Na een warme douche weer met Timber naar dek 7. Gelukkig liep er toen een hond die tegen een paal plaste. Voor Timber het signaal om dit ook te doen. Even later volgde de rest, de druk was van de ketel. Net toen we het dek gingen verlaten, kwam er een medewerker om het dek schoon te spuiten. Mooie service aan boord als je met een hond reist, al werkt de hond niet altijd even vlot mee. Wij trokken daarna naar het ontbijt. Ook nu weer een uitgebreid buffet, koude vlees- en kaasschotel, verschillende soorten yoghurt, fruit en toppings, warm buffet met spek, eieren, pannenkoeken en zo meer. Het smaakte meer dan goed. Langzaamaan werd de zwarte, donkere buitenlucht iets minder donker.

Na het ontbijt brachten we nog even tijd door in onze kajuit, Leon wat struinen op het net, ik wat nieuws van de dag volgend op de Zweedse TV. 9u15 kwam het signaal door de luidsprekers dat we naar het autodek mochten. Nog even wachten en dan konden we ontschepen. Eens van de boot duurde het toch wat langer dan verwacht vooraleer we door de grenscontrole konden. Een stevige controle, alle vrachtwagens en de overgrote meerderheid van de auto’s moesten door de scanners of werden door de douane of politie ondervraagd. En wij, wij mochten gewoon overal doorrijden. En zo waren we op Zweedse bodem ter hoogte van Göteborg, kregen we daarmee zicht op het hoogste gebouw van Zweden: Karlatornet. 2 jaar geleden stootte deze toren de Turning Torso in Malmö van de troon. Deze laatste wolkenkrabber werd bekend als politiecommisariaat in de serie Bron ofwel The Bridge.

Vermits de ochtendspits al voorbij was, ging het redelijk vlot op de ring rond de stad en konden we de eerste sneeuw bewonderen of het bevroren smeltwater op de rotsen. Eens ruim buiten Göteborg werden de eerste hertjes gespot, grazend in de sneeuw. Niet veel later liep er ook een eland. Zalig. Na ruim anderhalf uur rijden een korte sanitaire stop genomen. Op de parking een rondje met Timber gewandeld. Daar vond ik in de sneeuw grote stukken zwoerd die er lagen voor het wild uit de omgeving. Bij enkele waren er ook bijt- en knaagsporen. Gelukkig was de snelweg zeer vlot berijdbaar en terwijl de zon haar best deed om de sneeuw te verlichten, konden wij gestaag verder rijden. Rond één uur was het nog eens tijd om de auto vol te tanken. Erg makkelijk was dat naast het tankstation Dinners lag. Hier hebben we dan een dagenslunch tot ons genomen. Een heerlijk Zweeds/Scandinavisch concept. 1 of 2 gerechten worden aangeboden, er is altijd een saladbar met brood en water, koffie en thee horen er gewoon bij, deze laatsten soms met een koekje, soms met een heus dessert. Leon nam spaghetti bolognese, ik nam visfilet (zeg maar mega fishstick) met gekookte aardappelen en dillesaus.

Op dat moment neemt iedereen de tijd om te lunchen, gezinnen, werkmannen, ouderen of toeristen zoals wij. Daar ook even een wandeling met Timber, die genoot van de vele sneeuw. En dan komt al heel snel de avond dichterbij. Schenkt de zon ons met haar laatste stralen mooie plaatjes. Even moeten we de snelweg verlaten door wegenwerken en rijden we door de plaatselijke dorpjes. Niet veel later zien we een hertje door de sneeuw ploeteren en de weg oversteken.

Genieten. Wat verderop passeren we een stukje van het Götakanaal. Het grootste kanaal in Zweden met wel 58 sluizen die het grootste meer (Vänernsjön) verbindt met de oostkust. Al zullen er deze tijd van het jaar niet veel bootjes door de sluizen gaan, vermoed ik.Rijden in het donker is vermoeiend en we willen ook een andere Zweedse gewoonte in eren houden: fika. We stoppen aan een gigantisch winkelcentrum.

Aan de ene kant ligt er een volledige IKEA in en aan de andere kant allerlei soorten winkels, bekende ketens en minder of onbekende. We zetten ons in het IKEAcafé met koffie/thee en wat lekkers. Leon gaat voor de worteltaart en ik voor een stukje cheesecake. Het smaakt en even tot rust komen doet wonderen. Nog snel met Timber over de (gladde) parking en we kunnen weer verder. Een erg boeiende wandeldag had hij niet vandaag maar met deze sneeuw is het niet zo evident om “even” een bosweg in te rijden.En dan vatten we de laatste 200 kilometer aan in volle duisternis. Het wordt een spel van grote lichten aan en uit of de voorligger volgen om toch maar goed de baan te kunnen volgen. Eigenlijk was het de bedoeling om eerder op dit punt te zijn maar doordat het ontschepen bijna 1,5 uur langer duurde dan de planning die we thuis maakten, moeten we dus nu nog een eind door het donker. Net wanneer we het voor deze dag laatste stukje van de E4 aanvatten (we moeten nog 6km tot de slaapplek) staan we in de file. Er werd gebotst op de afrit. We zetten ons zo rechts mogelijk en zette de auto uit. En dan gaan ze weer rijden. Iedereen behalve wij want de auto wil niet meer starten. Gelukkig is er een lieve Zweedse dame die haar auto langs de onze rijdt en zich voor de onze zet.

Nog geen 10 minuten later worden we naar een parkeerplek voor de supermarkt Willys gebracht. De dame zet ons af op een veilige plek, vraagt of we nog iets nodig hebben en neemt dan afscheid. We ontdekken dus nog maar eens de welwillendheid maar ook de bescheidenheid van de Zweden. Leon kijkt nog even onder de motorkap en terwijl ik met Timber de parking afwandel, wordt de ANWB gebeld. Alles wordt geregeld dat er de volgende morgen pechhulp zou komen. Leon probeert nog even en wat gebeurt er: de auto start weer. We rijden dan maar naar de slaapplek die we hadden gereserveerd. Daar sluiten we de stroom aan, klungelen even met het slot van het toiletgebouw en bellen de ANWB dat we op een andere plek overnachten. Daarna kruipen we toch wel een beetje (te) vermoeid ons bed in.