6 augustus 2025

Een goede laatste nacht in de camper en dan op ontdekking tijdens de ochtendwandeling. Een historische plaats zo blijkt. Als eerste bots ik op een herdenkingsplek voor de slag bij Herrevadsbro. (1251). Iets verderop staat een steen met runetekens. Als ik dan nog verder naar het meer wandel vind ik daar een zelf geknutselde vuurtoren. Achteraf merk ik dat deze in de tuin staat van het Ströholms slott. Boeiend maar veel tijd om verder rond te kijken heb ik niet want vandaag moeten we de camper leegmaken en de Subaru inrichten.

Het vraagt toch wat denkwerk en aanpassen om de auto zo praktisch mogelijk te maken. Als eerst staat Timber zijn bench erin. Kleren en vuile was worden herstoken, het eten wordt nagekeken. Ik maak een keuze welke kruiden ik zal meenemen. Timbers koekjes mogen niet vergeten worden. De daktent wordt opgedekt, we weten nog niet of we ze gaan gebruiken, maar de dekbedden moeten mee. Gelukkig blijft het droog en kunnen we rustig alles overladen. De camper laten we vrij leeg achter, Leon neemt nog wat foto’s van de buitenkant om iets achter de hand te hebben voor na het slepen. Daarna wordt de sleutel bij Björn achtergelaten voor de sleepwagen en is het tijd voor ons om afscheid te nemen van 2 geweldige mensen.

We vertrekken richting Örebro en na de eerste rotonde staan we stil voor de trein. Eens in de stad brengen we een bezoek aan de Biltema en schaffen ons een koelbox voor op de aansteker van de auto, een bidon voor water en een telefoonhouder voor in de auto aan. We geven alles een plaatsje en rijden nog even naar de ICA voor wat boodschappen. Met een koelkast zoals in de camper kunnen we voor meer dagen eten meenemen, met een koelbox die enkel koelt als de motor draait, wordt dit dagelijks winkelen. We lunchen op een verlaten stuk parking aan de winkels op de oude manier: op een muurtje.

En dan beginnen we ons langzaam weer in Zweden te voelen bij het zien van vele meren. Leon raakt gewend aan de auto en ter hoogte van Askersund houden we even halt. We bekijken de kerk van buiten en wandelen er even rond richting het haventje en het water.

Vandaaruit rijden we het laatste stukje van de dag richting het nationaal park waar we morgen willen gaan wandelen. We vinden een stuga op Revelbadetscamping aan een meer ter hoogte van Laxå. Een erg primitieve stuga maar met dat wat we nodig hebben: een frigo, 2 bedden, tafel met 2 stoelen en een onderstel van een plooibed (zonder matras) dat we kunnen gebruiken voor een soort bench voor Timber te maken, voldoende om de nacht door te brengen. We laden de auto uit met wat we nodig hebben. Nemen dat wat we gaan gebruiken om te koken en trekken naar de keuken naast de receptie. Ik begin te koken terwijl Leon zich al aan een tafel zet. Terwijl we zitten te eten komt de eigenaar van de camping de eetzaal binnen en zegt dat hij het lekker ruikt. We wassen af en trekken ons terug in de stuga. Timber vindt het spannend en komt niet direct tot rust. Nog een wandeling in de omgeving van de camping en wat foto’s maken van de zon op het water en het is weer tijd om te gaan slapen.

4 augustus 2025

Omdat we niet weten wat de dag gaat brengen nemen we nog snel een douche. We zijn klaar tegen 8u en gaan wachten. Om zeker te zijn ook nog eerst even bellen. De half 9 dat we zouden worden opgehaald, werd dus niks want eerst moest de Zweedse SOS dienst nog nakijken voor een garage, sleepdienst goedkeuren,… Ik besluit te gaan lezen, het Zweedse boek is snel uit, dan maar de nieuwe Aspe beginnen. Leon houdt zich bezig met oplossingen bedenken en ook wat te lezen. Na het middageten bellen we opnieuw. De Zweedse SOS dienst heeft een oplossing bij de dichtstbijzijnde garage: er zou pas binnen een maand naar gekeken worden. Bij de opmerking, dan kan je hem net zo goed ineens naar huis verslepen werd het even stil. Na een uur dan toch de goedkeuring voor de garage en voor het afslepen. Dat laatste zou die avond nog zijn. We besluiten om in het hotel op zoek te gaan naar een fikamomentje. We ontmoeten de directeur, bedanken hem nog eens heel uitdrukkelijk voor de overnachting en krijgen zowaar koffie en thee aangeboden, weliswaar zonder lekkers. We genieten vanop het terras van het uitzicht. Zien dat de vrachtwagen de vuilbakken van het evenement komt ophalen en keren terug naar onze camper. Ondertussen zien we ook al de gehele morgen werkvrachtwagens voorbij komen, er wordt hier en daar de oprit van de zijwegen geherasfalteerd.  Lezen verder, wandelen met Timber, lunchen, gaan een ijsje eten, wachten, bellen, wachten, lezen, wandelen,…

