18 januari 2026

Terwijl het merendeel nog in diepe rust is, ben ik er weer vroeg uit. Alles wordt klaar gezet voor het ontbijt en alle lagen worden aangedaan om met Timber te kunnen gaan wandelen. Het is duidelijk kouder dan de avond voordien. Timber en ik starten onze wandeling gewoon in de straat maar vinden in de lichtende schemer toch een wandelspoor in het natuurgebied dat daar ligt. Het maakt onze ochtendwandeling iets boeiender. Na het ontbijt was het bij iedereen een thermos met water vullen. Een flesje water meenemen bij -8°C is niet zo zinvol. Een check of alle laagjes goed zitten en dan naar de auto’s. Timber lieten we thuis omdat voor deze activiteit we niet zeker wisten of we alleen met ons gezin zouden zijn. En dan op weg naar het activiteitencentrum van Explore Luleå te Mörön.

De weg er naartoe was meer ons ding van wegen. Het is dit soort weggetjes dat we in de zomer altijd rijden. Nu waren ze vooral erg wit. En eigenlijk is dit hetgeen we echt wilden zien. Aangekomen bij het centrum was het nog even wachten tot onze gids de sneeuwschoenen had klaargelegd.

Na de instructie proberen we de sneeuwschoenen aan te doen. Even inspectie van de gids en dan op pad. Dat gaat toch iets minder vlot dan verwacht. Doel is om niet op je eigen sneeuwschoenen te trappen want dan val je. Het beste is wandelen met de benen wat gespreid of zoals onze gids het zei: zoals een cowboy. We trekken achter het centrum het bos in. Een skistok helpt ons om zo toch wat stabieler te lopen. Het heeft recent gesneeuwd en die stukken lopen toch wel makkelijker dan stukken ijs. Na een klim wordt er even halt gehouden en krijgen we wat uitleg over de bomen: beneden in het dal de jonge, waar wij staan de ouderen, deze wordt gekapt op en leeftijd.

17 januari 2026

Bij het ontwaken merken we dat het ’s nachts behoorlijk gedooid heeft. Het asfalt van de camperplek is zo goed als schoongemaakt. Dat maakt wel dat we moeten uitkijken voor enkele verraderlijke ijsplekken. Het wordt binnen ontbijten en nadien krijgt Timber een wandeling in de buurt.

Rond 9 uur vertrekken we terwijl het licht langzaam ontwaakt.We hebben nog ruim 265 km voor de boeg. Een kortere afstand dan de vorige dagen omdat we er vanuit gingen dat de wegen in het Noorden minder berijdbaar zouden zijn. Het klopte, door het mindere verkeer en de lichte sneeuwval de afgelopen nacht is er meestal maar 1 rijstrook beschikbaar. Ook de staat van de weg laat te wensen over, de koude heeft zijn sporen nagelaten. Gelukkig zijn de parkings wel goed onderhouden en zijn de toiletten daar zeer schoon en vaak nu (te) warm. Sneeuwploegen of ander materiaal zijn druk in de weer om de wegen weer veiliger te maken. Het lijkt er wel op dat iedereen met een bulldozer of iets gelijkaardigs de baan op gaat om schoon te maken. Ook de mooie houten bushaltes zijn weer van de partij, we herinneren ze ons nog van ons reis door Scandinavië.

Vandaag hebben we in ieder geval beter weer. De zon is van de partij. Jammer genoeg achter ons want wij rijden naar het noorden. Toch levert het mooie beelden op. Zeker bij de hele witte omgeving, de (half)bevroren meren of rivieren. Iets na het middaguur stoppen we om te lunchen.

Vandaag geen dagenslunch want deze is er alleen op werkdagen. We nemen een lichte poke-bowl. Terwijl we eten zien we de lucht spectaculaire beelden opleveren. Na het eten gaat de zon onder. Het is amper 14uur. En dan is het zo ver: we rijden de gemeente Luleå binnen.

