26 juli 2023 Kajaani

Het klotsen van het water is blijkbaar in de loop van de nacht weggegaan want bij het ontwaken was het een rimpelloos meer en stilte vanaf het water en vanuit het bos. Snel met Timber een korte wandeling en dan ontbeten. Leon ondertussen nog even de vislijn uitgooien en ik genietend op een boomstronk terwijl ik mijn kom yoghurt met fruit leeg at.

Auto inladen en naar de plek waar we gisteravond nog waren gaan kijken. Een wat kortere wandeling om de 2 delen van het meer heen stond op het programma. Vanaf de parkeerplek vertrok een wandelpad door het bos om het meer. Even aan de wandel en toen stond er met takken een kruis over het pad en ergens aan de bomen waren blauwe linten geknoopt om zo de nieuwe route aan te duiden. Waarschijnlijk was op die plek de ondergrond iets te drassig en het plankenpad in niet al te beste staat meer.

We hadden geluk. Gestart met trui aan maar na dik 10 min zat deze al in de rugzak wegens volle zon. Mooie beelden met het meer en de zon. De wolken zorgden voor wat extra’s. Op 4 verschillende plaatsen op de route vonden we grillplekken met houtvoorraad of slaapplek. Een mooi glooiend pad bracht ons rond het meer. Een tocht van een dikke 5 km. Niet echt spectaculair maar wel leuk om te wandelen.
Daarna terug naar onze slaapplek om te “douchen”. Eerst de auto die er stond laten vertrekken. Net toen Leon in het water wou gaan kwam er nog een auto aan maar die was even snel ook weer weg.

Dan maar in het meer. Eerst Leon, daarna ik. De eerste stappen zijn koud, maar daarna voelt het lekker fris en zelfs fijn, zeker met de zon op je lichaam. Afdrogen, omkleden, even koffie en thee drinken en weer naar de baan. Dit keer richting Kajaani.
Onderweg passeerden we in Sotkamo een kerk met de zeer bijzondere naam Sotkamon Kirkko. We vonden ze er van buiten leuk uitzien, dus even gestopt. De beige/bruine kerk met een torenspits met houten schubben (zoals de vorm van leien) sprak ons aan, dus ja, wij naar binnen. Het zachtblauwe plafond en de blauwe banken samen met de muurschilderingen achter het altaar gaven meteen een whow-effect. Ook het gebinte in contrasterend wit gaven de kerk meer elan. De preekstoel en het orgel waren ook duidelijk aanwezig. Een welgekome tussenstop.

We reden verder door Sotkamo, een best grotere plek. En natuurlijk ook met meren in de buurt. Onderweg weer wat dreigende luchten met af en toe een bui.
Tegen 13u30 in Kajaani toegekomen. Snel geluncht aan de auto. Daarna 500 meter verder naar het treinstation. Door de art-nouveaustijl en de vele renovaties behoort dit tot één van de mooiste treinstations van Finland. Al mocht de buitenkant best wel een likje verf krijgen.

Van daaruit ging het naar de ruïne van het kasteel. Dit kasteel werd gebouwd om de Russische inval te verhinderen. Nadien werd het een gevangenis. Jammer genoeg is het tijdens de grote oorlog tussen Zweden en Rusland volledig verwoest nadat een eigen voorraad kruit tot ontploffing kwam. Nu loopt één van de hoofdstraten door de ruïne. Vanop de brug heb je een goede inkijk in/op de ruïne.
Eens de brug over kan je naar Tervakanava wandelen.

Dit is een nauw teerbotenkanaal. Smalle boten geladen met teer passeerden dit kanaal om zo de stroomversnellingen te ontwijken en zo toegang te krijgen tot het Oulujärvimeer en de Oulojoki. Aan de sluis kon je nog zien hoe groot het hoogteverschil was dat moest worden overbrugd. En het kanaal was echt heel smal. De geur van teer was nog altijd waarneembaar. Door de enorme wouden en mede door het kanaal was deze regio, en meer uitgebreid Finland, de belangrijkst teerproducerende regio van Europa. Aan het begin van het kanaal staat ook nog het sleutelbewaardershuisje. Het kanaal en het huisje werden gesloten in 1915. Uiteindelijk werd overgegaan tot de restauratie van dit kanaal zodat het nog kan bezichtigd worden en we zo weer een beetje meer inkijk krijgen in de geschiedenis van Finland.

Weer terug over de brug ging het richting centrum. Hierbij passeerde we het oude stadhuis (Raatihuone) dat een belangrijke plaats inneemt om het hoofdplein. Met Russische goedkeuring werd een gebouw naar Engels concept neergezet met klokkentoren. Momenteel doet dit gebouw dient als toeristisch informatiecentrum. Bij mij lokte het “schattig” uit.

Een laatste stop was de Kajaanin Kirkko. De oorspronkelijke kerk werd samen met het kasteel verwoest. De volgende kerk kreeg een plaats aan de oostelijke kant van het kerkplein maar werd in 1895 in 4 dagen weer afgebroken. De huidige kerk is volledig in dennenhout en vertegenwoordigt de neo-gotiek. De kerk werd gebouwd in meubelmakersstijl, wat vooral binnen opvalt. De smalle toren is eerder Renaissance of Barok en staat naast het hoofgebouw. Deze kerk wordt gezien als de belangrijkste neo-gotische schepping in Finland. Ook deze kerk was wat ons betreft erg mooi door de houtkleuren, de zichtbare gebintens, de eenvoud.

Voor we onderweg naar morgen konden, hadden we nog één plek te bezichtigen: Paltaniemi. Hier is het meest opvallende gebouw de massief houten kerk: Paltaniemen Kirkko. Dit gebouw wordt nooit verwarmd om de plafond- en muurfresco’s in stand te houden en kan daardoor niet in de winter worden bezocht. De fresco’s beelden taferelen uit het Nieuwe en Oude Testament uit. Men ziet onder meer de 4 evangelisten, ook de kruisweg is in taferelen op de muren aangebracht. De meeste fresco’s werden gerestaureerd maar deze boven de hoofddeur niet. Mensen uit de omgeving vond het Laatste Oordeel te angstaanjagend om te restaureren dus is deze momenteel nog in de oorspronkelijk staat. Wat een verrijking voor ons en het ommetje meer dan waard.