Iets over zeven gaat de telefoon: de chauffeur van de bergingstruck. Hij zal er na 20u zijn, hij moet nog elders een auto ophalen. Ik maak snel wat te eten. We wassen af, gaan voor de zekerheid nog even in het hotel naar het toilet. En dan komt om iets na half 9 de truck het terrein opgereden met al een auto erop. Die half negen dat was gezegd was dus ’s avonds. Het wordt dan grijze auto eraf, onze erop en de grijze in de beugels mee. Dit alles duurt nog geen kwartier. We rijden richting Leksand. Daar wordt de wagen afgezet aan één van de garages waarvoor we zaterdag in panne stonden, grappig. En dan rijden we door naar Kolbäck in de omgeving van Västerås, toch wel 200km. Gezellig met z’n 3 in de cabine. Leon op het bed, ik op de bijrijdersstoel. In het begin praten we over veel, maar dan wordt het donker en stiller in de auto. Ik dommel een paar keer in en iets over 12 bereiken we de garage. We nemen afscheid van de chauffeur en haasten ons naar bed. Het is nodig want het is laat en het wachten was afmattend.

3 augustus 2025

Zeer op het gemak op gestaan en al de rest, we konden toch niet weg. De anderen vertrokken 1 voor 1 of in groep. Afscheid werd genomen van de eigenaars van de brandweerauto en de ambulance. Dat was minder leuk. Toen bijna iedereen weg was, kwam er een Discovery terug het terrein opgereden. Problemen met de remmen. Een achtergebleven Range Rovereigenaar zette zich er naast met luifel open. Zo had de andere geen last van de zon of de regen. Iets na 14 u vertrok ook de voorzitter. Wij hadden ondertussen de verzekering gekregen dat we tot maandagavond zeker mochten blijven staan. De gerepareerde Disco reed weg. En net toen de Rangeman de luifel weer had ingeklapt, zijn plannen had uitgelegd, was de Disco er terug. Minder geluk deze keer. Lager achterwiel stuk. Hij besluit nog 7km te rijden tot bij een collega en die zal hem dan op maandag meenemen naar het werk. Uiteindelijk blijven we alleen achter. We trakteren onszelf op een ijsje bij het hotel. Daarna trekken we onze wandelschoenen aan en gaan door de weiden en het bos richting het Siljanmeer. We komen uit op de camping, nemen enkele foto’s aan het meer en wandelen langs een andere weg weer naar de kampplek. Op onze weg komen we oude huisjes tegen en een intacte kerkboot. Een boot die vroeger werd gebruikt om mensen over het meer naar de kerk te vervoeren. Terwijl ik sta te koken, komt er in de wei naast ons een reetje voorbij wandelen, rustig grazend,af en toe opkijkend. De gemaakte pompoenrisotto smaakt. Iets voor 19u laat de ANWB weten dat ze eigenlijk niets voor ons kunnen betekenen want de auto staat bij de RDW aangegeven als camper en niet meer als auto en dat supplement hadden we niet betaald en dit nadat ze al 2 dagen over en weer waren aan het bellen en eigenlijk alles geregeld was en we maandagmorgen zouden worden opgehaald. Leon is al 31  jaren lid en heeft ook een supplement  aanhanger (een ander vakantieverhaal ligt hier aan de basis) maar in de kleine letters had hij niet gezien dat dit ook voor een camper diende te gebeuren. Dan maar de autoverzekering bij de NKC gebeld.
Door de allrisk verzekering hadden we daar wel recht op afslepen naar een garage. Wat een gedoe. Terwijl ik dan Timber nog even uitlaat, maak ik wat foto’s van de ondergaande zon boven het meer.

2 augustus 2025

Terwijl de regen met bakken naar beneden valt tijdens het ontwaken en ontbijt, hebben we toch een droog infomomentje. Vandaag gaan we nog een green laning doen, met volgens de voorzitter: meer cultuur en meer rode huizen. Niet iedereen gaat mee, sommigen zijn reeds naar huis, anderen blijven liever op de kampplek. We vertrekken droog en al snel rijden we op een grindweg, inderdaad tussen vele rode huizen, maar ook door het bos. Een mooie weg die door de regenval en het passeren van vele LR er stilaan minder “weg” begint uit te zien. Halverwege en vergezeld met een stevige regenbui worden we op een open plek in het bos getrakteerd op fika. De moeder van de voorzitter heeft zeker meer dan 100 kanelbullar gebakken, voorts staan er kannen thee en percolators met koffie. Ondanks de regen is het toch een gezellig onderonsje. Na de fika vertrekken we terug richting Leksand. Eerst nog in kolonne en dan het laatste stukje op onszelf.