Achter ons blijft de zon nog wat mooie beelden te geven. Naast ons zien we in de verte een verlichte skipiste. Over een bogenbrug rijden we de stad binnen. We bereiken al snel ons huisje.

Bij het boeken zagen we de foto’s van de kamers maar staan nu versteld over hoe ruim het gebouw wel is. De camper wordt leeggehaald, de kasten ingeladen. Ik begin alvast met koken om straks samen met de jeugd te kunnen eten. Het wordt en blij weerzien en na het eten maken we met z’n zes en Timber nog een avondwandeling in de buurt.Terwijl wij richting onze bestemming reden, vertrok de jeugd naar Schiphol. Zij hadden iets voor 11uur een vlucht naar Stockholm. Daar moesten ze nog 3,5uur wachten voor de overstap naar Luleå. We kozen voor een wat langere overstaptijd want bij een andere verbinding was het maar 1uur. Arlanda is best een grote luchthaven en dat vonden we toch wat riskant, zeker nadat we ons bij enkelen informeerden die wel vaker naar Stockholm vliegen. Het was wat saai het wachten zeker toen iets na drie de duisternis kwam en ze ook niet meer buiten konden kijken. Een vlotte vlucht en al even vlotte ontvangst van huurauto (die ze wel eerst moesten sneeuwvrij maken) maakte dat de jeugd zich iets voor 7 bij ons voegden. Onze week samen kon beginnen.

16 januari 2026

Het wordt vroeg dag want om 5u krijgen we een melding van de ANWB dat de Zweedse pechdienst is verwittigd. Iets over 6 krijgen we dan telefoon dat de pechdienst er kort na 7 zal zijn. Het wordt dus snel ontbijten. Want zoals de Zweden zijn: die komen op tijd, liefst iets te vroeg, maar zeker niet te laat. We rijden achter de man aan richting een garage, eerst nog even een helm ophalen op een andere plek en dan hopen op reparatie. We moeten even wachten en parkeren de auto naast een andere Land Rover Defender. En om in de stijl van gisteren te blijven, krijgt Timber een rondje over de plaats daar. Dan wordt de auto binnengereden en krijgen wij een plekje in de koffiekamer. Onze koffie en thee zijn nog niet op of de garagist komt melden dat op het plekje dat Leon op foto had getoond, er inderdaad een slechte connectie was, mogelijks vuil door het vele zout onderweg. Het werd gereinigd en vervangen. Betalen moesten we niet want hij kon niet beloven dat we nu verder zouden kunnen. Ook dat is Zweeds.

Zo konden we dan eindelijk aan onze trip naar Umeå aanvatten. De sneeuw lag hier duidelijk veel hoger dan gisteren in het zuidelijkere deel van Zweden. Jammer genoeg is het een erg grijze dag met veel regen. Mooie foto’s maken is niet makkelijk door beregende ramen. We doen ons best. We staan versteld van de bevroren uitlopers van de Bottenhavet (Botnisch Golf). De witte natuur brengt rust. In tegenstelling tot de zomer waar alles groen is met mooie meren, is het nu echt allemaal wit. Ook het water door de vele sneeuw op het ijs. Sommige bomen begeven het onder die hoeveelheid sneeuw.

Vandaag lunchen we ter hoogte van Murberget. Hier vinden we een plekje voor de dagenslunch. We schuiven aan bij de rest en krijgen een bord met puree wat erwtjes een burger (versgemaakt daar), saus en uiteraard wat lingonsylt (ofwel de rode besjes die je bij de balletjes in IKEA krijgt). De Zweden eten dit bij ongeveer elk stuk vlees. Ook nu weer is er een saladbar en als dessert is er appelpaj met vaniljesås (appeltaart met vanillesaus) koffie en thee.