Daarna gingen we echt op weg naar morgen maar eerst nog wat boodschappen doen en water aanvullen. De plek waar aangegeven stond waar het water zou moeten zijn, had geen aansluiting. Dan maar de auto voor het winkelcentrum gezet en met onze opvouwbare emmer water gehaald in het wasbakje aan de ingang. 7x over en weer en de watertank was weer gevuld.

Nog snel wat lekkers opgegeten bij de koffie en thee ter ere van wijlen Opa’s verjaardag. Daarna op zoek naar een slaapplek. Deze werd gevonden op een niet meer gebruikt bosweggetje dat een zijweggetje is van een andere minder gebruikte bosweg. Op de achtergrond horen we af en toe een trein, het gezoem van muggen en voor de rest stilte. Wij hopen op een rustige nacht.

25 juli 2023 naar omgeving Kumho

Dit plekje verdient een negen. Minpunt de muggen voor de rest alleen maar rust en stilte. Zelfs heel weinig vogels te horen. We zouden vroeg opstaan, het werd uiteindelijk half acht. Oeps. Het was vast nodig. Timber uitgelaten in het bos, even los rennen. Ontbijt, opruimen en via de bosweg op pad naar de grotere weg en dat richting Kuhmo. Onderweg weer wat meertjes gezien. En we blijven ons verbazen dat mensen zowel voetgangers als fietsers gewoon langs een 80 of zelfs 100 km/u baan hun hond lopen uit te laten en dat dit de normaalste zaak van de wereld is.
Volgens de stafkaart was er vanaf Koli een ferry richting Lieksa. Wij naar de haven. Wat rondrijden en wat zoeken want we vonden enkel het bordje satama (haven) maar geen pictogram van een ferry. Bij het haventje was een restaurantje. Daar dan maar gevraagd waar de ferry was. “Daar” was het antwoord. En effectief kwam er net een boot aanmeren. Het bleek echter om een passagiersferry te zijn en geen autoferry. Dus terug naar de grote baan en omrijden. Snif. We vonden in dat stuk wel een klein kerkje midden in het bos met best wel een groot kerkhof rond. Jammer genoeg was de kerk gesloten.

En er werd ook nog eens getankt. Wat we ook veel tegenkwamen waren gevaarborden met een skiër op. Als we die skiërs even vaak tegenkomen als de elanden die om de haverklap op een bord verschijnen, dan zal de drukte van skiërs op de baan best wel meevallen.

Voor onze lunch vonden we wel een leuk plekje. Vlak aan het water. Dat zagen we nog niet vaak. Leon heeft nog even zijn vishengel bovengehaald. Het wordt vanavond veggie want buiten wat groene slierten was er weinig vangst. Toch even wat rust gevonden.

Tegen 14 uur onze weg verder gezet met onderweg een stevige bui die even snel weer voorbij was als dat ze was gekomen. Er zouden er nog zo nog volgen. Door dit wisselvallige weer gaf dit wel spectaculaire wolkenbeelden.
Tegen 15u15 dan eindelijk in Kuhmo aangekomen. Onze plek waar we wilden zijn: het natuurcentrum. Horen waar er wandelingen zijn in deze omgeving dicht bij de wildernis zijn. Er worden van hieruit berenspottochten georganiseerd. Voor ons niet haalbaar met Timber want ze gaan meestal over een paar dagen. Maar in deze natuur wandelen is wel haalbaar. Na wat rondneuzen in het centrum even gekeken of Komoot hier wandelingen heeft. Niet dus. Dan maar raad gevraagd en enkele wandelingen binnen een straal van 20km van het centrum meegekregen. We vonden er 1 die ook al op de route lag van onze volgende uitstap. Dus naar de plek gereden. Daar mochten we niet overnachten behalve op de campsite-plekken. Daar stonden al enkele campers en caravans. Te druk dus. Dan heeft Leon even gekeken op de maps (op onze kaart staan zulke kleine weggetjes niet meer op) en aan de overzijde van de baan liep een weggetje richting een meer. We hebben het gehaald: we staan voor het eerst vlak aan het water van een meer. Zalig rustig. Of toch.

We horen de hond aan de andere kant van het meer blaffen. Vandaag een snelle maaltijdsoep ineen gebokst. Lekker, warm en vult goed. Zeker na een vochtige dag als vandaag erg welkom. Daarnet vielen enkele druppels, dus even geschuild in het hutje aan het water (vermoedelijk gebruik om je om te kleden bij het komen zwemmen). Nu aan het typen met zicht op het water en de ondergaande zon. Welgekome rust.

24 juli 2023 Joensuu en richting Kumho

Lekker rustig geslapen. Geen verkeer, geen achtergrondgeluid. Alleen is het in de loop van de nacht beginnen te regenen. Rond 7 uur uit bed. Ontbijt droog kunnen klaarmaken, binnen toch maar opgegeten. Wel weer droog kunnen afwassen (nee niet met droog water, wel zonder regen). Uiteindelijk op pad over de grindweg naar iets grotere weg en richting Joensuu.

Dit is de hoofdstad van Fins Karelië met een geschiedenis die nauw verbonden is met Rusland. Als stad lijkt ze erg op de andere moderne delen van de steden die we reeds bezochten. Waar wij vooral voor gingen waren 2 kerken, het werden er uiteindelijk 3 en het stadhuis.
De eerste kerk die we bezochten was de Orthodoxe Kerk Sint Nikolaos. Aan de buitenzijde een bruin gebouw met groene daken waarbij de torens op de torens de vorm van een omgekeerde ijscoupe hadden. Deze vorm samen met de uivormige koepeltjes erboven gaven mij een echt Eftelinggevoel. De kerk ging pas open tegen 11u. Ook hier geldt, net zoals in Zweden, stiptheid. Dus voor 11u gaat die deur dan ook echt niet open. Wij ons dan maar eerst gaan opwarmen met een kop thee en koffie in de auto. Want de druppels die nog steeds vielen, maakten het wel wat frisser. Eens binnen werden we overdonderd door een helblauw plafond waardoor het goud van de decoraties erg tot zijn recht kwam. Prachtig gewoon. Voorts werden we door een vriendelijke jongeman aangesproken met de vraag of we wat uitleg wilden over de kerk. Dat wilden we wel. We leerden onder andere dat er in de kerk afbeeldingen hangen van de 2 enige heiligen in Finland. Verder werd ons wat uitleg gegeven over de iconen die zijn afgebeeld op de onderste rij naast het altaar (de 2 deurtjes). Als je voor de deur staat, staat rechts naast de deur altijd Christus, daarnaast de engel Michaël en daarnaast ( dus rechtsonder) de patroonheilige van de kerk in dit geval dus Sint Nikolaas. Links van de deur staat moeder Maria met Jezus, daarnaast de engel Gabriël (hij bracht de boodschap ivm zwangerschap) en daarnaast vaak de regerend vorst. De iconen in deze kerk waren nog steeds de originele, al waren ze hier en daar al wat gerestaureerd.