Net voor de parking van de ICA supermarkt in Leksand en voor enkele (gesloten) garages stopt de auto ermee, gelukkig veilig aan de kant. Vermits er enkele collega’s LR ook bij de supermarkt zijn, kunnen we hulp regelen. We krijgen in elk geval morele steun van de antieke brandweerwagen en de ambulance. Ideaal gezelschap als er iets stuk is. Olie automaat en auto worden gepeild en goedgekeurd. Kleur van de olie uit de versnellingsbak wordt als bedenkelijk beschouwd. Iemand legt zich onder de auto om te speuren naar lekken, maar ziet niet direct iets. Toch wordt besloten om olie bij te vullen bij de bak. Na 1l extra wordt de auto opnieuw gestart: hij doet poging om vooruit of achteruit te komen maar verder dan poging is er niet, er is wel al meer beweging dan voordien. Dus wordt er eerst om extra olie gereden om nog bij te vullen. Nog 1 liter geeft geen extra effect, een tweede (derde) zien we er onderaan uitlopen, wat uiteraard niet de bedoeling is en als niet in orde wordt beschouwd. We ruimen de olie van de baan, eten een hapje, doen onze boodschappen.

De ambulance wordt voor onze auto gespannen en zo worden we naar de kampplaats gesleept. Daar staan we dan midden in het veld. Iedereen net op tijd terug voor de jaarvergadering van de club. Als deze gedaan is, gaan er enkelen huiswaarts. We kunnen gelukkig nog een eigenaar van een Defender met winch onderscheppen. Na wat sukkelen (batterij van de afstandsbediening was leeg) werd de auto met behulp van de lier naar de zijkant van het plein getrokken. Wij blij want we stonden nu uit de weg en de andere blij omdat hij zijn lier nog eens kon gebruiken. Eens de auto aan de kant, stromen andere owners toe. Enkele, met kennis van zaken, leggen zich om beurt onder de auto, kijken, praten, bespreken en besluiten dat de automaat kapot is, en dat er zonder brug niks kan gemaakt worden. Het is even slikken maar wij zijn veilig en wel en binnenkort hebben we weer een ongelofelijk vakantieverhaal.
Dan wordt het bellen naar de ANWB. We hoopten eerder nog op herstel zodat we nog niet belde. Wachtrij, muziekje, doorschakelen, uitleg, teruggebeld worden, regelen. De rest van de namiddag vliegt voorbij.  We gaan nog even langs bij de afscheidsvergadering, drinken iets bij het hotel en gaan dan terug naar de auto. We koken en zetten ons nog even bij de eigenaar van de ambulance en brandweerwagen. Ik bedank ze met elks een doosje Nederlandse autosnoepjes, lördagsgodis. We kletsen wat bij de vuurschaal, ik neem nog wat foto’s van de ondergaande zon en dan is het bedtijd na een bewogen dag.

31 juli 2025

Terwijl we de oortjes van herten tussen het graan op en neer zien bewegen maken we de auto
rijklaar om richting Uppsala te gaan. We hebben dit nog aan de planning toegevoegd omdat we graag een kijkje willen nemen in en bij de kathedraal. Uppsala hoort tot de grootste steden van Zweden en is de geboorteplaats van Ingmar Bergman, de filmregisseur.  We vinden een plaatsje op 100m van de kerk.

De kathedraal van Uppsala is de grootste van Scandinavië. De torens zijn 119m hoog. In de kerk zelf kunnen tot 2000 mensen zitten. Ze heeft veel weg van de Frans Gotische kerken maar dat is begrijpelijk omdat één van de eerste architecten  lid was van de metselaarsgilde van de Notre Dame in Parijs. De kerk valt op door de vele schilderingen op de muren en plafonds, het groot aantal grafmonumenten (waaronder die van Gustaf Vasa en Carl van Linné) en de koninklijke insignes die aangeven dat vroeger in deze kerk de koningen werden gekroond. We lopen bijna een uur rond in de kerk.

Bij het buitenkomen werpen we nog een blik op het Gustavianum, het eerste universiteitsgebouw
dat werd opgetrokken in de 17de eeuw onder het bewind van koning Gustaaf II die het belang inzag van goed opgeleide onderdanen. We lopen nog een beetje verder tot de huidige universiteitsgebouwen en gaan daarna terug naar de auto.

We staan geparkeerd naast de Helga Trefaldighets Kyrka. De kerk is een pak soberder dan de buur maar desalniettemin ook mooi. De muurschilderingen kunnen een opknapbeurt gebruiken maar de glasramen maken veel goed.

En dan moeten we echt verder richting het Landroverträffen. Maar eerst nog een stop bij de Maxi ICA. En alles is er in grote hoeveelheden, taarten, snoep maar ook het nodige voor een kräftskiva. Dit laatste is een kreeftenfeest, iets waar de Zweden dol op zijn en meestal in augustus gevierd wordt. Er worden die avond rivierkreeftjes gegeten maar het belangrijkste is toch de alcohol die er bij gedronken wordt samen met de versiering. Na de visafdeling zien we ineens rozig licht: deze supermarkt kweekt haar eigen sla en kruiden, bijzonder.

We lunchen ergens aan een bosweg en rijden het laatste stukje waarbij we dan al in Dalarna
aankomen.

Afspraak is Tällberg, het mooiste dorp hier in de omgeving. Bij aankomst checken we in. Krijgen een plekje toegewezen en zijn duidelijk niet de enige op het terrein. Volgens de site zouden er 60 auto’s zijn ingeschreven. We staan kriskras door elkaar, wat een drukte. Vanaf de kampplaats hebben we een mooi zicht op het Siljanmeer, het grootste kratermeer. We kijken wat rond, maken een praatje, eten en volgen de uitleg die we krijgen over de tocht van morgen.  Net daarna begint het te regenen en trekt iedereen zich wat terug bij zijn auto en slaapgelegenheid.