Hierna maak ik een wandeling met Timber langs het bevroren water. Het is zo eens wat anders dan een parking. Opvallend is wel dat ook het wandelpad sneeuwarm is gemaakt en bestrooid ligt met zand/grind. Het wandelt prima. We rijden het stadje weer uit richting snelweg en ook nu weer valt zeer snel de duisternis. Het rijdt moeizaam door de regen en de vrijdagmiddagdrukte. We rijden ook een stukje achter een sneeuwploeg. Dat maakt het iets makkelijker rijden want er rijdt een flinke verzameling auto’s voor ons aan een traag tempo. Zonder hindernissen deze keer, komen we aan de camperplek. Dit is aan een winkel die caravans en campers verkoopt. Waarschijnlijk niet het type waar wij mee rijden. We staan hier alleen. Sluiten ook nu weer de auto aan op de stroom. In de winter met dagen van weinig zonlicht, werken onze zonnepanelen niet zo super en hebben we wat stroom extra nodig. We verkennen het gebouwtje met wc, douche en kleine keuken. Terwijl Leon het dak openzet , wandel ik met Timber door de straat. We warmen een portie soep op in het keukentje en eten het daar op. Even is er tijd om het blog bij te werken. Daarna vroeg naar bed.

15 januari 2026

Na een warme douche weer met Timber naar dek 7. Gelukkig liep er toen een hond die tegen een paal plaste. Voor Timber het signaal om dit ook te doen. Even later volgde de rest, de druk was van de ketel. Net toen we het dek gingen verlaten, kwam er een medewerker om het dek schoon te spuiten. Mooie service aan boord als je met een hond reist, al werkt de hond niet altijd even vlot mee. Wij trokken daarna naar het ontbijt. Ook nu weer een uitgebreid buffet, koude vlees- en kaasschotel, verschillende soorten yoghurt, fruit en toppings, warm buffet met spek, eieren, pannenkoeken en zo meer. Het smaakte meer dan goed. Langzaamaan werd de zwarte, donkere buitenlucht iets minder donker.

Na het ontbijt brachten we nog even tijd door in onze kajuit, Leon wat struinen op het net, ik wat nieuws van de dag volgend op de Zweedse TV. 9u15 kwam het signaal door de luidsprekers dat we naar het autodek mochten. Nog even wachten en dan konden we ontschepen. Eens van de boot duurde het toch wat langer dan verwacht vooraleer we door de grenscontrole konden. Een stevige controle, alle vrachtwagens en de overgrote meerderheid van de auto’s moesten door de scanners of werden door de douane of politie ondervraagd. En wij, wij mochten gewoon overal doorrijden. En zo waren we op Zweedse bodem ter hoogte van Göteborg, kregen we daarmee zicht op het hoogste gebouw van Zweden: Karlatornet. 2 jaar geleden stootte deze toren de Turning Torso in Malmö van de troon. Deze laatste wolkenkrabber werd bekend als politiecommisariaat in de serie Bron ofwel The Bridge.

Vermits de ochtendspits al voorbij was, ging het redelijk vlot op de ring rond de stad en konden we de eerste sneeuw bewonderen of het bevroren smeltwater op de rotsen. Eens ruim buiten Göteborg werden de eerste hertjes gespot, grazend in de sneeuw. Niet veel later liep er ook een eland. Zalig. Na ruim anderhalf uur rijden een korte sanitaire stop genomen. Op de parking een rondje met Timber gewandeld. Daar vond ik in de sneeuw grote stukken zwoerd die er lagen voor het wild uit de omgeving. Bij enkele waren er ook bijt- en knaagsporen. Gelukkig was de snelweg zeer vlot berijdbaar en terwijl de zon haar best deed om de sneeuw te verlichten, konden wij gestaag verder rijden. Rond één uur was het nog eens tijd om de auto vol te tanken. Erg makkelijk was dat naast het tankstation Dinners lag. Hier hebben we dan een dagenslunch tot ons genomen. Een heerlijk Zweeds/Scandinavisch concept. 1 of 2 gerechten worden aangeboden, er is altijd een saladbar met brood en water, koffie en thee horen er gewoon bij, deze laatsten soms met een koekje, soms met een heus dessert. Leon nam spaghetti bolognese, ik nam visfilet (zeg maar mega fishstick) met gekookte aardappelen en dillesaus.

