Uiteindelijk goed geslapen op het plekje op een parking in de buurt van de berg Dundret. Er was wel al vroeg verkeer en waarschijnlijk heeft het ook nog de gehele nacht geregend. Gelukkig is het bij het ontbijt droog en best aangenaam van temperatuur. 15 augustus = Antwerpse Moederdag. De ontbijttafel wordt versierd met een kaartje van de kinderen en een vaasje bloemen. Lief, leuk. We vertrekken richting de parking op Dundret waar de wandelingen starten, dit samen met best een mooie hemel. Maar hoe verder/ hoe hoger we komen, hoe mistiger het wordt. Het lukt ons om de parking te vinden, alsook de start van de wandeling. We duffelen ons warm in want de wind snijdt en gaan dan op pad. Is het veilig? Dat denken we wel, zeker omdat de wandeling over een 1,5m breed grindpad loopt en we ondanks de mist en de laaghangende bewolking toch nog best genoeg voor ons kunnen kijken. We weten ook dat er geen regen wordt verwacht. Terwijl we hoger gaan, zien we de wolken voorbijdrijven. Eens boven (839m) bij de Toppenstuga is het alleen maar zon en blauwe lucht, onder ons hangen dan nog wolken. We zetten ons op de banken aan de stuga in het zonneke, zeker uit de wind is het er heerlijk toeven. We genieten van de rust en de hoorbare stilte. Na een dik half uur vangen we de terugweg aan. Boven is het een totaal ander zicht dan bij aankomst, we zien redelijk ver maar niet het verzicht dat ons was verteld. Bijna beneden zien we de auto weer in de wolken verdwijnen. Het was een korte wandeling maar wel een leuke.

Wanneer we vertrekken is het ondertussen ook beter geworden wat helderheid betreft en rijden dus ook veilig naar beneden. We moeten weer even een stukje rijden waarbij nog enkele rendieren spotten langs de kant van de weg. Ook duikt er ineens een kasteel op. En dan rijden we voor de derde keer langs een Poolcirkelbord. Dit keer dient het om ons te vertellen dat we het poolgebied uitrijden. We rijden een aantal maal de rivier Lule over, telkens met een gelijkaardige brug.

In Vuollerim heeft Leon een sportbar gevonden zodat ik vandaag niet hoef te koken. We passeren eerst een loppis. Eens in het restaurant bestellen we beide een pasta met spek en champignons. Simpel maar erg lekker. We krijgen nog koffie en thee toe. In het dorp tanken we nog eens een keertje en kopen een paar lekkere koffiekoeken voor later bij de koffie en thee.

We rijden verder naar ons middagdoel. Onderweg gebeurt er niets spectaculairs. Wel zien we dat de plaatsnaambordjes niet meer in 2 talen (Zweeds en Sámi ) staan. We rijden een deel over asfalt en een deel over grind. Tot we op bekend terrein komen. In deze omgeving waren we afgelopen januari ook wanneer we met het gezin in Luleå logeerden en naar hier een uitstap maakten. We parkeren onze auto op de parking van natuurreservaat de Storforsen. Deze stroomversnelling bevindt zich in de rivier de Pite waarbij het water over een afstand van 5km 82m hoogte verliest. In de winter was dit allemaal bevroren en de gehele omgeving wit. Nu zijn het rotsen waartussen kleine stroompjes lopen en plassen staan. Het water buldert met een enorme kracht naar beneden, wat we kunnen aanschouwen op de verschillende uitkijkpunten. We herkennen ook de grillplaats waar we rendierwraps aten. Verder hebben we geprobeerd een vergelijkbare wandeling (rode lijn op kaartje) te maken met deze in de winter (blauwe lijn op kaartje). De omgeving blijft mooi. Maar wij vonden de winter meer rustgevend, stiller en vanzelfsprekend minder druk. Toch wel fijn om de plek nu op 2 momenten te hebben gezien. Wie de winterplaatjes wil bekijken kan dit doen bij het reisverhaal: Zweden januari in deze blog. Aan de auto aten we nog de koffiekoeken op.

Toen ging het, met lichte regen, op zoek naar een slaapplek. We vonden er 1 best ver van de weg op wat ooit een keerlus was. Leuk extraatje: dit keer moesten we over een klein bruggetje om er te geraken. Gelukkig is het opgehouden met regenen.