30 juli 2025

Na een koninklijke nacht en ontbijt ontmoet ik in het park enkele grote hazen. Vele honderden ganzen op het water zorgen voor achtergrondkabaal. Net voor vertrek zijn we nog getuige hoe de tuinvrouw de haag scheert. En dan gaat het echtrichting Stockholm.

We vinden een parkeerplek naast het metrostation Gullmarsplan. De ingang en de ticketbalie zijn niet zo vlot te vinden, maar we komen er wel. Aan het loket wordt ons duidelijk gemaakt dat we beter zijn met een dagkaart dan een enkel ticket want de kaart is ook geldig op de bussen en de boten. We krijgen een groepsticket voor 2, hond hoeft niet te betalen maar eerst wordt de leeftijd van Leon nog even gecheckt om zeker te zijn dat hij niet onder de seniors valt. En dat allemaal in het Zweeds. Om de 10 minuten is er een metro. We stappen op en weten dat we 5 haltes dienen mee te rijden, alleen krijgen we op het voertuig de verkeerde informatie omdat het foute bandje opstaat. We komen uit de metro ter
hoogte van het Centraal Station.

We zijn naar Stockholm gekomen omdat we nog oude kronen hebben die we enkel bij de Riksbanken kunnen omwisselen. We lopen die richting uit en kijken om ons heen. We waren reeds in Stockholm waar we toen vele bezienswaardigheden zagen, nu komen we enkel om te genieten van de mooie stad. Aan de bank aangekomen staan er 3 security-mensen buiten. Ik vraag of ik binnen kan, dat kan. Wanneer ik binnen ben, komen de 3 ook mee. Ik zeg netjes in het Zweeds aan de balie wat ik kom doen. Krijg een papier in het Zweeds met de gehele uitleg, welke info ze nodig hebben,… en dat dien ik dan met de kronen op te sturen naar de bank. Terwijl ik er binnensta, raar. 1 van de mannen neemt het papier van me over en zegt dat ik het goed moet doorlezen, als ik dan antwoord dat ik zo mijn Zweeds wel kan oefenen, krijg ik prompt een Engels exemplaar. En daarna gewoon naar buiten, met 3 bodyguards. Dat was het dus.

Dan maar verder richting de oude stad met eerst een bezoek aan een kerk die we zagen vanaf de bank. Sankta Clara kyrka: een groot rood gebouw met groene spits en binnenin is het al wat blinkt, zoveel goud.

Na ons bezoek aan de kerk maken we een stop ter hoogte van Vete-katten, de plek voor een fika
(koffiepauze) met, volgens onze leerkracht, de beste kanelbullar. Aan de voorzijde vind ik geen terras, ik vraag binnen waar we kunnen zitten met een hond. De serveerster neemt mee door het doolhof van de winkel/restaurant naar een binnenkoer. Wil ik Leon gaan halen moet ik eerst 2 keer om het hoekje. We vinden een plekje op de binnenkoer, ik ga om de bestelling en we genieten van koffie, een halve liter thee met een kaneelbulle en een jordgubbsbudapest. Heerlijk.

Vanuit de Kungsgatan wandelen we naar de Drottningsgatan want de leerkracht gaf een tip dat daar een goedkope boekenwinkel was. We vinden hem en ik neus wat rond en kom buiten met een boek over een spook. De winkel zelf deed me denken aan een boekenvoordeel bij ons. Enkele stappen verder komen we aan de Gamla Stan, de oude stad, die we inlopen via het Riksdagengebouw (het parlement).

Eens door de poorten zien we het Koninklijk Paleis liggen. We wandelen de helling op en net wanneer we boven zijn, horen we muziek. In de verte zien we de ruiters met de muziekkapel aankomen rijden. Mooi om zien en horen, hebben we dat ook eens meegemaakt. We lopen in het paleis en brengen kort een bezoek aan de slotkerk, daar waren we eerder al met de kinderen. Weer buiten zien we de ruiters staan en is het tijd voor de wisseling van de wacht voor het paleis.

En dan moeten we op zoek naar  de boot richting Djurgården want tijdens de wandeling hebben wat gecommuniceerd met mijn leerkracht die ook in Stockholm is en we hebben besloten om samen te lunchen en dit in Rosendals Trädgården. Daarvoor dienen we de boot te nemen. We vinden tussen alle toerboten ook de SL-boot waarvoor ons dagticket ook geldig is. Op het eiland komen we aan in volle drukte want aan het begin bevindt zich Gröna Lund, een pretpark. Niet veel verder is er Skansen, wat je kan vergelijken met Bokrijk in België gecombineerd met wat Efteling. We manouvreren ons door de drukte en wandelen nog een flink stuk. We hadden misschien ook de tram kunnen nemen.

