Als we naar de grond kijken lijkt het erop dat het vannacht flink geregend heeft, maar gelukkig schijnt de zon en is het weer aangenaam buiten. Na het ontbijt rijden we een stuk van de weg terug en passeren in Åre de Chokladfabrik met fikaplek.

Vanaf hier rijden we naar Ristafallen, een waterval gekend uit de serie Ronja, de Roversdochter. Ook hier is het maar een korte (steilere) wandeling naar het gebulder. Kleiner dan gister, maar toch meer dan de moeite voor een tussenstop.

Vandaag wordt het vooral een rij-dag. We willen richting Strömsund, als startpunt van de wildernisroute. Een route die ons hopelijk naar enkele afgelegen natuurgebieden zal brengen. Eén die gekenmerkt wordt door het landschap van bergen, uitgestrekte vlakten, meren en watervallen. Het is tevens de hoogst geasfalteerde weg van het land. Spannend. We rijden een stuk over de E14 (de autosnelweg, al mag je er maar maximum 80km/u) en uiteraard ook weer een heel stuk langs grote meren. We houden even halt op een stuk grind bij een omgehakt bos. Tijdens de pauze proberen we de daar groeiende bloemen te benoemen.

Het volgende deel van de route verschilt niet veel met het vorige: lange rechte stukken weg, meren, smalle bruggetjes en af en toe iets leuks langs de weg. We lunchen in een in onbruik geraakt pad. Muggenspray is echt nodig want nog voor we zijn uitgestapt, zijn er al verschillende muggen de auto in gevlogen. Achter de auto volg ik het pad met Timber en ga daarna nog even terug om wat bosbessen te plukken.

Iets na 13u bereiken we Strömsund. Daar verkennen we de ICA. Deze heeft een iets andere indeling dan we gewend zijn, met in de kelder wat huishoudspullen en aanbiedingen. We vinden wat we nodig hebben, dat is het belangrijkste. Buiten aan de winkel staat en gigantisch eland. Aan het rondpunt draaien we dan eindelijk de Vildmarksvägen (wildernisroute) op. Het eerste deel gaat nog over een grote weg, we mogen hier zelfs 100km/u rijden, wat dus sneller is dan op de autosnelweg vanochtend. Ook nu weer rijden we vele kilometers langs een meer. Dan draaien we een grindweg op voor de laatste 24km richting naar ons laatste doel met ook hier een gigantisch meer dat we door de bomen kunnen zien. We willen de dag eindigen zoals we hem begonnen: met een waterval.

Dit keer de Hällingsåfallet. Hier stort het water zich 43 meter omlaag in de, langste met water gevulde kloof van Zweden. We parkeren de auto en nemen een eenvoudig wandelpad naar beneden. Vanaf verschillende uitzichtpunten proberen we alles in beeld te brengen, op foto en in ons hoofd. Hoe spectaculair is dit maar ook hoe mooi is die kloof. Hoe ruw en puur zijn de rotsen die de kloof vormen. Ook dit spectakel is dus weer meer dan de moeite waard om even voor te stoppen.

Van hieraf gaan we op zoek naar een slaapplek en dit ineens in de richting die we morgen moeten rijden. Het heeft wat tijd nodig maar dan vinden we een plekje, wat hoger dan de weg op wat ooit een keerlus was en dit met zicht op een meer. Op het moment dat het dak omhoog moet, begint het te regenen. Het zal dus binnen koken en eten worden, evenals het blog schrijven.