Hij vertelde ons ook dat de orthodoxe parochie in Joensuu in percentage de grootste van Finland was. In effectief aantal mensen was dat die van Helsinki. Hij gaf ons ook de raad om naar het Orthodox seminarie te gaan een beetje verder omdat daar een heel ander type Orthodoxe kerk stond dan waar we stonden namelijk de Griekse of neo-byzantijnse.
Dat hebben we dan ook gedaan. Al was het even zoeken naar de juiste plaats. In de Pyhän Johannes Teologin kirkko was er ook een conservator. Hij gaf nog wat meer uitleg en zorgde ervoor dat alles mooi verlicht werd.

Zo hoopte hij dat we mooie foto’s konden nemen. Het was een groot verschil met de vorige kerk. Hier waren de fresco’s in heldere kleuren op de muren zelf geschilderd en niet als “schilderijen” aan de muur bevestigd. De volgorde van beeltenissen naast het altaar was wel hetzelfde. In deze kerk was de deur naar het altaar veel kleiner wat maakte dat het altaar ook zichtbaar was, wat in Russisch Orthodoxe kerken niet het geval is. Het meubilair was in opvallend mooi houtsnijwerk. Ook op de plafonds waren er mooie fresco’s aanwezig. Een verrijking.
Omdat er nog steeds druppels vielen dan maar de auto genomen richting de Lutherse kerk Joensuu Church. Ook in deze neogotische kerk met veel art-nouveauaccenten werden we even rondgeleid. Nog nooit kregen we zoveel uitleg in kerken als deze morgen. Mooi meegenomen. Het rode bakstenen gebouw met witte torenpunten werd in 3 jaar tijd gebouwd. De kerk bestond vorig jaar 120 jaar en is gerestaureerd voor de honderdste verjaardag. Plafonds en muurschilderingen achter het altaar werden schoongemaakt. Op het plafond stonden bloemen en planten uit Finland geschilderd. Een vrolijk en mooi geheel. Ze gaven de kerk een ander cachet. Het oude orgel naast/boven het altaar was niet meer in gebruik en omdat het te duur was om het te restaureren werd een nieuw orgel boven achteraan de kerk geplaatst. Hierdoor was er minder zicht op het mooie, blauwe, ronde glasraam hoog boven in de kerk. Dit glasraam samen met deze rond het altaar waren afkomstig uit Helsinki. Bij de restauratie werden de banken iets verder uit elkaar teruggeplaatst zodat er nu niet meer de meer dan duizend mensen in konden. Om dat moment kregen de banken ook hun oorspronkelijke lichtgele/beige kleur terug.

Daarna met Timber even de buitenkant verkend. Omdat het nog steeds druppelde op de parking daar onze lunch in de auto opgegeten.
Vandaaruit ging het naar het stadhuis. Dit werd ontworpen door dezelfde architect Saarinen als deze van het station van Helsinki. De gelijkenissen zijn duidelijk, het is het kleinere broertje en daardoor toch minder indrukwekkend.

Het was inmiddels droog dus tijd voor een wandeling over de Kauppatori. Het grote plein voor het stadhuis omringd door officiële gebouwen. Op het plein staat een moderne Kauppahalli. Een bezoek eraan bracht aan het licht dat het integenstelling tot degenen die we reeds bezochten, hier geen kraampjes waren met eten maar vooral overdekte terrasjes om iets te nuttigen. Er was zelfs een verdieping met een volledig restaurant. Even over de markt op het plein geslenterd en weer werd duidelijk dat de erwten in peulen en de aardbeien zeer in trek zijn in deze periode. De erwten worden trouwens rauw gegeten. Buiten de kerken was het toch niet zo’n geweldige stad om te bezoeken.

Dan maar richting Orthodox klooster in Valamo. Dit is 1 van de 2 Orthodoxe kloosters in Finland en ligt dus in het mooie merengebied. Het oorspronkelijke klooster stond op een eiland in het Ladogameer (Rusland) maar werd later herbouwd in Fins Karelië. Het klooster geeft de sfeer mee van het religieus verleden van Finland en veel meer dan de versierselen van het Orthodox geloof bekijken was er eigenlijk niet te doen. We bezochten er de nieuwe kerk met een aparte doopkapel. Dat laatste zagen we voor het eerst. De versiersels en de met zilver ingelegde iconen waren eigenlijk erg druk en niet zo mooi als deze die we eerder zagen. Verder bevatte het domein ook nog gastenwoningen, een jeugdheuis/jeugdherberg, een restaurant, een bibliotheek en de oude kerk. Hier waren het iconen van een heel ander type en moeilijk te beschrijven. Er was in de oude kerk ook een voorbeeld van een cel waar de monnik levende. In het privégedeelte van het domein was nog een gebouw waar nog 16 monniken leefden. Tegen het meer stond nog een kleine Sint-Nikolaaskapel maar die was niet te bezichtigen.

Op de parking onze appel opgegeten, even tot aan het meer gewandeld met Timber en dan weer op weg op zoek naar een slaapplek in de richting van Kuhmo.
Terwijl we onderweg nog wat meren passeerden, hebben we een slaapplek gevonden in het bos. Heerlijk rustig met zon en voor het eerst heel veel muggen. Deze laatsten uitzonderlijk met vooral voorkeur voor Leon. En vooral ook met zon. Na het bereiden van een pastaschotel met kruidenroomsaus en tonijn werd er nog een tijdje gefacetimed met het thuisfront. Daarna op tijd ons bed in. Het was weer een bewogen, heilige, dag.