Maar we vinden de plek en de mensen die we zoeken. We halen de lunch en later ook nog wat zoets als dessert. We babbelen er op los en kunnen gelukkig onze parkeertijd in de app wat verlengen want voor we het weten is het al bijna 4 uur.

We wandelen terug naar de ferry, gaan naar de metro, dit keer ter hoogte van Gamla Stan en komen net op tijd weer aan de auto terug. Het was een erg leuk bezoek aan Stockholm. En ja, veel te kort want het blijft een leuke stad, al was het er nu wel erg druk.

Met de auto werd het dan het verkeer van Stockholm trotseren om uit de stad te geraken richting onze slaaplek in de buurt van Uppsala. We liggen rustig op wandelafstand van een meertje. Bij aankomst is het er erg druk maar eens de zwemmers weer huiswaarts zijn gekeerd, komt de rust.

29 juli 2025

Nadat er de gehele nacht regen viel, worden we wakker terwijl het nog steeds druppelt. We
ontbijten binnen. Een wandeling met TImber in het bos levert een ontmoeting met 2 grote en 2 kleine herten op. Het blijft bijzonder dat je die beesten op enkele meters kan zien.

En dan op weg voor een niet zo’n boeiende of spectaculaire dag. We gaan richting Stockholm rijden. Het eerste stukje rijden we nog over de auto(snel)weg E22 maar dat zijn we al snel beu en zetten daarom de navigatie maar op snelwegen ontwijken. Al heel snel komen we op voor ons meer Zweedse wegen en omgeving, iets heel anders dan we ervaren hebben op Öland. Koffiebreak houden we aan het eerste meer dat we tegenkomen. Lunchen aan een bosweg, ideaal om Timber uit te laten.

En dan in de omgeving van Nörrköping, meebepaald in Skenäs eindigt de weg. We moeten dus wachten op een ferry. Om 15u15 komt de ferry aan, volgend vertrek 15u30. We mogen als eerste aan boord voor een gratis vaart van de volle 5 minuten. Eens aan de overkant kunnen we weer verder en volgen de weg 223 en 219 die bekent staan als Utflyktsvägen, wat zoveel betekent als uitstapjesweg. Er zijn vele bijzondere plekjes langs de weg waardoor het deze naam kreeg.

We vinden een camperplek in het centrum van een stadje maar vinden het toch niet helemaal ons ding. We rijden nog een kwartiertje verder en belanden op de parking van Tullgarns slott. Het is 1 van de 10 koninklijke domeinen hier in Zweden. De tuin is gewoon publiekelijk toegankelijk. Het slot zelf is maar beperkt open. We wandelen bij aankomst door de tuin, hij is minder onderhouden dan deze van paleis Solliden gisteren en het is duidelijk dat hier de koninklijke familie niet vaak tijd doorbrengt. Toch maakt het deze plek niet minder bijzonder.

Na de wandeling koken met het slot in een ooghoek, het kan slechter. We brengen de avond door met zicht op de appelboomgaard waar 120 verschillende soorten appels staan en dit met een ondergaande zon, je hoort ons niet klagen.

28 juli 2025

Wakker worden in een gehucht waar de straten naar sprookjesfiguren werden vernoemd, is leuk. Bij elke straatnaam staat er ook een in hout uitgesneden beeld. Zo staat er bij Trollvägen een trol. Vind je bij Askungenvägen (Assepoester) en Törnrosavägen(Doornroosje) een houten prinses. Na nog een laatste babbel en wat tips vertrekken we richting Bläsinge. We dwarsen het eiland en vinden aan de ander kant een haventje met authentiek vissershuisjes. We wandelen wat rond en snuiven de sfeer op en maken foto’s. Er is zelfs een klein museum.

We slingeren terug naar de hoofdbaan om zo richting het zuiden van het eiland te rijden. Daar
bevindt zich het natuurreservaat Ottenby en de vuurtoren Långe Jan. Om het reservaat te bereiken moeten we door een gebied rijden met grazendvee. Enkele koeien doen wat dwars en willen niet al te vlot aan de kant. Dat de vuurtoren tot 1 van de belangrijkste bezienswaardigheden valt op aan de drukte op de parking. Het natuurreservaat zelf is een hoogtepunt voor vogelaars. Leon zette alvast zijn telelens
op zijn camera. We wandelen richting toren en zien welke vogels er vandaag al zijn gespot. In de weide om de toren zijn honden niet toegelaten, daarom laat ik Timber na onze uitstap even uit. Het stuk door de weiden moeten we opnieuw door, dit keer gaat het vlotter. Zo kunnen we nu terug noordelijker rijden aan de andere kant van het eiland.

Onderweg zien we een wegwijzer naar het Eketorpsfort. Een volledig uitgegraven fort. Een fort dat in verschillende fasen is gebouwd tussen de Ijzertijd en de Middeleeuwen. Het fort is volledig heropgebouwd en is nu een museum geworden. We zien op de parking al dat het er druk is. Enkele honden doen erg moeilijk naar Timber. Voorts hebben we het niet zo met het commerciële gedoe van georganiseerde activiteiten in het fort. Dat is leuk voor met kinderen maar wij hoeven dat eigenlijk niet meer. We besluiten dan om het fort niet te bezoeken en nemen vanop afstand een foto van de buitenkant.

