Vrijdag, onze laatste actieve dag met vandaag als doel: ijsvissen. We rijden na de ochtendroutine voor de laatste maal naar het centrum. Nadat we de auto geparkeerd hebben, maken we op de weg kennis met het kleinste wilde dier in Zweden: de dwergspitsmuis. Als een zwarte Speedy rent deze amper 5cm grote muis voor onze voeten over de sneeuw. Eens in het centrum zelf hijsen we ons nog eens in de warme overalls en gaan met de boren en rendierhuiden op weg naar de bevroren Golf.

Het wandelt niet zo vlot met die dikke overalls, maar het is wel mooi en leuk. Eens op het meer krijgen we de instructies hoe te boren. Eerst wat sneeuw wegschuiven, dan de boor zetten. Tijdens het boren moeten we op 1 handvat gewicht/druk zetten en met het andere draaien. Langzaam maar zeker dringt de boor dieper in het ijs. Af en toe wordt er gestopt om ijs uit het gat te halen. Dan verandert het geluid, moeten we wat meer kracht zetten en plots schiet de boor dan door het ijs, we zitten dan ongeveer 1m dieper. Een klots water neemt het laatste restje ijs mee naar boven. Met een klein schepje vissen we de nog overgebleven brokjes ijs uit het gat. De gids haalt de megavislijn boven en geeft instructies hoe ze te gebruiken. Eerst de maden aan het haakje, dan de lijn laten vieren tot de bodem en weer een stukje ophalen. Vanaf nu moet je met de vislijn telkens maar weer even op en neer bewegen. En daar zitten we dan met z’n allen op een rendiervelletje met onze lijn op en neer te bewegen. Gelukkig krijgen we nog lekkers en warm svart vinbärsap (= cassis). Ook nu smaakt het weer. Na ruim anderhalf uur op het ijs is het tijd om op te kramen. Niemand heeft een visgevangenmaar gelachen hebben we zeker! Lijnen worden opgehaald, hengels opgeborgen, rendierhuiden opgerold. Zo kunnen we dan weer terug richting centrum. Eens daar wurmen we ons uit onze overalls, hangen ze weer op hun plek en maken ons klaar om afscheid te nemen. Dan verschijnt onze gids weer: we krijgen ieders een magneetje van het noorderlicht als herinnering als ook een verpakking gedroogd en gerookt rendiervlees. Hoe fijn is dit. En dit na een zo’n geweldige week met toffe gidsen, waarin we mooie, warme mensen ontmoetten en leuke, goed ondersteunde activiteiten konden doen. We kregen dit als dank omdat we zo’n fijne, toffe familie waren, bereid om mee te denken en doen op alle activiteiten. Een warm gevoel aan beide kanten dus. Dank je wel Explore Luleå.Als lunch rijden we op algemeen verzoek nog eens langs restaurant Waldorf. Ook deze keer smaakt het buffet en verlaat iedereen met een goed gevulde maag de tafel. Vanaf hier wandelen we nog naar het water. Daar bevinden zich de letters LULEÅ. We maken wat foto’s en daarna vermaakt de jeugd zich nog wat op het ijs: glijden, sneeuwengels maken, schrijven in de verse sneeuw op het ijs… We staan versteld hoe glad en egaal het ijs is. Nu begrijpen waarom er hier eind februari ijs- en schaatsfeesten zijn.

Voor vertrek in het centrum kregen we nog een tip van onze gids: een ijsweg. Deze weg wordt in de winter een officiële weg met tonnage- en snelheidsbeperking. Het is nog een 20 minuten rijden van de lunchplek. Onderweg worden de auto’s volgetankt en gaan we verder. Het geluk is met ons want opeens klaart de lucht op en krijgen we nog mooie beelden. Het is toch wel een leuke ervaring zo over het ijs rijden.

We maken nog wat foto’s en keren dan huiswaarts. Onderweg even een stop bij de COOP voor de laatste inkopen. Eens thuis wordt het inpakken en opruimen geblazen. Leon haalt de spikes uit de autobanden, hier kan het droog anders moet het onderweg. En eens iedereen het nodig heeft ingepakt, worden de spelletjes nog eens bovengehaald. Een lichte maaltijd en nog meer spelletjes maken de dag compleet. Uiteraard wordt Timber tussendoor niet vergeten.