Een heel rustig plekje. Heerlijk geslapen tot 7u10. Rustig aankleden en terwijl ik met Timber een rondje op de parking liep, zorgde Leon voor kokend water. Al duurde het even met een bijna leeg gasbusje. Ondertussen nog wat fotootjes gemaakt van de opkomende zon. Uit de zon was het toch nog wat frisjes. Na het ontbijt de watervoorraad aangevuld aan het pompje voor “eau potable”. Het ging niet erg vlot maar gratis water aanvullen is altijd meegenomen. Met het emmertje water halen en zo de tank weer vullen.
En dan op weg naar Andorra. Spannend. In Pamiers nog even de dieseltank vol gegooid om er zeker van te zijn dat we op de berg niet moesten gaan duwen.
Terwijl we over de D-weg startten, doemden in de verte de besneeuwde toppen van de Pyreneeën op. De lucht klaarde langzaamaan op en al snel kwamen we tot de echte toppen. De weg kronkelt door het dal, tussen de flanken, soms éénbaan, soms tweebaans met snelheden wisselend tussen 30, 50, 70 en 90. Dat laatste halen we nooit bergop. De achterliggers zijn dan vaak wat blij als het een tweebaansdeel wordt.
Achter elke bocht een ander beeld, het verveelt niet en blijft spannend. Dan weer rijden we door een tunnel door een berg of door/ onder een overkapping die beschermt tegen vallende rotsen. Aan het trekken van de motor te horen, klimt het stevig. Eens voorbij het laatste dorpje in Frankrijk, net na enkele haarspeldbochten zetten we de auto even aan de kant om wat koffie en thee te drinken. We laten Timber plassen en tellen ondertussen hoeveel seconden er nodig zijn tussen het zien van een auto, het verdwijnen in de bocht en na de bocht weer tevoorschijn te komen. 20 tellen. Bij aankomst op de parking stond er een moedige fietser. Hij kwam van Toulouse met de fiets en was op weg naar Andorra. Van origine was hij van Sri Lanka.
Na de koffie en de thee nog snel wat fotootjes van de omgeving naar het thuisfront gestuurd en dan de telefoons op vliegtuigstand. Andorra valt niet onder het abonnement en een e-sim hebben we voor die ene dag niet aangeschaft. Dan rijden we zelf tussen de sneeuwplekken en kronkelt de weg met de nodige haarspeldbochten verder naar boven. Via El Pas de la Casa rijden we zo Andorra binnen.
Het oude bord van de douane staat er nog maar alle hokjes zijn gesloten en via slechts 1 baan kan je verder. In de verte zien we heel veel woonblokken staan, de skiliften werken en kleine stipjes komen de berg afgeskied. In het centrum is het erg druk. Parkings staan afgeladen vol. Wij genieten van de sneeuw en de zon. Onderweg even uitstappen voor een foto van de omgeving. Buiten is het 18°C en ik stap gewoon in mijn korte broek buiten. Genieten, prachtig, hemels. En dan gaat het op een gelijkaardige manier weer naar beneden.
Wanneer we dachten dat we nu wel genoeg hoogbouw zagen en we ook nog weer wat “berg” te zien zullen krijgen, komen we in een ander dal met opnieuw heel veel hoogbouw en skiliften. Het is echt jammer dat je eigenlijk alleen maar volgebouwde dalen en hellingen ziet. Ook hier geven smileys aan of je je in het dorp wel aan de snelheid houdt.
En dan komen we ineens in een mierennest terecht en een wirwar van straatjes en straten. We zijn in Andorra la Vella terechtgekomen. We passeren gigaveel moderne hoogbouw met aan de buitenkant van de stad nog wat oudere gebouwen. Een echt oude stad vind je hier niet. We passeren enkele mooie bruggen en een supersonisch gebouw in glas met een toren (een kerk?). Veel tijd om alles te bekijken hebben we niet want we zijn nog steeds op zoek naar de camperplaats in het midden van de stad. We vinden de plek, nemen de slagboom voor campers (autocaravanes) en zetten de auto op een voor ons handig plekje.
We nemen onze rugzak, camera en Leon zijn jas en gaan op pad. Eerst en vooral naar het glazen gebouw: Caldea. Geen kerk maar het blijkt op het gelijkvloers kantoren en een restaurant te hebben en op de benedenverdieping thermen/zwembad en op de tweede verdieping sauna en welness. De traphal in het gebouw is prachtig: elke trede voorzien van een blauw licht.