Niet veel verder vinden we een weg die het eiland weer dwarst en dit keer door de verschillende
natuurreservaten die er in het midden van het eiland liggen.

We lunchen ter hoogte van het Solberga Alvar naturreservat. We wanen ons eerder in de Schotse Highlands dan in Zweden. Het is er erg mooi, ruig. Ik wandel er nog even rond met Timber.

Tijdens de lunch passen we de planning aan en gaan nog verder doorrijden naar het noorden van
het eiland. Het bezoek aan Stockholm schuiven we naar woensdag. In het noorden van Öland bevinden zich Borgholm en vlak erbij Slot Solliden.

Paleis Solliden, is al generaties lang gebruikt als zomerverblijf voor de koninklijke familie. Het
paleis zelf is niet toegankelijk, de tuinen wel. We parkeren de auto en wandelen richting de inkom van de tuinen. Vermits TImber mee mag betalen we de inkom. Bij de eerste stap worden we al overweldigd door de prachtige bloemen. We volgen de pjlen richting slot en zien een wit gebouw staan. Het paleis is niet echt groot maar mooi onderhouden en voor het slot liggen prachtig bloemperken. We wandelen door de tuinen, nemen een kijken in de Holländska trädgården, bewonderen de Italianse en Engelse tuinen, de waterpartijen en de rotstuinen om dan terug aan de achterkant van het slot te eindigen. We zijn onder de indruk als we terug stappen naar de auto.

We verzetten de auto naar de parking van het andere slot: Borgholm. Deze kasteelruïne behoort
tot de best bewaarde en mooiste van Scandinavië. Gezien het feit dat we nogal dicht bij sluitingstijd zijn en het hier ook weer met heel veel activiteiten is, besluiten we om het niet te bezoeken en nemen we genoegen met wat foto’s aan de buitenzijde.

Vanaf nu is het in rechte lijn richting Stockholm. Dit redde we niet in 1 dag . We overnachten
aan een meer in de omgeving van Oskarhamn. We zijn hier op de parkeerplaats niet de enigen, maar het is er wel rustig en ik heb tijd om wat tekst te typen zodat het blog weer kan worden bijgewerkt.

27 juli 2025

Tijdens de eerste wandeling met Timber stond ik oog in oog met een ree op slechts 5 meter van ons vandaan. Het dier bleef er rustig staan. Mooi. Na het ontbijt nog even met Leon en Timber langs enkele oude eiken geweest. Er stonden er verschillende. Toen ik met Timber nog wat verder ging stond daar een oude Trabant met een erg originele daktent.

En dan onderweg naar Kalmar. Kalmar is een historische stad aan de zuidoostkust van Zweden. De stad ligt in Småland aan de Oostzee en is tevens de toegangspoort naar het eiland Öland. De stad ligt iets ten noorden van wat in de middeleeuwen de Zweeds/Deense grens was en was eerst de hoofdstad van het land voordat Stockholm dit werd. Het binnenrijden en een parkeerplek zoeken voor onze OLLI was even niet zo simpel. Er waren best wat wegwerkzaamheden. Maar we vonden een plek aan het park. We konden er 4 uur gratis parkeren.

We vertrokken langs de Gustav Vasa Bänken. De langste bank in Zweden met 267m lengte. Nadat
ze eerste de langste was, maar daarna pas de derde heeft het gemeentebestuur beslist om de bank te verlengen zodat ze toch weer de langste is.

De banken staan aan de rand van Kalmarsundparken en vandaar wandel je naar het slot. Het Kalmar slot op een schiereiland is nog een stille, duidelijke getuige van wat de stad in het verleden betekende. We wandelen eerst langs enkele zandsculpturen die het thema “dromen” hadden. Ze hebben toch al wat te verduren gehad van de weersomstandigheden en zijn niet meer allemaal even gaaf, maar toch nog de moeite om te bekijken. Vanop het gras naast het water hebben we een goed uitzicht op het slot. Via een ophaalbrug kan je het slot bezoeken. Wij kunnen tot aan de ophaalbrug omdat Timber niet binnen mag. Het is zondag dus erg druk met families. Een man in Middeleeuwse klederdracht deelt informatie uit.

Een korte wandeling door het park en langs het oude kerkhof leidt ons naar de kapel in het park.
Stiekem kunnen we door het glas een foto maken van de binnenkant want ze is gesloten.

Langs het water en over de spoorweg wandelen we naar de haven. Hier bevindt zich het turistenbyrå. Vermits het zondag is, is het gesloten maar buiten aan de ingang staat een blauwgeschilderd ladenkastje met stadsplannetjes. We komen er later in het oude centrum nog tegen. Aan de rand van de haven bevindt zich ook de Linnéuniversitet. Carl von Linné was arts, plantkundige en bioloog. Hij ontwikkelde een systeem om planten te kunnen klasseren. Dit systeem wordt nog steeds gebruikt.