23 juli 2023 rust/wasdag en richting Joensuu

Gisteravond na het typen van een stukje tekst alsnog richting sauna gegaan. Op voorhand even poolshoogte gaan nemen over hoe het in zijn werk ging. Snel badpak aan in de camper, slippers en handdoek mee en de richting van de sauna op. Dat was toch nog dik 5 minuten stappen. Binnen eerst de omkleedruimte (of uitkleedruimte), dan deur door naar de douches en daar was een deur richting sauna. Dus uitkleden tot badpak, douchen en sauna in. Hoge trap tot houten platform met aan beide zijden nog houten brede (lig)banken. Er was nog een dame die gelijktijdig met mij erin ging. Het was warm, even wennen en net toen ik mijn ademhaling had aangepast aan de hitte kwam er een andere dame binnen. Uit wat er volgde had ik begrepen dat ze vond dat er water op de stenen moest worden gegooid. Na het vullen van de houten kan, gebeurde dit ook effectief. Pff dat gaf best wat hitte en stoom. Uiteindelijk wanneer de 2 dames eruit waren, er zelf ook uitgekomen, slippers aan en richting meer. Langzaam in het meer lopen en dan onder water gaan. Daarna zelfde scenario herhaald.

Ik was net op tijd omgekleed toen de boel werd afgesloten. Heerlijk genieten. Meer dan voor herhaling vatbaar. Daarna laatste toertje met Timber en gaan slapen. Jammer genoeg niet al te vlot omwille van onze Duitse buren waarvan zoonlief op alles liep te zeuren en roepen en nooit geleerd heeft wat stiller praten is. Maar goed uiteindelijk werd het stil.
Vanmorgen rustdag dus pannenkoeken gebakken. Lekker.

Snel de vaat want ik moest om 9u aan de receptie zijn voor de sleutel van het washok. Eén probleem de sleutel was de dag voordien niet teruggebracht. Dan maar de loper meegekregen. Met de instructie wasmachine links gebruiken en rekening houden dat de droogkast veel tijd nodig heeft. Was ingestoken en deze was na half uurtje klaar. Het drogen ging iets minder vlot. Tegen 14u was de was eindelijke droog. Na meer dan 3,5 uur waarvan meer dan 40 minuten met de melding “1 minuut”. Gelukkig kwam er toen een medewerkster binnen die het programma heeft gestopt en een ander heeft opgezet. In tussentijd dan maar wat bessen geplukt, Timber uitgelaten en het bed verschoond. Lunch gegeten en de camper vertrekkensklaar gemaakt. Terwijl ik de was opvouwde en weer in de juiste volgorde in de juiste bakken plaatste , kon Leon de WC ledigen, het vuile water lozen (beiden niet echt nodig maar we waren er nu toch) en vooral het drinkwater weer aanvullen. Uiteindelijk dik half 3 op weg naar de receptie met sleutel. Daar was de dame al op de hoogte van de moeilijkheden.

Dan maar de tip gegeven om misschien ook gebruiksaanwijzingen in het Engels er te hangen. Ze vond het een goed idee.

Op weg moesten wel even terug door Savonlinna en daarna de 471 op richting Joensuu. Deze weg stond op de wegenkaart aangeduid als schilderachtig traject. Dit was het tot nu toe wel. Slingerend tussen meren, lange rechte stukken door bos. In Enonkoski passeerden we een mooie kerk. Vooraleer we uitstapten eerst een koppel eekhoorns geobserveerd. Leuk om zien hoe vinnig die diertjes overal op en over wippen. Dan maar naar binnen. Het was aan de buitenzijde in de kleuren licht en donker beige, wat binnen ook was doorgetrokken. Een licht kleurige kerk. Toch wel mooi om te bezichtigen. Ondertussen was de organist samen met een zangeres aan het oefenen en de koster was de nummerbordjes van de liedjes aan het hangen. Een onverwacht maar toch leuk bezoekje.

Onderweg in het Koloves National Park even koffiegedronken en Leon een beetje van de F1-race gezien en ik met Timber de buurt en het meer verkend.

Daarna verder richting Joensuu en op zoek naar een slaapplek. Deze keer werd er snel 1 gevonden in een doodlopende zijstraat van een niet al te drukke weg. De zijstraat wordt al even niet gebruikt want de bomen groeien in het midden van het pad.

Jammer genoeg kunnen we niet tot bij het lager gelegen meer geraken. Het is hier zalig stil met enkel Timber die wat met stokken loopt te zeulen en overal tegenaan botst.

22 juli 2023 Savonlinna

Terwijl het rond zes uur leek of er een vrachtwagen door de camper reed , was het toch een rustige nacht. Vermits het om zes uur aan het regenen was, ons nog even omgedraaid. Toen we tegen 7u15 weer wakker werden, was de meeste regen voorbij. Droog Timber uitgelaten en ontbeten buiten. Weer wat bekijks, maar voor de rest viel het wel mee. Gisteravond toch nog een supporter gehad, maar die kwam eerder af op de Nederlandse nummerplaat. Hij hield van spoorwegen en was daardoor al een paar keer in Enschede geweest.
Vermits we gisteren al wat verkend hadden van Savonlinna terwijl we op zoek waren naar een slaapplek, wisten we waar we vanmorgen moesten zijn. Eerst naar de haven op zoek naar de vertrekplek van de stoomboot, nee niet die van Sinterklaas, wel deze die op het Saimaameer vaart. Plek gevonden, informatie gevraagd (website was niet duidelijk wegens alleen de homepage in het Engels en de rest in het Fins) en dan auto geparkeerd, daar waar we gister onze eerste slaapplek probeerden. Terug gewandeld en aan de boot gewacht.

Daar zeiden ze ons dat de ticketverkoop om 10u startte voor de vaart van 11 uur. Dat was niet zo. Tijdens het wachten konden we toekijken hoe het water werd aangevuld, de boot werd schoongemaakt en de tafels en stoelen op het bovendek weer dro opog. Aan de overzijde zat en stond veel volk. Blijkbaar wordt daar elke morgen door de mensen van het Operafestival een “inzingoefening” ten berde gegeven. We konden meegenieten. Tegen half 11 begon de verkoop. We hadden ons plekje op het bovendek al uitgekozen: buiten en droog.

