Vannacht werd ik wakker van lampen die in mijn ogen schenen, Leon van het geluid van een auto. We kregen dus buren iets na middernacht. Voor de rest dan toch nog een redelijke laatste nacht. Voor het ontbijt met Timber op pad, aan de andere kant van het plein, achter de kerk, vind ik een parkje. Dan toch nog een betrekkelijk goede wandeling voor hem. Gisteravond vroegen we ons af of we bij de bakker aan het plein lekkers zouden halen als ontbijt. Ze hadden alleen sandwiches, 3 soorten pistolets, croissants en brood. Dus ons dan toch maar bij het gewone gehouden. De buren zijn er ook vroeg bij, halen wel broodjes en rijden dan door. En dan gaan we, voor de laatst keer deze reis, er vandoor. Het wordt een groot stuk over de plaatselijke banen. Door veel groen en soms leuke dorpjes. Verder hebben we zo de gelegenheid om nog wat vogels te spotten: kraanvogels, eendjes, ganzen, witte en blauwe reigers en veel ooievaars. Het is wel mooi rijden, maar het gaat natuurlijk niet zo snel.

Koffie en thee drinken we op de parking van het Rododendronpark. Hier waren we eerder (Denemarken 2024). Hierna volgt nog een klein stukje plaatselijke weg, waar we nog even tanken, om dan toch de snelweg richting Leer te vinden. In de omgeving van Emmen rijden we Nederland weer binnen. Wat later rijden we een parking op aan een benzinestation. Het is er erg druk met vrachtwagens, voor de gewone auto’s en campers is er weinig plek nog beschikbaar. We parkeren ons dan maar op het gras. Na de lunch nog een toer met Timber op het terrein. Gelukkig is het ondertussen toch al even droog en zonnig geworden. Over Zwolle, Utrecht, Gorichem en Breda gaat het dan verder richting Antwerpen en stilaan echt naar huis. We rijden nog even van de snelweg om Timber te laten plassen, om dan vlot over de Belgische snelweg ons te verplaatsen en na de Liefkenshoektunnel tanken we nog een laatste keer en rijden daarna door naar het frituur voor ons vast ritueel. Eens weer thuis laden de jongens de auto uit en wandel ik met Timber en kan de uitpak daarna beginnen. Wat een reis.

Na 8668 km zijn we dus terug thuis. De vraag is niet of we nog teruggaan, wel wanneer en waarheen. Het was een zeer fijne ervaring om kilometers lang te rijden zonder één of bijna geen auto’s tegen te komen. Het feit dat je diep in het bos op wandeling niemand tegenkomt, is zalig. Die rust, de stilte weg van prikkels, dat is genieten. Dit jaar hebben we ook bewust meer gewandeld wat de binding met de natuur uiteraard alleen maar ten goede komt. Om dan de geweldige ervaringen van het zien van elanden, wolf, vos, auerhoenen en de vele rendieren en hertjes niet te vergeten. Wat ons echt wel opviel was de aanleg van elektriciteit in de meer afgezonderde gebieden. Ook het meer uitbreiden van de skigebieden is niet aan ons voorbijgegaan. We zijn wel blij dat die uitbouw beperkt en geconcentreerd blijft tot die gebieden.

Maar ook dit jaar zijn we in de valkuil getrapt van zoveel mogelijk te zien. We zijn na het Land Rovertreffen in ruim 13 dagen noordwaarts gegaan, maar hadden minder tijd om nog meer afstand (Kiruna – thuis) in 9 dagen af te leggen wat maakte dat er toch best wat zwaardere dagen in zaten. Ook het nuttigen van de dagenslunchen maakte dat we soms ’s avonds langer doorreden omdat we toch niet moesten koken. Dit beetje zelfkritiek weegt niet op tegen al het mooie dat we zagen, maar is wel zinvol om mee te nemen bij de volgende voorbereidingen.