Over de oude stadsmuur komen we in Gamla Stan terecht. In de 17e eeuw werd beslist om het stadscentrum in de buurt van het slot te verplaatsen naar het eiland Kvarnholmen waardoor dit 1 van de belangrijkste eilanden werd van Kalmar. Hier in deze speciale wijk bevinden zich historische gebouwen, waaronder de kathedraal.

De kathedraal of Domkyrka bevindt zich aan Stortorget. Een indrukwekkend oranje gebouw. Binnenin geven de grijze banken en de witgeschilderde muren een sobere indruk tot men verder gaat kijken. De kerk is rijkelijk versierd. De kathedraal werd gebouwd door Nicodemus Tessin de Oudere. Volgens de toeristische boeken is het barokke bouwwerk een geslaagde synthese tussen de jezuïtische en protestantse ideeën van de kerkbouw. In tegenstelling tot de meeste barokke kerken heeft de dom geen
koepel, de gewelfboog is echter wel 23m hoog, wat toch een “koepelgevoel” geeft. De preekstoel behoort tot het oudste kerkmeubilair van de dom. In de opbouw van het altaar vind je de Heilige Drievuldigheid terug. De altaartafel heeft de vorm van een sarcofaag. De kerk heeft verschillende orgels. De doopvont is erg modern en gemaakt in de vorm van een schip.

Na ons bezoek aan de kathedraal lopen we nog wat door de straten op zoek naar een plek om te eten. De stad is gebouwd volgens een rasterpatroon met de hoofdstraat Storgatan als centrale as. Er zijn 2 toegangspoorten:  Västerport, de enige poort aan landszijde en Kavaljersporten, de belangrijkste toegangspoort tot de haven. We passeren de Västerpoort met daarnaast de oude watertoren die hoog boven de stad uitsteekt.

Vlakbij de Västerport bevinden zich de 3 meest gefotografeerde huisjes van Kalmar: Tripp, Trapp en Trull. Ze stammen of uit de 16e eeuw en doorstonden zelfs de grote stadsbrand. Trull is het kleinste met slechts 1 verdieping. Tripp en Trapp hebben beide 2 verdiepingen en kregen hun namen aan de hand van de vergelijkende trap.

Vermits we niet echt iets naar ons zin vinden om te eten keren we terug naar de haven en nestelen
ons aan de achterkant van het restaurant Blomlöfs op het terras na eerst te hebben gevraagd of dat in orde was. Het echte terras was behoorlijk vol met veel kleine kinderen en honden waren wel toegelaten op het terras, vandaar onze keuze. Ik bestel binnen 2x de varmrökt lax (zalm) en betaal. In de koelkast vind ik een fles met fris water en neem mee twee glazen mee naar buiten. De service is uitstekend en we krijgen zeer snel het bestelde. Nadien nog een kop koffie en thee opgehaald bij de zelfservice in de shop, wat onze maaltijd af maakte.

Via het park was het terug naar de auto om dan de route richting Öland in te stellen. Om het eiland Öland te bereiken, moeten we vanuit Kalmar over de Ölandbrug. Vroeger was dit via een pont. We sorteren voor in de rijstrook voor aanhangwagens, caravans,… en rijden dan  over de 6 kilometer lange brug. Aan de overkant richting Kalmar hebben de mensen minder geluk. Veel toeristen dienen meer dan 5 kilometer aan te schuiven op en over de brug. Dat belooft voor morgen als wij dit hoeven te doen. We zien al snel waar het eiland voor gekend is: windmolens. Op verschillende plekken komen we ze tegen. Blijkbaar stonden er tot halverwege de 19de eeuw 2000 molens op het eiland, bijna elke boerderij had er 1. Momenteel zouden er nog een 350 over het eiland verspreid staan.

Niet zo lang na het oprijden van het eiland vinden we de weg naar Arontorp. Een klein gehuchtje waar vrienden van ons een huis hebben. We hebben er afgesproken en mogen er vannacht in de tuin overnachten. Tijdens de fika vertellen zij er op los over hun avontuur om een huis te vinden, het eiland en nog zoveel meer. We worden uitgenodigd om een pizza te gaan eten bij Roberto’s in Färjestaden. Het bestellen van de pizza’s gebeurt in een mengelmoes van Zweeds en Engels. En net zoals in vele Zweedse pizzeria’s is er ook de fameuze koolsla, want groenten dien je ook te eten. We sluiten de avond af met een ritje naar de haven waarbij we langs de stalling van hun boot rijden om daarna de boot in de haven zelf te bewonderen. Vanuit de haven zien we de zon langzaam ondergaan en dit net boven de brug. Een prachtig schouwspel en een mooi beeld voor het einde van een geslaagde dag.