Tegen 11 uur vertrok de boot voor een tocht tussen de eilanden over het meer. Jammer genoeg geen zon wel zwaar bewolkt maar droog. De wind maakte het wat fris/koud. Misschien had een broek iets beter geweest dan een short, maar uiteindelijk viel het toch wel mee. De tas warme thee voor mij en koffie voor Leon zullen er ook wel bij geholpen hebben. Het was toch echt ontspannend en genieten, met af en toe de stoomfluit die we te horen kregen. Missie boottocht geslaagd.

Nadien even in de haven onze lunch opgegeten.

De andere reden was dat we het kasteel van Savonlinna wilden zien. Het Olavinlinna zoals het wordt genoemd is een goed onderhouden kasteel en opgericht voor Sint Olav (Olavin in het Fins). We konden het vanaf de boot al bewonderen. Vanaf de brug mocht Timber niet meer binnen, we moesten dus om beurten gaan. Toen we net aankwamen gingen de poortjes van de brug dicht en hoorde je gezoem. Met een motor werd het lange deel van de brug gedraaid zodat bootjes konden passeren. Bijzonder. Eens de boten gepasseerd waren, draaide de brug weer terug en konden de mensen weer richting het kasteel. Leon ging als eerste. Hij sloot aan bij de Finse toer want zonder begeleide toer mocht je niet in de torens komen. Hij nam foto’s, las de uitleg in de kamers maar verstond niet veel van de gids. Nadien was het mijn beurt. Ik had meer geluk en kon met de hulp van een medewerkster aansluiten bij de Engelstalige toer.

Het was erg interessant. Het kasteel was niet echt een woonkasteel maar eerder een oorlogskasteel. Er werd veel vanuit en om gevochten. Vooral tussen Zweden en Rusland die het dan ook om beurten in handen hadden. Van oorsprong werd het door de Zweden gebouwd. Momenteel heeft het kasteel nog 3 torens, het waren er oorspronkelijk 5. 2 sneuvelden door de schade die ze opliepen. In 1 van de torens vonden ze bij archeologische opgravingen in de jaren 80 nog een “schat”. Lees een hoop munten die behoorlijk wat waarde hadden in de Middeleeuwen. Ingegraven door iemand maar nooit opgehaald. Door wie is onbekend. Ook bevatte het kasteel een koningszaal. Deze was, samen met de kapel, de enige met glas voor de vensters. Het was ook een erg mooie zaal. Het plafond is één van de enige die zonder steunbalk over die lengte gebouwd is. Deze zaal diende om de koning te ontvangen als hij kwam. Maar omdat het geen aangenaam kasteel was, zijn er maar 2 koningen geweest Gustav II en Alexander I. Via de toer kwamen we ook in de kapel. Deze bevatte een kleine opening in de muur die in verbinding stond met een klein kamertje ernaast. In dat kamertje werden mensen gezet die niet in de kapel mochten komen omwille van een besmettelijke ziekte, een gevangene,…maar zo wel de dienst kon volgen. Voor zover geweten is dit het enige kasteel met zo een plek. Het was een boeiende rondleiding in hoge torens, over smalle draaitrappen en mooie zalen. Een aanrader (ook als is het niet echt in de beurt).
Na de rondleiding terug naar de auto gewandeld. Koffie gedronken en weer op pad richting tankstation (overkant straat) en winkel. Nu staan we voor het eerst deze vakantie op een camping in de buurt van Savonlinna. Een rustige camping met 2 toiletgebouwen, een waskot, een gebouw met binnen eetzaal en buiteneetzaal met enkele keukenunits voor de tentmensen, een grillplek en een sauna.

Campings zijn aan deze kant niet dik bezaaid en er moeten wat kleren worden gewassen willen we de komende weken nog verder kunnen. Het waskot met machine en droogtrommel zijn gereserveerd voor morgenvroeg. Daarna is het een beetje rustdag.

21 juli 2023 Van Lappeenranta naar Savonlinna

Nationale feestdag. Hier was het allesbehalve een rustige nacht. Het leek wel of na 22 uur de maximumsnelheid niet meer van toepassing was en dat koffiemolenbrommertjes, quads en motors net zoveel rondjes reden als er campers/caravans op de parkeerplaats stonden en liefst dan nog net hiervoor even goed moesten optrekken. Ach ja, hoort er ook bij.
Lappeenranta ligt in Zuid-Karelië en is een van de zuidelijkste steden aan het Saimaameer. Na het ontbijt vanmorgen richting Linnoitusmonument.

Gemakkelijk want het was gewoon de straat oversteken. We keken vanaf onze camper op de oude wallen/fortmuren van de vesting. Gezien zijn ligging dicht tegen de Russische grens speelde de vesting een belangrijke rol bij het Russische-Zweeds conflict. Ook hier straten met kleine kinderkopjes en huizen in de typsiche rode en okerkleur.

In het centrum staat een Orthodox kerkje, jammer genoeg gesloten. Vanop de wallen had je een mooi overzicht op de haven en op het drukke moderne (best grote) stadsdeel.

Daarna naar de camper waar Leon een zekering verving en we bij vertrek jammer genoeg Timbers drinkbakje vergeten zijn, ook al zijn we beide ervan overtuigd het in de auto te hebben gezet. Dan maar een ander opgegraven tussen de kookpotten. Hij is niet helemaal fan, ach ja. Wat ons opvalt in steden, dus ook gisteren in Helsinki zijn de speeltuintjes voor kinderen: veel in aantal, groot en enorm goed onderhouden en ook steeds druk bevolkt.
Van hieruit ging het dan richting Imatra. Wat we hier zien is veel groen. Huizen en zelfs de industrie zit verstopt in het groen, vooral berken. Maar we kwamen eigenlijk voor de waterval van Vuoksi. Deze staat in de boeken vermeld als de grootste waterval van Finland. Sinds 1929 is er een stuwdam die het meeste water afleid naar de turbines. Deze worden 1x per dag opengezet, namelijk om 19u, waardoor het water dan met grote kracht naar buiten stroomt in de lege rivier daarachter. Eens het water erdoor is, stroomt de rivier verder naar Rusland. Wij kwamen er tegen 10u30 aan. En ja de rivier was leeg aan onze kant. Dat was best indrukwekkend om de rotswanden van de kloof waar de rivier doorstroomt te zien. Met hier en daar een plasje water. Even aan beide kanten van de kloof gewandeld en van het uitzicht genoten. Daarna ook verder gegaan naar de stuwdam/ het stuwmeer. Daar lag een boel water. Naast de rivier stroomt een heel klein riviertje dat zo is aangelegd dat de wilde forel deze kan gebruiken als trap om in het paar seizoen richting meer te gaan. Bij het buitenrijden van de stad de krachtcentrale nog gespot en even gestopt voor een foto.