Op dat moment neemt iedereen de tijd om te lunchen, gezinnen, werkmannen, ouderen of toeristen zoals wij. Daar ook even een wandeling met Timber, die genoot van de vele sneeuw. En dan komt al heel snel de avond dichterbij. Schenkt de zon ons met haar laatste stralen mooie plaatjes. Even moeten we de snelweg verlaten door wegenwerken en rijden we door de plaatselijke dorpjes. Niet veel later zien we een hertje door de sneeuw ploeteren en de weg oversteken.

Genieten. Wat verderop passeren we een stukje van het Götakanaal. Het grootste kanaal in Zweden met wel 58 sluizen die het grootste meer (Vänernsjön) verbindt met de oostkust. Al zullen er deze tijd van het jaar niet veel bootjes door de sluizen gaan, vermoed ik.Rijden in het donker is vermoeiend en we willen ook een andere Zweedse gewoonte in eren houden: fika. We stoppen aan een gigantisch winkelcentrum.

Aan de ene kant ligt er een volledige IKEA in en aan de andere kant allerlei soorten winkels, bekende ketens en minder of onbekende. We zetten ons in het IKEAcafé met koffie/thee en wat lekkers. Leon gaat voor de worteltaart en ik voor een stukje cheesecake. Het smaakt en even tot rust komen doet wonderen. Nog snel met Timber over de (gladde) parking en we kunnen weer verder. Een erg boeiende wandeldag had hij niet vandaag maar met deze sneeuw is het niet zo evident om “even” een bosweg in te rijden.En dan vatten we de laatste 200 kilometer aan in volle duisternis. Het wordt een spel van grote lichten aan en uit of de voorligger volgen om toch maar goed de baan te kunnen volgen. Eigenlijk was het de bedoeling om eerder op dit punt te zijn maar doordat het ontschepen bijna 1,5 uur langer duurde dan de planning die we thuis maakten, moeten we dus nu nog een eind door het donker. Net wanneer we het voor deze dag laatste stukje van de E4 aanvatten (we moeten nog 6km tot de slaapplek) staan we in de file. Er werd gebotst op de afrit. We zetten ons zo rechts mogelijk en zette de auto uit. En dan gaan ze weer rijden. Iedereen behalve wij want de auto wil niet meer starten. Gelukkig is er een lieve Zweedse dame die haar auto langs de onze rijdt en zich voor de onze zet.

Nog geen 10 minuten later worden we naar een parkeerplek voor de supermarkt Willys gebracht. De dame zet ons af op een veilige plek, vraagt of we nog iets nodig hebben en neemt dan afscheid. We ontdekken dus nog maar eens de welwillendheid maar ook de bescheidenheid van de Zweden. Leon kijkt nog even onder de motorkap en terwijl ik met Timber de parking afwandel, wordt de ANWB gebeld. Alles wordt geregeld dat er de volgende morgen pechhulp zou komen. Leon probeert nog even en wat gebeurt er: de auto start weer. We rijden dan maar naar de slaapplek die we hadden gereserveerd. Daar sluiten we de stroom aan, klungelen even met het slot van het toiletgebouw en bellen de ANWB dat we op een andere plek overnachten. Daarna kruipen we toch wel een beetje (te) vermoeid ons bed in.

14 januari 2026

In alle vroegte op weg naar onze noordelijke bestemming. Via de Antwerpse ring richting Eindhoven. Hoe fijn is het om de Kennedytunnel aan 90km/h te passeren. Eens Eindhoven gepasseerd ging het over Nijmegen naar Hengelo. Ook dit keer via de controlesluis in verband met de verstrengde grenscontrole. Maar eigenlijk zonder al te veel oponthoud. Op de Duitse snelweg ging het vlot naar Osnabrück. We waren zelfs verbaasd dat er ter hoogte van de werken bij Bremen nagenoeg geen file was. En helemaal gelukkig om veilig en wel, zonder hinder of file een zonnige Hamburg te passeren.