26 juli 2025

Het was niet zo’n rustige nacht deze keer, het bleef een komen en gaan van auto’s en vrachtwagens en veel verkeer op de autosnelweg. We komen de nacht door en vertrekken nadien richting Kopenhagen. We blijven van mening dat dit het saaiste stuk is van de reis. Maar ook dat redden we en zo passeren we de “laatste afrit” in Denemarken en komen op de tolweg richting de Öresundbrug. Deze brug vierde dit jaar haar 25ste verjaardag. Het blijft een fijn gevoel om langs deze weg, midden op de brug, Zweden binnen te rijden. Aan het einde van de brug is het tolhuis. We hadden een combiticket met de boot van gisteren en kiezen dus voor die baan. De slagboom gaat niet open. Raar, we hebben echt wel betaald. De man in het loket zegt dat Scandlines de nummers van de boot en de brug fout heeft gekoppeld en dat iemand anders ons ticket heeft toegekend gekregen. We zijn blijkbaar niet de eerste, maar nummer 4 vandaag en hij komt het zo’n 10 keer per dag tegen. We betalen een nieuw ticket en het advies dit bij Scandlines te declareren. Niet ver na de brug houden we een korte koffiestop en laten we Timber even uit. Via weg 11 en later 19 rijden we richting Simrishamn. We passeren de kerk van Dalby (de oudste nog in gebruik zijnde kerk) die we in 2014 bezochten.

Net voor Fiskeboden lunchen we. En daarna gaan we daar even in de buurt wandelen. We lopen over een vlonderpad richting zee. Jammer genoeg mag Timber niet op het strand. Het is een mooie kustlijn en we wandelen om de beurt tot aan het water.

5 minuten verder en een telefoontje in het Zweeds nemen we even verderop een privat weg richting Tvillingaboden, hier bevindt zich de enige palingrokerij die nog op de traditionele, ambachtelijke manier paling rookt. Elk jaar van begin augustus tot half oktober vinden hier palingfeesten plaats. Hansa vist met zijn netten/fuiken de paling, maakt hem schoon en rookt hem nog steeds op een manier zoals een oude visser het hem leerde. Maria is dan weer een krak in het klaarmaken ervan. Ik leerde de plek kennen in het TV-programma de mosterd van Meus waarin Jeroen Meus een bezoek bracht aan Zuid-Zweden en het leek me een bezoekje meer dan waard. Jammer genoeg passeren wij er eind juli en is en nog geen palingfeest. Na wat over en weer mailen kan een bezoek aan het museum wel. We worden door Maria de weg gewezen om de auto te parkeren. Hansa begint in vlot Engels uitleg te verschaffen terwijl Maria verdwijnt met de auto. We krijgen ook een rondleiding in het huis dat wordt gebruikt voor de palingfeesten. Mooi in authentiek Zweedse stijl. De keuken is prachtig. Achteraf horen we dat Maria ze ontworpen en gemaakt heeft. Hansa vertelt ons ook dat de krachtcentrales de boosdoeners zijn van het slinken van het palingaantal. Vroeger 2000 ton per jaar, nu nog amper 70 ton. En zoals Maria verdween, is ze ook weer terug. Ze heeft een boek opgehaald voor ons als aandenken. We schaffen ons ook een kaart aan waarop alle (paling-)vissers uit die kustlijn vermeld zijn. We steunen hiermee de plaatselijke vereninging. Terwijl we dachten dat we enkele minuten daar zouden zijn, blijven we toch ruim anderhalf uur. We krijgen van Maria nog haar verhaal over haar artistieke werken in stof. Ze stond hiermee al in China, Straatsburg  en Brussel op exposities. Maar zoals ik al eerder aanhaalde, kan ze ook goed koken. Samen met ons bladert ze door een boek vol palinggerechten. We kunnen deze enkel aanschaffen in een boekenwinkel. De tijd vliegt en we zijn weer een geweldige ervaring rijker.

Vandaaruit rijden we naar Åhus, de Zweedse hoofdstad van de paling en tevens de tweede best bewaarde middeleeuwse stad van het land. Gekend om zijn kunst, glasblazerij en rokerijen maar ook om de vodkastokerij in het midden van de stad. We lopen even door de stad, naar de haven en naar de kerk.

Na het rondje door de stad en een bezoek aan de kerk is het tijd om naar het marktplein te gaan.

De Sankta Maria Kyrka mogen we op dat moment eigenlijk niet bezoeken, er is een trouwerijbezig. Toch slaag ik er achteraan in, met goedkeuren van de bode, om enkele foto’s van binnen te maken. Het gebouw heeft een speciale vorm. Als je door de achterdeur (hoofdingang) binnenkomt, zie je het altaar niet, maar wel 2 beuken blauwe banken.

We kregen van Maria de tip om daar bij Otto een ijs(je) te halen. We zijn duidelijk niet de enige. Moedig sluit ik achteraan de rij aan om mijn beurt af te wachten. Na 35 minuten kan ik mijn bestelling doorgeven.  Ondertussen zie ik waar de lekkere geur vandaan komt: de hoorntjes worden terplekke vers gebakken. Ik geef mijn keuze door en krijg 2 stevige ijsjes mee. We doen er 25 minuten over om het op te eten. Het
is erg lekker en de koekjes zeker ook. Een lekkere aanrader.

En dan is het tijd om richting Kalmar te rijden en een slaapplek te zoeken. We vinden er 1
bij Elleholms  op een parkeerplaats vlakbij de zee. Bij aankomst maken we een korte wandeling naar de zee maar ook hier zijn honden niet toegelaten. Na het eten kunnen we door het mooie weer nog wat buiten zitten.