Eens de stad uit ging het richting een kerk. De kerk van de drie kruisen of Kolmen Ristinn Kirkko van architect Aalto. Een witte, erg moderne kerk te midden van veel groen, eigenlijk een park. Ongebruikelijke vormen, veel ramen en als we de boeken mogen geloven zijn er van de 103 ramen maar 2 dezelfde. De kerk heeft ongebruikelijke vormen, veel licht en is zowel langs buiten als langs binnen wit van kleur. Houten banken en een rood stenen vloer. Achter het altaar hangen drie witte kruisen, vandaar de naam. Verder is er 1 rood glasraam en 1 blauw. Zelf het orgel is aangepast aan de speciale vorm(en) van de kerk. Een knap staaltje architectuur. Blij dat we langs zijn geweest. Buiten is er nog een opvallende klokkentoren: het lijkt wel een pijl die in de grond steekt. Jammer genoeg was aan de achterzijde dringend restauratie nodig, iets waar ze ondertussen mee gestart zijn. De kerk is zo ontworpen dat ze in drie delen kan worden gedeeld afhankelijk van het aantal parochianen die er zijn.

Snel op de grote parking onze lunch opgegeten en de planning even bekijken.

We wilden zeker naar de houten kerk in Kerimäki geraken en dit moest voor 18 uur. Het werd dan via kleinere wegen naar Punkaharju. En het was te merken dat we in het merendistrict terecht gekomen zijn.

Op het schermpje van de GPS zagen we voortdurend blauwe vlekken verschijnen, de ene al groter dan de andere, maar in het echt werd ons zicht vaak belemmerd door een dikke rij bomen. Jammer. Af en toe dan maar gestopt voor een foto van een/het meer dat we passeerden. Op 1 plek stond er zelfs een uitkijktoren om het meer te spotten.

Ook al was het weer vandaag ver van zonnig toch mooi om te zien. De beelden zijn dan wel iets minder spectaculair. Om in Savonlinna te geraken (onze stop voor morgen) moet je over de landtong Punkaharju. Deze plek is volgens de lokale overtuiging de gezondste plek op aarde om er te ademen dankzij een overvloed aan coniferen. De landtong is één van de bijzonderste bezienswaardigheden in Finland. Het is een harju (laatste stukje van de naam van het stadje). Het is een natuurlijke dijk die ontstaan is in de ijstijd en wordt ook wel esker of ös genoemd. Deze waar wij over reden is 7 km lang met aan de zijden op de hellingen dus coniferen. De esker is erg smal en er is slechts plaats voor de weg en een spoorweg. Water is dus nooit ver, en dit aan beide zijden. Je hebt zo ook een mooi zicht op de eilandjes in het meer.

We reden nog even verder over Route 14 om zo uiteindelijk af te slaan richting Kerimäki. Hier was het ons vooral te doen om de kerk: de Kerimäkikerk. Het is een immens bouwwerk gebouwd tussen 1844 en 1847 en is volledig in hout. Het is de grootste houten Christelijke kerk ter wereld. Van een indrukwekkend bouwwerk gesproken. Enkele cijfers (uit de boeken): de kerk biedt plaats aan 3000 zittende mensen, 5000 als je de staanplaatsen meetelt. Er staan 1760 banken in, ze is 45 meter lang, 42 meter breed, en 27 meter hoog. De hoogte van de koepel is 37 meter. Reden voor zo’n grote kerk: de ontwerper vond dat de helft van de mensen van de stad in 1 keer tesamen de dienst moesten kunnen volgen. We vonden de buitenkant al indrukwekkend, maar na de eerste stap binnen was het whow. Dit is immens, indrukwekkend, prachtig. Onmogelijk om alles op foto vast te leggen. We hebben het alvast geprobeerd. De binnenkant is vooral grijs en wit. De zitbanken en de vloer zijn houtkleur. Hier en daar hangen mooie, met glasraampjes, luchters. Opvallend, ondanks de houten kerk, staan er 4 zeer grote houtkachels in de kerk om deze te verwarmen.

Ook bizar in de houten kerk zijn de echte kaarsen in de luchters. Dit was een ommetje meer dan waard.
Van hieruit ging het richting Savonlinna. Onderweg nog even gestopt voor een fikaatje.

Eens in Savonlinna op zoek naar een camperplek. De eerste officiële lag erg goed voor de uitstappen van morgen maar aan een erg drukke baan en in een straat met appartementsgebouwen. Ondanks alles toch geprobeerd maar de plekken waren te schuin en te scheef dat zelfs de blokken het niet konden oplossen. Dan maar doorgereden naar een andere plek even net buiten de stad op de parking van een tankstation. Maar dat was ook geen succes. Uiteindelijk de weg naar het centrum genomen en daar aan de Arena een officiële plek gevonden. We liggen wel dicht bij een baan maar voorlopig staan we hier, een beetje dwars op de vakken, alleen. Op hoop van zegen. Het weer is een beetje omgeslagen. Gelukkig konden we droog koken maar moesten we binnen eten. Droog de vaat doen, ging gelukkig weer wel. Onderweg zijn we de meeste buien achterna gereden want overal waar we reden waren de wegen echt nat, terwijl eigenlijk geen regen zagen.

18 juli 2023 Nuuksio nationaal park en naar Helsinki

Gisteravond nog enkele foto’s genomen van het meer waar we staan.

