto op een parking. Ons doel was om iets te gaan eten in Out of the Blue, een visrestaurant. Jammer genoeg gaat het pas om 16u open. Op de deur hangt er: “going fishing”. We zullen dus aan de auto moeten eten. De achterdeur kan niet open, dus alles langs de zijdeur. Het blad kan gelukkig net naar beneden.
We hebben in elk geval mooi uitzicht op de haven en zeedijk achter ons. Voor ons wordt duidelijk dat we niet alleen zullen zijn in het stadje. Vele lege bussen staan er te wachten tot hun passagiers terugkomen. Terwijl we alles willen opruimen, passeren er op de dijk 2 dames met elk een hand (Bavarian Mountain Hound). 1 van hen legt een hoopje maar de dame heeft geen poepzakje. Ik bied er 1 aan en bewonder de honden. Iedereen tevreden. We lopen nadien zelf op de dijk richting haven en als we net onze auto passeren, horen we mensen commentaar geven. Ik kan het niet nalaten om te zeggen dat het een leuke manier van reizen is. En zo maken we ook met hen een praatje. Hij is ook een Landrover eigenaar (Disco) dat scheelt. Als afscheid zegt zijn vrouw duidelijk dat hij zo’n auto niet krijgt. We lopen daarna verder door de haven.
Eens we in de haven hebben rondgelopen, wandelen we richting centrum.
Dit is vooral gekend om zijn gekleurde huizen en gezellige pub, restaurants en winkels. Ook hier kan je nog bootreizen naar de Blasket Islands boeken. Het is er een komen en gaan van mensen met een reddingsvest. Wij kuieren wat door de straten en stoppen bij Murphy. Die staat er om bekend om het beste ijs van Ierland te hebben. Zoiets kan je niet laten liggen. Terwijl ik sta aan te schuiven is er een dame van de zaak die de mensen proevertjes aanbied. Handig. Leon kiest voor Honeycomb Caramel en Dingle Sea Salt. Ik ook voor de Honeycomb Caramel maar met de Butterscotch. Lekker alle smaken.
Daarna lopen we een straatje in dat recht naar een kerk leidt. St Mary’ Church is een kerk volledig in rotssteen, vergelijkbaar met de kathedraal van Galway maar dan vele malen soberder. Het is er best donker maar toch mooi. We bekijken de kerk om beurten en nemen daarna nog een kijkje in de kloostertuin.
Daarna is het ver tijd om naar de auto terug te gaan.
In de auto bekijken we de route voor morgen en waar we ergens kunnen overnachten. Ook nu vindt Leon weer een plekje. Nog een uurtje rijden van waar we staan. Bijna aan het einde van onze rit over de grotere baan komen we op de Ring om Kerry. Het uitgangspunt voor onze tocht van morgen.
We vinden een plekje aan de kust. Zetten ons stabiel en recht, niet evident op een plek vol diepe putten maar het lukt. We staan precies in een kom. Voor ons is een soort dijk van platte keien. Het is er de hele avond een komen en gaan geweest van auto’s met mensen die in de zee gingen zwemmen. Vermits we vroeg waren ben ik ook gaan zwemmen en daarna heb ik mijn haar gewassen en ook van de rest het zout afgespoeld. Heerlijk in het zonnetje opdrogen. Daarna was het kooktijd. Het werd een eiergerecht met als dessert gebakken appeltjes met honing en bruine suiker een een crumble van speculaas. We zijn nadien nog zeker een uur in het zonnetje blijven zitten. Af een toe een babbel met iemand die voorbijkwam of echt naar ons toekwam omwille van de auto.
Na de afwas was het nog even Timber uitlaten en een bezoekje brengen aan de plaatselijke bar. We zochten ons een plekje buiten op het terras. Terwijl Leon buiten bleef, bestelde ik binnen aan de bar: een Guiness voor Leon, een cola voor mezelf. Het was erg druk in aan de bar. Nadien nog even genoten in de auto van de zonsondergang tijdens het typen. Het is vandaag de eerste dag dat we volledig alleen zon hebben gehad en dat terwijl het praktisch windstil was. Zalig genieten dus.
