Gelukkig was de bui van gisteravond van korte duur. En zoals verwacht waren we inderdaad als eerste wakker (en niet veel later ook als eerste weg). Na het gebruikelijke in de ochtend was het doel vandaag de boot in Hirtshals halen. Na het bekijken van de kaart besloten we om zeker het eerste deel geen grote wegen of snelwegen te doen. We zouden, eens in Denemarken, proberen om nog een stuk van de Margrietroute te rijden. In 2022 hebben we al een groot deel van het stuk in Jutland gereden. De Margrietroute is een weg die door heel Denemarken loopt en dan vooral over mooiere plekken en wegen. Deze route is genoemd naar Koningin Margaretha en wordt gekenmerkt door een bruin vierkant bordje met een margriet op.

Eens op de baan, bleek dat we toch iets dichter bij de grens hadden geslapen dan gedacht. Na een kwartier reden we het grensbord Denemarken al voorbij. Het is wel erg aangenaam rijden wanneer je over de kleinere wegen kan rijden. Het eerste deel was het nog de weg uitstippelen via de kaart om dan toch redelijk snel de aansluiting met de Margrietroute te vinden. Wat ons opvalt tijdens deze rit is de vele grote boerderijen, de ene al in een betere staat dan de andere.. Bij vele, ook huizen, is het rieten dak opvallend aanwezig. Op een parking aan de kant van de weg, nemen we even een koffie/theebreak. Nadien slingert de route over kleinere wegen, ook grindwegen, door kleine dorpjes, door bos of door de vele graanvelden. We zien op de akkers alle soorten graan: rogge, haver, tarwe en gerst, maar ook het uitgebloeide koolzaad dat klaar is om geoogst te worden. Tussen de stoppels zien we verschillende vosjes lopen, op zoek naar eten of op weg naar hun hol. We passeren onder andere Billund, maar Legoland laten we wel aan ons voorbijgaan.

Aan een grindweg zetten we ons aan de kant om te lunchen. Daarna gaan we nog even verder over de route. We zien in de dorpjes verschillende kunstdecoraties de wegen opfleuren. Goed voorbij Aalborg tanken we de auto nog even vol en kopen we enkele koffiekoeken, daarna gaat het voor het laatste stuk over de snelweg. We houden nog even halt net voor de boot en genieten van de koeken en toosten op Opa’s verjaardag.

Dan naderen we Hirsthals. Even is er wat verwarring: op onze reservatie staat Open Ferry maar onderweg wijzen de borden naar 3 verschillende “Lines”. We gokken op Coral Line en zetten ons rond 17u in de rij, waarbij ons toch eerst vergewissen of we wel juist staan. We zijn duidelijk te vroeg voor een boot die 22u15 zal vertrekken. We zijn dan nog steeds in de overtuiging dat we een vroegere boot zouden kunnen nemen. Bij het verder nakijken van de booking, blijkt echter dat de loketten om 18u45 zullen opengaan en niet dat dit een vroegere boot zou zijn. We houden ons bezig, wat lezen, wat opzoeken, wat wandelen. Dan gaan de loketten open en mogen we inchecken. We krijgen een geel kaartje met een L en krijgen lane 47 toegewezen. De L staat voor Larvik (in Noorwegen). Anderen krijgen een groene kaart met een K voor Kristiansand. We parkeren ons op de juiste lane.

Nadat we zelf eerst een rondje gewandeld hebben richting toiletgebouw, ga ik even met Timber op weg. Terwijl we staan te wachten, komt een andere boot (die naar Kristiansand) aangevaren. Best indrukwekkend groot als je dit zo dichtbij ziet.

Ook nu weer doden we de tijd met wat te lezen, wat te eten en nog maar eens een rondje met Timber te lopen. Vermits hij liever zijn poot opheft tegen een grasspriet dan tegen een paal, vraag ik aan een steward of ik even van het terrein mag. Na het tonen van mijn boardingpass, is dit geen probleem. En ja hoor de eerste grasspriet aan de overkant van het hek moet er aan geloven. Daarna nog even terug inchecken en iedereen tevreden. Langzaamaan begint de zon onder te gaan en hou ik me bezig met foto’s te nemen, al dan niet in de auto. Ik hoop dat de mensen in de auto naast ons niet zijn gek geworden van mijn uit en in de auto stappen.

Dan is het tijd om in te schepen. Ook al stonden we bij de eersten, mogen we pas bij de laatsten aan boord. Traag maar zeker, met soms een file, worden we aan boord gestapeld. We worden geparkeerd op deel A van dek 5. Vandaaruit gaan we met de trap naar boven en claimen ons een tafel met voor ons allebei een stoel en proberen ons tijdens de 3,5uur durende vaart bezig te houden. Vermits we bij de laatsten waren om in te schepen, waren de beste zit- (en slaap-)plekjes weg. Na een verkenningstocht door de boot, zijn we toch maar weer aan dezelfde tafel gaan zitten. Of beter Leon. Ik heb me (redelijk marginaal) te vermoeid neergelegd op de grond onder de tafel en toch een uurtje geslapen en dit tot er werd omgeroepen dat de bestelling van de picknicks klaar was. Rond 2u mochten we naar onze auto’s terug. Het ontschepen ging vlot en ditmaal hoefden we niet al te lang te wachten. Eens uit de boot was het richting rode lijn: goods to declare, in ons geval een hond. De regels voor het binnenkomen van Noorwegen met een hond zijn iets strenger dan Zweden. Hier is het nog wel verplicht om de hond te ontwormen en dit tussen de 24 en 120 uur voordat deze het land binnenkomt. Als je er dan ook voor zorgt dat de hond binnen de 28 dagen 2 keer werd ontwormd, dan mag je meerdere malen de grens met Noorwegen weer over en terug. Dit zal de komende tijd handig zijn als we richting noorden gaan en we af en toe met de Noorse grens zullen flirten. Net na de douane, een goede 5 minuten rijden van de haven, vinden we een plekje op een parking. We zetten het dak open en kruipen in ons bed.