Nadat een auto van bierdrinkende jeugd wegreed, hadden we de gehele parking voor ons. Heerlijk geslapen. Rond 7 uur wakker geworden en op een rustig tempo het ontbijt verzorgd. Ook vandaag hoefde de ochtendwandeling met Timber niet te gebeuren omdat we het rustig gingen houden en een wandeling gingen maken. Stapschoenen aan want gister was gebleken dat sandalen toch niet het ideale schoeisel zijn voor wandelingen zoals bijvoorbeeld naar het zuidpunt. Het is nog steeds even wennen aan mijn nieuwe schoenen maar eens ze goed aan zitten, zitten ze ook echt goed. Dan maar tegen 9u15 op pad. Volgens de Komoot-app een wandeling van 10,6km. Vermits ik ons wandelritme ondertussen al wel ken in elk geval genoeg mondvoorraad en drinken mee voor onderweg. Even langs de grindweg vanaf de parking en na dik 100m doken we het bos in.

Ondanks het voorspelde droge, mooie weer voelde ik druppels, gek genoeg maar op 1 been. Het flesje van Timber bleek iets te vol en niet goed gesloten, probleem snel opgelost. Het was vandaag een wandeling over verschillende terreinen: bosgrond, rotsen en planken over veengrond of modder. De wandeling slingerde door de omgeving en passeerde zeker 7 verschillende meren. Na dik 2 uur alleen met ons 3 te wandelen in volledige stilte (op wat vogelgeluiden na) kwamen we hem tegen aan meer 2: de Homo Sapiens. Best schrikken. Eigenlijk waren ze met 4. Dit grote meer was een erg druk punt. Na de 4 wandelaars kwamen we nog 2 rugzakmeisjes tegen in gezelschap van een naakthond met jogging. Even later stond er boven het meer in het bos nog een tentje bevolkt door een meisje met hond (al leek het van ver eerder een kat). Aan de andere kant van het meer was een officiële stookplek samen met een berg hout en een droogtoilet.

Iets verder was er nog een extra stookplek, hier was een tarp met hangmat onder en klonken er stemmen. Nadien konden we weer verder in volledige stilte. Ergens ter hoogte van meer 5 lag de gemeentearbeider even te zonnen op een rots, hij schrok erg toen hij onze stemmen hoorde. Buiten een eenzame loper (!?)(Homo Sapiens sportivo) op een 4km van de parking, kwamen we niemand meer tegen. Tussendoor even gestopt voor koek en appel met wat drinken voor iedereen. Onderweg nog wel even opgeschrikt door een klein grijs hoopje op het pad. Het bleek een junior addertje te zijn. Mooi van tekening, gelukkig harder van ons geschrokken dan wij van hem. In dit geval was het een addertje op het pad in plaats van één onder het gras.

Tegen 15 uur waren we terug aan de auto. De wandeling was er uiteindelijk 1 van 12,13 km. En we waren moe, de stappen van gisteren waren nog niet helemaal verteerd. Nog snel een hapje gegeten. Terwijl we zaten te eten stopte er een auto, 2 jonge mensen stapten uit en wandelden naar het water. Nog geen 10 minuten later waren ze weer terug, omgekleed. Nog geen 5 minuten later weer een auto, dit keer 2 dames. Zelfde scenario alleen hadden zij een handdoek bij. Toen werd het voor ons duidelijk: zij kwamen of zwemmen of douchen. Als we dat nu ook eens deden. Snel haar gewassen aan de camper (met lekker warm water) en daarna richting meer. Weliswaar in zwembroek en badpak. Ecozeep mee en water in. Dat laatst langzaamaan want het was best frisjes. Om beurt het water in en wassen. Gelukkig via het ponton en trapje. Hoe heerlijk verfrissend was dat. Zeker met de felle zon op ons toen we het water uitkwamen. Voor herhaling vatbaar.

Handdoeken even te drogen gehangen in de wind en de zon. Terwijl we zaten te wachten tot deze droog waren, kwamen er nog mensen met hetzelfde plan. Het laatste koppel dat langskwam was zeker tegen de 80. Auto aan de kant, richting water met handdoek, 10 – 15 minuten later terug naar de auto.
Tegen 17 uur dan eindelijk alles ingeladen en weer op pad. Ditmaal niet over de kronkelwegen, wel de GPS zo ingesteld dat hij geen grote (snel-)wegen nam. Toen we vertrokken kwamen er donkere wolken opzetten. Vanaf ongeveer 5 kilometer na ons vertrek waren de straten erg nat met zelfs nog plassen. We hadden geluk gehad. Vlot tot in Helsinki of Helsingfors in het Zweeds, de hoofdstad van Finland. Door (bouw-)werken was het niet evident om de camperplek te vinden. We staan nu aan de rand van de stad vlak aan het water. Voor ons een bouwwerf van een zoveelste appartementsgebouw, achter ons de zee. Het is zo eens wat anders dan bomen en bosbessen. Leon was de auto nog aan het stabiel/waterpas zetten of er stonden al 2 mensen aan de camper. Dat we een prachtige auto hadden en dat er verderop een gratis, publieke sauna was. Na het installeren even met Timber een rondje over de (parkeer-)plek gelopen en even poolshoogte genomen bij de sauna. Er zijn er 2: 1 voor mannen en 1 voor vrouwen (zo gaat het meestal). Voorts maakt het niet uit of je in zwempak bent of naakt. Het was ongeveer 50/50. Naast de sauna was een trap in het water voor het afkoel-/ schrikeffect. En eigenlijk het fijnste van de sauna: na de hitte het koele water in. Leon had geen zin, en ik heb lang getwijfeld om dan toch te beslissen om niet te gaan. De wachtrij was zo lang, en ik was net vanmiddag in het meer geweest. Terwijl ik iets voor 21 uur ging kijken was het nog steeds een komen en gaan van mensen. En ja de mensen komen hier echt van overal en spenderen iets meer dan een half uur aan de gehele activiteit. Omdat ik niet ging, maar gestart met koken. Ondertussen vielen er sporadisch druppels. Toch verder kunnen koken en buiten kunnen eten. Zelfs afwassen lukte nog maar toen kwamen er dikkere druppels terwijl binnen alles op zijn plek werd teruggezet. Ook deze “regenbui” was van korte duur. Dan maar even de tijd genomen om het verhaaltje van vandaag te typen. Een meer dan geslaagde dag.

17 juli 2023 Nationaal park Torronsuo en via Hanko naar Nuuksio nationaal park

Het werd wederom een rustige nacht. Verkeer kwam er niet meer voorbij. Het jonge koppel is bij de hut gebleven. Ze sliepen eigenlijk met hun tent bovenop de uitkijktoren ontdekte Leon vanmorgen toen hij deze toren beklom. Rond half zeven zijn we opgestaan en het ontbijt enzo ging iets vlotter omdat we TImber nu niet moesten uitlaten vermits we op wandeling vertrokken.