Onderweg dus eigenlijk alleen gestopt voor onze koffie/theepauzes en de lunch. Zo kwamen we helemaal volgens planning ruim op tijd aan te Kiel. Ter hoogte van de Swedenkai was het dan wachten om te worden ingescheept op de boot van Stena Line richting Göteborg. Terwijl we stonden te wachten kort de omgeving verkend, Timber een wat langere wandeling gegeven en gewacht. Volgens de borden zou de inscheping om 16u30 beginnen en moest iedereen daarom tijdig weer naar de auto’s terugkeren.

Jammer genoeg sloeg dit op het inschepen van de trailers. Wij als auto’s kwamen pas tegen 17U50 aan de beurt. Gelukkig geraakten we wel vlot door de paspoortcontrole en kregen we daar onze incheck- en sleutelkaarten voor de kajuit.

Het was even zoeken om op dek 9 in de juiste gang de juiste kajuit te vinden. Snel Timber eten gegeven en uitgelaten op het hondenuitlaatdek, dek 7. Zoals verwacht vond hij het er maar niks. Daarna was het voor ons tijd om te gaan eten. Een uitgebreid buffet met vis, vlees, koud of warm, gaf keuze genoeg om onze buiken te vullen. We sloten af met een bescheiden dessertje in het gezelschap van koffie en thee. Daarna nog snel een tweede poging met TImber en dan was het tijd om te gaan slapen.

Voorbereiding Lapland

We staan voor een langverwachte reis richting het Noorden. Met ons 6 trekken we naar Luleå in het Zweedse Lapland. Eigenlijk dienen we Samiland te zeggen. Na enkele uitstellen de vorige winters is het dan nu zo ver.

Deze winterse reis vatten we niet zomaar aan. Een goede voorbereiding is hier wel nodig. Tijdens de zomer wordt de Air B&B geboekt alsook de vluchten (www.KLM.nl ) voor de kinderen en wordt de auto (www.sunnycars.nl ) voor hen gereserveerd. Bij de vlucht houden we rekening met de overstaptijd in Stockholm. In hun geval wordt dit 3.5u.

Goed op tijd want we merken bij het kiezen van de verblijfplaats dat de winterse weekend heel snel worden volgeboekt. Het plan is dat wij met de camper richting het Noorden gaan en de kinderen met het vliegtuig komen. Wijzelf kiezen er dit keer uitzonderlijk voor om de ferry met nachtvaart tussen Kiel en Göteborg te nemen (www.Stenaline.com ) .

We trekken naar de sneeuw en winterse landschappen dus voor de auto moeten er goede winterbanden onderstaan. Er wordt gekozen voor de Nokian Hakkapeliitta Tyres. Deze werden ons aangeraden door de Zweden zelf. Ondanks dat het een Fins merk is, komen de onze via Andorra na een bestelling bij www.Distriauto.nl. Spikes van het merk Bestgrip 1200 om in de banden te schroeven werden besteld bij www.middelbos.nl. Belangrijk om te weten is dat in Zweden er maar 50 spikes per meter mogen zitten. Na wat tel- en meetwerk blijkt dat ons type band een omtrek heeft van 2.6m en dat er een 120 gaatjes voorgeboord zijn om de spikes in te draaien.

Gezien het feit dat er weinig daglicht in het Noorden is, dient de auto ook voorzien te zijn van verstralers. De oude die nog op de auto zaten maar niet meer echt inzetbaar waren, hebben we vervangen door  verstralers van het type Pure Lux 9200 die we in Finland bestelden bij www.Valostore.com . Vermits de extra achteruitrijlichten aan de bovenkant achteraan aan vervanging toe waren, werden deze aangepast met Panther Alpha 30 lampen. Hierbij is een extra rode streep (lamp), die zichtbaar is tijdens het rijden, een bijkomend voordeel.