Achter het gebouw klimmen we naar de bovenkant van de stad en passeren er nog een authentiek kapelletje Sant Andreu, een gebouw met een gelijkaardige naam en een oude (stads?-)muur. Via een steile trap kunnen we een groot stuk afsnijden en komen we zo in het drukkere, lagere gedeelte van de stad. Een druk winkelgedeelte. We schuilen er even voor een buitje van dik 5 minuten. Als we op het gedonderd dat we eerder hoorden moesten afgaan zijn, had het vast meer geweest. Gelukkig bleef het bij die 5 minuten. Via de zone commercial komen we in een ander winkeldeel. We zien lekkers: koek, gebak, snoep…
Na wat rond te zwerven, hebben we honger gekregen. Gaan we voor koffie/thee met iets zoets of wachten we nog even en gaan we voor iets hartigs zodat we niet hoeven te koken in de camper? We kiezen voor het laatste en wandelen nog even door het Park Central. Genieten van de zon en de bloesembomen. In het gedeelte met gras en speeltuin zijn honden niet welkom en dus blijven wij aan de rand van het park. Bij het eerste restaurant dat we tegenkomen, is de keuken gesloten. Bij het andere hebben we geluk. In mijn beste Frans vraag ik of we buiten mogen eten met de hond. Met een hond? Dat mag binnen ook hoor. We krijgen een tafel toegewezen.
Timber krijgt direct een grote drinkenbak en een koekje. We bestellen paella, Leon een bier(tje) en ik water. We kunnen onze vochtbalans aanvullen want het is voor beiden een halve liter. Het eten is lekker, het smaakt. Een koffie en groene thee maken het geheel af. Topservice ook, we werden in het Frans, Spaans en Engels geholpen.
En dan wandelen we stilaan naar de camper terug. Terwijl het voordien best rustig was in de stad, krioelt het er nu van de mensen. Deze komen buiten voor het aperitief of om ergens later op de avond te gaan eten. Wij komen nog een felgekleurde bank tegen en een grote koffiekop. Deze laatste is een recyclageplek voor koffiecups. Aan de camper geven we Timber eten en wandelen nog even terug naar Caldea. Voor ons beiden een sanitaire stop en dankzij de wifi even contact met het thuisfront dat alles in orde is. Makkelijk. Weer aan de camper kijken we even naar de jeugdvoetbalmatch op het voetbalveldje naast de parking en daarna zetten we ons in de camper. Vanaf onze zetel bekijken we de jeugd die in grote getale is toegestroomd. De jongens stoer doende allen met een gelijkaardig kapsel en steeds proberen te vechten, de meisjes mekaar vastpakkend en de meeste met lang los haar. Naast ons parkeert er zich een oude Mercedesbus. We lachen met de hoeveelheid schoenen die we zien staan op het randje, dat wordt telkens tellen voor het wegrijden om zeker te zijn dat ze allemaal weer mee zijn. Voorts heeft de bus nog wat opknapwerk, laswerk en schilderwerk van doen. Voor onze camper is er een plek om afval te sorteren. Maar zoals we al merken is niet iedereen daar even goed in. Mensen die dan wel goed gesorteerd hebben en met hun tassen aankomen, weten niet waar ze nu alles moeten achterlaten. Na een paar keer kijken, zwieren ze alles er maar gewoon bij. En wij bekijken het en geven commentaar. Wie heeft er op zo’n moment nu Netflix nodig?
Wat is nu onze indruk van Andorra. We hoorden al verschillende verhalen en de meeste hadden als gemeenschappelijke informatie: goed voor 1 dag en klaar. Wij vinden het stuk natuur prachtig, maar dat geldt dan waarschijnlijk voor elk gebergte. Het is hier druk, toeristisch, te toeristisch, dat wel. Jammer dat de vele dalen volgebouwd zijn. We vinden Andorra la Vella geen whow stad, maar toch heeft ze wel iets, wat precies kunnen we moeilijk beschrijven. Verder zijn ze hier super voetgangersvriendelijk. Je nadert nog maar een zebrapad of ze staan stil. Niet alleen de verkeerslichten voor voetgangers geven aan dat je moet wachten of mag oversteken, zelfs zijn er lampen tussen de straatstenen die rood of groen kleuren. Wat netheid betreft is het hier meer dan schoon. Zelfs de jeugd steekt de straat over om aan de overkant iets in een vuilbak te doen. Kortom goed dat we het hier zagen en konden meemaken. We hadden tot nu toe al een fijne dag.
