Met erg vochtige lucht wakker geworden. Geen hinder van de buren. Wakker van de wekker. Toch buiten kunnen eten en nadien even stiekem met behulp van ons laddertje foto’s genomen door de vensters van de binnenkant van de kerk waar we aan stonden.

Terwijl Leon het dak naar beneden deed met Timber een wandeling in het bos naast de kerk. We stonden namelijk naast de Churchill Woods. Het weggetje liep tot aan het meer. Even gevoeld, best redelijke temperatuur. Daarna naar de auto en op weg naar Glenveagh National Park om te wandelen en het kasteel te zien. Ook nu gaf de mist best mystieke beelden. Op de parking van het park kreeg onze wagen de goedkeuring van 1 van de werkmannen. Zij hadden als functie alle vuilbakken op het domein leeg te maken. Ik mocht ons afval ook in hun pickup werpen. Het is ons al opgevallen dat op veel plaatsen die we tot nu toe bezochten, geen vuilbakken staan, enkel voor hondenpoep. Doel: neem je eigen afval weer mee naar huis, het andere: hondenpoep niet opruimen zorgt voor een boete van minimum 150 euro. Voor beide is wat te vinden maar afval mee naar huis nemen met een camper is lastig. Tot nu toe hebben wel steeds een vuilbak gevonden. Hondenpoep opruimen is geen probleem voor ons, onze voorraad poepzakjes slinkt gestaag.
Bij ons klaar te maken voor te gaan wandelen toch maar een jas aangedaan. Even langs het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop en voor wat info over mogelijke wandelingen. Het kasteel was vandaag gesloten en dus niet te bezichtigen van binnen, waren we toch al niet van plan o.w.v. Timber. De shuttlebus van het centrum naar het kasteel was niet toegankelijk voor honden (net als het centrum). Dan maar te voet. We waren er tenslotte om te wandelen. De tocht naar het centrum was ongeveer 45 minuten stappen. Bij het kasteel kwamen we binnen langs de tuinen. We vonden er enkele beelden uit Bali, zij dienden om de boze geesten weg te houden. Een mooie tuin, fris groen, mooi verzorgd.

Dan doorgestapt naar het kasteel zelf, een rondje eromheen en dan naar de rest van de tuinen.

Een Toscaanse tuin, een Griekse tuin. Via de orangerie naar de Walled Garden. Hier groeiden groenten (kolen, courgette, bieten), kruiden en bloemen door elkaar. Van hieruit kwamen we terug op de weg. Kijkend op het bord naar de mogelijke wandelingen, kozen we deze “viewroute”. Volgens het plan zou deze ongeveer een uur duren. Een stevige klim naar boven. Ondertussen in de zon, jas en trui konden uit. En weer verder. Op het eerste uitkijkpunt kregen we een overzicht van de bergen om het meer en het meer zelf. Alles herrezen uit de mist.

Op dit punt stonden ook 4 Deense dames. Van hen even een foto genomen. En dan weer verder naar beneden met nog een stop aan een ander uitkijkpunt. Zo bereiken we door een ander stuk tuin weer het kasteel. We brengen nog snel een bezoek aan de rozentuin en gaan dan naar de Tearoom. We bestellen soep met brood, voor Leon wholewheat en voor mij sourdough. Uiteraard eten we buiten door Timber. Aan onze tafel is het een drukte van jewelste van mussen en vinken. Bij de minste kruimel die je strooit vliegen er zeker 20 vogeltjes op af. Sommige zo frank dat ze van de stoelen naast ons pikken en als we erg rustig zitten komen ze tot op het bord.

Nog een babbel met een dame uit Belfast over de hond en het weer en we kunnen weer richting bezoekerscentrum. Dit keer is het wat drukker dan bij de heenweg en komen we toch wat tegenliggers tegen. Ondertussen is het weer toegetrokken en valt er wat nattigheid. Leon doet zijn jas aan om het fototoestel te beschermen. Ik besluit het later ook maar als ik het goed en wel aan heb stopt het en bereiken we droog het bezoekerscentrum. Na een sanitaire stop gaan we naar de auto. Timber krijgt zijn brokken en wij drinken thee en koffie en eten een koek.

We bekijken in de auto wat we nog gaan doen en besluiten nog naar Horn Head te rijden.
Het landschap van Horn Head zou volgens de reisgids tot het mooiste behoren van de noordelijkste tongen van Donegal. Dat moeten we eens bekijken. We rijden naar boven langs een single road track. We komen achter enkele voorgangers te hangen die duidelijk zo’n weggetjes niet gewend zijn. Het gaat in een slakkengangtje bergop. Boven de auto geparkeerd, Timber uit de auto en dan zien we dan er geen honden zijn toegelaten op de wandeling. We zetten Timber terug in de bench en gaan op stap. Hier een daar vinden we bordjes die aanduiden dat we tot daar en niet verder mogen. Blijkbaar geldt dit niet voor iedereen want er lopen duidelijk weggetjes verder. We wandelen naar enkele uitkijkpunten en kunnen ver zien. Ook dit keer spectaculaire kliffen. Het gebied, of toch zeker de klifwanden, zou een broedgebied van de papegaaiduiker zijn. Leon speurt de wanden af maar ziet ze niet. We hopen al vele jaren om ze eens te zien maar dat is tot nu toe niet gelukt.

Na onze wandeling rijden we weer naar beneden en in het dorp zoeken we een bezinestation op. Auto weer volgetankt en op naar een slaapplaats. Ook vannacht staan we aan een kerk: Church of the Sacred Heart of Dunlewey. De voordeur staat nog open als we aankomen en we nemen snel een kijkje. Het kerkgedeelte zelf is afgeschermd door een glazen deur die op slot is. We nemen dan maar een foto door het glas. Daarna zetten we de auto zo dat we uit de wind kunnen koken. We hebben vlot een pastaschotel die we in de auto opeten. Na de afwas zetten we ons weer in de auto en gaan we proberen de blog met foto’s weer online te krijgen. We hebben al enkele dagen geen tot zeer slecht internet en lopen zo wat achter. Terwijl ik typ rijden hier toch zeker 6 auto’s richting kerkhof. Vermits niemand iets heeft gezegd dat we hier staan, blijven we ook staan om te slapen.