Dit keer geen bessen geplukt want die stonden niet in de buurt van de camper, wel verschillende soorten mos. Stapschoenen aan en rond 8u15 op pad. Eerst dus langs de toren, jammer genoeg zonder vogels te spotten. Gisteravond zag Leon nog een auerhoen. Aan de voet van de toren vertrok de wandeling het bos in. Een hobbelig pad met veel boomwortels maar erg mooi met het zonlicht dat moeite deed om door het bladerdek te komen. Even verderop was er een plankenpad. Of beter zou er een plankenpad moeten liggen. Het was hier veiliger om naast de planken te lopen dan erop wegens te rot.

Gelukkig was de ondergrond niet te vochtig zodat het veilig kon. Het was een pad door het bos met wat klimmen en wat dalen. Lag er een boom over het pad dan werd het pad gewoon verlegd zonder de boom te verzagen. Na een tijdje lopen kwamen we op een vernieuwd houten pad.

Dit keer liep het door een veengebied. Op vele plaatsen was het water weg maar hier en daar waren er nog restante vennetjes over. Hier was het wel nodig om om het pad te blijven. Dat merkten we aan Timber toen die er even afschoot en natte poten kreeg. De eerste tegenliggers kregen we na bijna 1,5 uur wandelen en toen we dicht bij de parkeerplaats waren waar we gisteren uiteindelijk niet zijn blijven staan. Op de terugweg was het wederom afwisseling tussen bos, ven, houten planken en zelfs even een stukje gravelweg. Via het laatste stukje bos kwamen we uiteindelijk uit aan de andere kant aan/van de voet van de vogelspottoren. Het rondje van ongeveer 7 kilometer gepland werd er 1 van 10 km. Rond twintig voor twaalf waren we terug aan de auto. Het was een erg mooie, afwisselende wandeling die we bij de voorbereiding op de site van Komoot hadden gevonden. Ruim 6 kilometer over de planken lopen was best wel vermoeiend. We besloten om dan maar ineens ook onze lunch op te eten.

Een paar stukjes van ons gerookt vlees op voorhand zorgde voor het aanvullen van de zoutbalans. Het gebeurt trouwens niet vaak dat we 3 verschillende maaltijden op 1 plek eten.
Na de lunch terug op weg via kronkelpaadjes en dit richting Salo. Ter hoogte van Somero kwam het besef dat er eigenlijk ook nog wel getankt moest worden en als we stopten moesten we ook liefst brood en bananen aanschaffen. Dus zo gezegd zo gedaan. Dit keer bij het tanken ook de jerrycan met 20 liter diesel gevuld. Dit mocht niet van thuis uit want we mochten geen extra diesel meenemen op de ferry’s. Daarna maar verder langs de grotere wegen om toch wat anders met de tijd om te gaan. Rond 15u ons even op een parking gezet voor een fika. Tijdens het boodschappen doen hadden we wat lekkers gekocht en dit hebben we dan opgegeten en er koffie en thee erbij gedronken.

Daarna ging het in rechte lijn naar Hanko. Dit is de meest zuidelijkste stad van Finland. Daar moesten we natuurlijk ook wel eens langs. Hanko (Fins) of Hangö (Zweeds) staat bekend als de Finse Rivièra. In de 19de eeuw was dit een trendy plek voor de mensen met geld die uit Rusland waren ontsnapt voor dat reizen verboden werd. Grote, vaak met 2-3 verdiepingen villa’s werden neergezet.

Verder is Hanko ook gekend voor zijn kilometers strand, waarvan de mooiste liggen in de buurt van hogergenoemde villa’s. Vanaf de rand van het stadje Hanko kan je naar het meest zuidelijkste punt van Finland. We dachten dat we dit met de auto grotendeels konden doen, maar dat was buiten de verbodsborden gerekend. Dan maar “even” te voet. Het bleek een wandeling van ruim 7 kilometer heen en terug.

De ondergrond was afwisselend van zand, bosgrond, keien, rotsen en mengeling. Het was pittig na vanmorgen maar we hebben het gehaald. Op het punt foto’s genomen van een jong gezin met hun telefoon, zij deden dit dan voor ons met de onze. Leuke herinnering met 3 op de foto op die plek. Timber genoot van de wandeling. Op de moeilijke onderdelen ging iemand voorop, Timber werd losgelaten en kwam dan naar je toelopen zodat de andere ook op zijn/haar tempo kon stappen. Dat werkte prima. We liepen hier een stuk langs de kustlijn met voornamelijk een stenen strand en zagen enkele mooie baaitjes. Het was vermoeiend, zeker na vanmorgen, maar we zijn erg blij dat we het uiteindelijk stapten.
Door deze uitstap was het natuurlijk al 19u30 geworden toen we aan de auto terugkwamen. Wat nu gedaan? Nog naar Helsinki of toch eerst naar het nationaal park Nuuksio om daar te wandelen. Het werd het laatste zo kunnen we morgen na de wandeling op een iets rustiger tempo naar Helsinki rijden en deze een dag later bezoeken. En eigenlijk komt het beter uit in verband met de te rijden route vermits we na Helsinki verder oostwaarts trekken. Bij het buitenrijden van Hanko toch nog even snel langs de dure villa’s gereden. Daar hebben we geen spijt van. Nu was er nog een ander probleem waar, wat en wanneer avondeten eten. Het werd langs de kant van de weg: een paar kilometer buiten Hanko even van de weg afgegaan en aan een (nieuwe aangelegde) zijweg ons aan de kant gezet. Snel een stevige maaltijdsoep gemaakt: pakje kippensoep en dan toegevoegd: paprika, 2 wortels en een gele courgette. We hadden nog een half pak spaghetti en daar hebben we dan nog eens de helft van genomen. Verder heb ik nog balletjes gerold van het net aangeschafte pakje gehakt. Meer heeft een mens niet nodig als de klok richting 21 uur gaat en men honger heeft. En met ieders nog een half kaneelbroodje als dessert was het meer dan voldoende.

Uiteindelijk richting park gereden om daar te kunnen slapen en morgen te kunnen wandelen.