Gladde wegen daar (of hier) kunnen verraderlijk zijn, dus om goed voorbereid te zijn, gaan de chauffeurs op slipcursus. De kinderen met een rijbewijs alsook Leon boeken een cursusvoormiddag in december via Dare2drive bij rijschool DEK in Goes (www.dek.nl ). Zelf ga ik ook mee voor morele ondersteuning. De cursus start met een theoretische uiteenzetting waarbij wordt stilgestaan bij ongevallen op de weg en hun redenen Daarna is het tijd voor de praktijk met onze eigen auto’s. De instructeur laat iedereen extreme verkeerssituaties zien zoals de rem- en stopafstand tijdens het remmen & slippen, de verschillende veiligheidssystemen van een auto. Maar hij gaat ook dieper in op de aandachtspunten die van belang bij extreme verkeerssituaties zoals een veilige zitpositie of de bandenspanning. Boeiend, interessant, een aanrader.

Een goede bescherming voor onszelf is uiteraard ook nodig. Hierbij is de keuze van het materiaal belangrijk. Kleding houdt warm door de warme lucht bij de huid vast te houden. Katoen doet dit niet (meer) als het nat wordt, meer zelfs, als je zweet kan dit bevriezen wat voor onderkoeling kan zorgen. Wat zijn dan wel goede stoffen in koude klimaten? Een synthetische stof zoals fleece kan wel. Ook wol is een hele aangename stof die je goed warm zal houden. Wol kan wel vocht opnemen, maar kan ook altijd lucht vasthouden. Merinowol is daarbij echt een aanrader, erg warm en de perfecte stof voor warme sokken, een muts, een truitje of een balaclava. Vergeet hierbij niet te denken aan thermisch of isolerend ondergoed. Ook de handen verdienen voldoende bescherming: een dun paar merino of silk handschoenen samen met waterdichte wanten zijn eigenlijk wel een must. Een dunne muts en een warme met oorkleppen worden ook aanbevolen. Uiteraard heb je ook een waterdichte (ski-)broek en jas nodig. Best voldoen deze aan de 10K-eis in verband met de waterdichtheid. Voor wat we zelf niet (meer) voorradig hadden, lieten we ons professioneel informeren bij de outdoorwinkel Bever, voor ons deze in Bergen-op-Zoom (www.Bever.nl ). Voor de resterende zaken gingen we langs bij Decathlon.

Als extra nemen we nog patches mee die snel handen en/of voeten kunnen opwarmen. We testten deze Thermofect warmtepatch van Action en handwarmers van Decathlon.

Voor onze activiteiten ter plekke wordt er beroep gedaan op mijn Zweedse kennis en reserveer ik alles bij www.Explorelulea.com . De mensen zijn erg vriendelijk en denken mee met en over onze plannen. Na een intensieve mailing geraken deze ook geboekt.

Voor onze hond hebben we nog even overleg gepleegd met de dierenarts. Sneeuw/zout kan de kussentjes van de poten uitdrogen en dan wordt aangeraden om er dagelijks bodymelk aan te smeren of als dit moeilijk gaat, de hond over een dweil of de vloer laten lopen waar de bodymelk is op uitgespreid. Gelukkig strooien ze zelden zout in het Noorden en gaat dat minder een probleem vormen. Voorts dient sinds kort de hond enkel aangemeld te worden via de Zweedse douane (Tullverket) met onderstaande link en dit voor aankomst in Zweden. https://www.tullverket.se/en/startpage/private/travelling/travelling/travellingwithanimals/travellingwithdogsorcats.4.311bf4f016e69d6ea0d93c.html. Het ontwormen tegen vossenlintworm maximum 120u voor aankomst, blijkt niet meer strikt noodzakelijk. (dec 2025)