Gelukkig kondigde zich weer een droge, zonnige dag aan, met zelfs een verrassing op ons tafelblad: 2 eitjes.

Bij elke camper stonden er eitjes. Dan maar ineens opgebruikt als roereitjes. Lekker. Smaakte best. Na vuilwater lozen en schoon bijvullen (we weten niet waar we terecht zullen komen) op pad voor wat een zanderige dag zou worden. Zoals vaak volgden we de weg met gemillimeterde bermen waarnaast struiken hondsroos en vlier groeien afgewisseld met veel bijenbloemen. Waterschap Scheldestromen in Zeeuws-Vlaanderen kan er nog wat van leren.
Onze eerste stopplek van de dag was Rubjerg Knudde. Hoog op een duin staat een vuurtoren. Deze werd in 2019 70m landinwaarts verplaatst om zo de toren te beschermen tegen de erosie van de Noordzee. De vuurtoren werd gebouwd maar stuifzand en daardoor de zandduin rondom de toren werden een groot probleem. Uiteindelijk was in 1968 het licht voor de allerlaatste maal zichtbaar. De erosie op de duin was goed te zien. Restanten van de gebouwen rond de toren waren nog deels terug te vinden in het zand. De duin beklimmen was pittig maar het uitzicht meer dan de moeite waard. Weer een leuke ervaring rijker.

Even voor half 11 reden we richting Hirtshals, één van de belangrijkste vissershavens van Denemarken. Van hieruit vertrekken ook veerboten richting Noorwegen.

Bij het doorrijden even snel wat boodschappen gedaan (brood, fruit, karnemelk). Daarna nog steeds verder met de Margrietroute, deze liep zelfs even over een stukje snelweg. Van hieruit ging het richting Skagen. Op dat noordelijke stuk van Denemarken is er eigenlijk maar één weg. Het was er erg druk.
Onze volgende tussenstop was Råbjerg Mile. Dit is een 35m hoge wandelende duin. Door de westenwind wordt deze het land ingeblazen, elk jaar ongeveer 20m. Het is het enige stukje “woestijn” in Denemarken en het grootste duingebied in Europa. Opnieuw moesten we zand en duinen trotseren om mooie beelden te zien en te kunnen genieten van spectaculair uitzicht.

Op de parking even snel onze lunch genuttigd.
Rond half 2 dan richting Grenen. Het meest noordelijke punt van Denemarken. De plek waar de Noordzee en de Oostzee samenkomen. Het is de meest toeristische plek van Denemarken. Dat was te merken op de parking. Dat Denemarken geliefd is door fietsers viel ook duidelijk op, honderden fietsen stonden er geparkeerd. Het eigenlijke plekje is enkel te voet te bereiken. Het werd een wandeling waarbij we opliepen langs de drukke kant, die van de Oostzee en na wat foto’s weer teruggingen via de erg rustige kant aan de Noordzee. Met een selfie hebben we afscheid genomen van deze Noordzee.

Vanaf nu gaan we weer zuidwaarts. Vermits het vloed was, was het toch wel een stevige wandeling door het mulle zand. We hebben onszelf op een ijsje getrakteerd.
Rond 15u45 ging het dan richting laatste stop: den Tilsandede Kirke. Onderweg nog even tanken. Het kerkje is het enige dat overbleef nadat zware zandstormen het dorpje deden verdwijnen. Een korte wandeling er naartoe. Leon heeft de toren nog even bezocht en kon zo van het uitzicht genieten en foto’s maken.

Elke bleef even buiten met Timber. Nadat we ons dagelijks appeltje aten, vertrokken we op zoek naar een slaapplekje.

Dit vonden we op Jerup strand. We wandelden er over het strand en Timber kon even vrij hollen. Het leek ons een rustige plek, op een parking net aan de (Oost-)zee. Lang stonden we hier alleen. Ondertussen zijn er 2 campers, een autocamper en een auto met daktent gearriveerd. Een auto met caravan vond het blijkbaar niets, die is weer vertrokken. Het is hier ook een komen en gaan van auto’s die snel even parkeren om de hond uit te laten. Maar met een prachtige zon die langzaam ondergaat, genieten we toch van dit plekje.