Vanmorgen wat later wakker geworden dan normaal maar wel met volle zon. Na het ontbijt het blog van gisteren nog afgewerkt. Via de grindweg vertrokken we dan richting Mora. Een gezellig dorp/stadje aan de oevers van het Siljanmeer. In dit dorp vond Gustav Vasa een onderkomen toen hij op de vlucht was voor de Deense troepen. De inwoners van Mora waren de eersten om hem bij te staan in zijn onafhankelijkheidsstrijd waarbij ze de harde kern van zijn bevrijdingsleger vormden. Sinds 1922 wordt dit jaarlijks herdacht met de Vasaloppet, een belangrijke langlaufwedstrijd met start en aankomst in Mora.

We rijden het stadje binnen en vinden een parkeerplek. Vanaf daar wandelen we door de winkelwandelstraat eerst naar de Kerk van de aartsengel Michael. In sommige van de rode straatstenen zijn namen gezet. Terwijl ik ze bekijk en fotografeer, word ik er op attent gemaakt dat de Mora’s messenwinkel ook typisch van de stad is. Om te verhinderen dat auto’s de voetgangerszone inrijden, staan er de typische Dalarna paardjes als stop. In de straat zien we het standbeeld van Michael en de draak.

We bekijken om beurten de kerk want deze is wel open. Het eerste wat opvalt zijn de deuren. Het is best een grote kerk. Het altaar en de preekstoel vallen wel op. Verder staat er een maquette van de kerk in lego. In deze kerk kreeg het kinderhoekje ook ruime aandacht. Aan de muur hangt een schilderij van koningin Kristina. Buiten op het kerkhof vind je het familiegraf van Anders Zorn. Zorn was een schilder, etser en beeldhouwer. In Mora zijn 2 musea aan hem gewijd waarvan 1 naast de Zorngården, de plek waar hij met zijn vrouw Emma leefde. Verder kan je een rondwandeling volgen waarbij je allerlei plekken kan bezoeken die belangrijk waren in zijn leven. Naast de kerk bevindt zich de klokkentoren die een symbool vormt voor de Vasaloppet.

Na de kerk wandelen we verder naar het gebied wat belangrijk is bij de Vasaloppet. We zien allereerst het standbeeld van de langlaufer. Het Vasaloppets Hus (museum) is niet geopend. Een grote rode stoel en de aankomstplaats vallen op door hun Falunrode kleur. De verffabriek is hoofdsponsor. Voor het Vasaloppets Hus staat een cirkel met marmeren zuilen. Hierop staan de namen van de winnaressen van de Vasaloppet en de Tjejvasan.

Vanaf de Vasaloppethoek wandelen we naar de Zorngården en zien het huis waarover daarnet sprake was, samen met enkele oudere gebouwen en een mooi verzorgde tuin. In 1 van de gebouwen is ook een café. Op de terugweg naar de auto wandelen we nog even door de winkelwandelstraat en snuister ik wat in een souvenierswinkel.

Vanaf Mora rijden we naar Sollerön, een eiland in het Siljanmeer. Via de brug vanuit Mora rijden we naar de kerk Sofia Magdalena. Een witte kerk waarbij het koper en het goud mooi blinken in de zon. Wat ons bij het binnenkomen opvalt, is het liftje voor rolstoelen samen met de elektrische deurknoppen om de deuren te openen. Binnen is het eigenlijk een sobere witte kerk, waarbij de banken in het typische dalablauw geschilderd zijn. Het altaar lijkt een houten tempel die door zuilen wordt gedragen. Ook hier vallen de gouden versieringen op.

We lunchen op de parking naast de kerk aan een picknicktafel. Vlakbij staat ook nog een exemplaar van een kerkboot. Deze boten werden gemaakt volgens de methodes van de Vikingen. Ze werden handgemaakt en dienden om de mensen van Sollerön over het meer te vervoeren naar de kerk van Rättvik. (zie ook eind juli Zweden 2025, Tällberg)

Dan verplaatsen we ons naar de Hembygdsgård waar naast de tuin, ook enkele Vikinggraven liggen. We wandelen door de tuin, bekijken de gesloten, oude huisjes en wandelen verder naar de graven. Onderweg worden we opgewacht door een lieve kat. In de wei zien we de graven liggen. Eens terug bij de auto rijden we nog langs de resten van een Kapel vooraleer we naar de oude stoombootpier gaan.

Hier kijken we even rond. Genieten van het meer en nemen wat foto’s. Wat we niet vinden is de tegenhanger van het Dalarna paardje dat je in deze streek overal ziet: op Sollerön hebben/hadden ze een ooi.

We verlaten Sollerön langs de andere brug terug naar het vasteland en maken ons klaar voor een stevige rit. Zoals de vorige dagen rijden we overvloedig langs meren. Toch merken we een verschil in de stijl van de huizen, hebben we de bergen achter ons gelaten en komt er terug meer akkerbouw te voorschijn. En dan hebben we pech: werken aan de weg. We staan meer dan 20minuten te wachten aan het rode licht tot de loods ons komt halen. Eindelijk mogen we volgen over gravel, putten ontwijkend. We rijden langs een plek waar volop nieuwe gravel wordt gestort als basis voor het asfalt later. Door de regen en het vuil in de plassen ziet de auto en met uitbreiding het raam aan de passagierskant er weer geweldig uit. Even later houden we halt op een parking om de ramen weer bruikbaar te maken. Nadat we door een smalle brug onder het spoor doorrijden komen we op een toeristische route : deze van de 3 meren. Zo komen we tot bij Nora.

Nora hoort samen met Eksjö en Hjo tot de tre trästäder. Zie ook de uitleg bij Eksjö begin juli Zweden 2026. Maar waar we vooral voor kwamen was het ijs. Nora Glass staat bekend om zijn zelfgemaakt, dagelijks vers ijs. Je krijgt steeds vanille en hazelnoot en de derde smaak is verschillend per dag. Vandaag was het äpplepaj. We zijn met 18u15 nog net voor sluitingstijd om ons ijsje te bestellen. Heerlijk smullen. Daarna lopen we nog even door de oude, houten stad.

Hierbij komen we ook bij het oude spoorwegstation en enkele oude treinen. Nora was Zwedens eerste spoorwegstad, iets waar ze duidelijk heel trots op zijn.

Van hieruit gaat het naar een slaapplek, welke we vinden aan het begin van enkele wandelingen. We staan hier in het gezelschap van nog 3 campers. De tijd om alleen te staan op een plekje zal jammer genoeg voorbij zijn. Tijdens het typen van het blog, krijgt een Zweedse tiener zijn eerste rijles van zijn vader. Na vele rondjes op de parking geraakt hij toch al tot in tweede versnelling. Hopelijk heeft de auto na de les nog een koppeling. En nu worden we dan ook geconfronteerd met het feit dat het hier veel sneller donker wordt dan dat we de vorige avonden gewoon waren.