2 augustus 2023 Oulu

Het bleek een vredig slaapplekje te zijn want we werden pas tegen 8 uur wakker. Vannacht nog wat regen gehoord maar bij het ontwaken was het droog. Ons toch maar op het normale ritme klaargemaakt en buiten kunnen ontbijten. Daarna was het nog een dikke 30 kilometer naar Oulu zelf.

Oulu is de grootste stad in het noorden van Finland maar ook deze van Noord-Scandinavië. Uleåborg in het Zweeds. Deze stad werd 1605 gesticht door de Zweedse koning Karl IX. De Zweedse naam verwijst naar een borg of kasteel dat aan de monding van de rivier (Å = rivier in het Zweeds) de Ule lag. De Finse naam is afgeleid uit het Sami en betekent vloedwater. Ook hier zit een logica in vermits de stad aan de monding van de rivier ligt, de Oulujoki en aan de zee. Het kasteel was gebouwd ter bescherming tegen de Russen die deze stad wel een interessante waterweg vonden tussen oost en west. Door zijn strategische ligging aan zowel zee als rivier en het krijgen van handelsrechten ontwikkelde de stad zich als teerexportcentrum. In 1822 legde een zware brand de gehele stad plat. Daardoor zijn er ook veel jongere gebouwen dan op andere plaatsten in Finland. Vandaag de dag is Oulu een soort Fins Silicon Valley en één van de sterkst groeiende steden in Finland. Het heeft een erg jonge bevolking door de aanwezigheid van veel jonge mensen en erg hoog geboortecijfer.
Met deze wetenschap trokken we dus naar de stad. Bij het binnenrijden zien we al erg veel hoogbouw.

Toch zien we ook snel de Dom of Tuomiokirkko verschijnen. Zijn gouden bol boven op de toren is zeker met onze ochtendzon van ver te zien. Snel de auto geparkeerd en naar binnen. Deze kathedraal is net als vele huizen na de brand van de hand van architect Engel.

Van de oorspronkelijk verwoeste kerk bleven eigenlijk enkel de stenen muren over, die dan ook bij de heropbouw werden gebruikt. Wat ons direct opvalt bij het binnenkomen, is het marmer van de zuilen i.p.v. het hout dat we gewend zijn geworden. Samen met het goud op de preekstoel en elders in de kerk wordt hierdoor een meer feestelijke en statisch omgeving gecreëerd. Het valt ons op dat in deze kerk 2 orgels, een vleugel en een clavesimbel aanwezig zijn.

We merkten dit al eerder bij andere kerken die we op onze trip bezochten. Mijn aandacht werd vooral getrokken door enkele erg kleurrijke glasramen. Waarschijnlijk hadden we het geluk dat net op dat moment de zon er mooi opviel.

Ook in deze kerk konden de zitbanken (die tot 1000 mensen plaats kunnen geven) met een deurtje worden afgesloten. Het was een goed begin van onze trip in de stad.
Terug naar de auto en naar een parkeerplek waar we iets langer konden staan. Aan de betaalautomaat (lippuautomaatti in het Fins) hoorde we een bekende taal: Vlaams. De Belgen stonden ook nog eens naast ons geparkeerd. We kwamen nog niet veel landgenoten tegen. 1 familie Belgen aan de boot in Helsinki en nu deze. 1 camper Nederlanders op het eiland ter hoogte van Vaasa. 1 camperfamilie aan het natuurcentrum van Kuhmo. Voorts nog niemand. Niet alleen zagen we geen andere nummerplaten, we hoorden ook geen Nederlands spreken. Prima voor ons.
Rugzak, hond en fototoestel genomen en op pad. Vanaf de parking zicht op de bibliotheek en het theater.

Dan naar de Kauppatori. Het was ook nu weer markt. De vele fruit- en groentekramen staan daar opgesteld. Het grappige is dat alles in dezelfde volgorde op elk kraam ligt. Hier in de hoek van de markt ligt ook de ingang van de Kauppahalli. Ook hier een wat oudere stijl binnenin.

Veel plaatsen om iets te eten of te drinken. Weinig kraampjes. Wel 1 kraam met fruit en groenten. Het kan dan toch. Vermits het ondertussen al over 12 uur was (dat krijg je met die langslapers) besloten om op de Kauppatori maar eerst iets te eten. Het was iets vergelijkbaars met dat in Helsinki. We konden hier kiezen uit een vleesschotel of en visschotel. We namen van elks 1 en deelden. Op het vlees bord lagen enkele stukjes buikspek, wat stukjes van de worst die we gisteren aten, mooseballs, en kippeboutjes. Op het visbord van die kleine sprotjes en een stuk zalm. Beide borden vergezeld van gebakken aardappels, warme groenten en sla en tomaat, sauzen en ligonsylt (vosbessenjam) kon je er nog zelf aan toevoegen.

Buikje vol, ook Timber kreeg zijn brokjes en weer op pad. Wat kuieren tussen de straten en wandelen in de winkelwandelstraten en langs het vele groen in de stad. Dan verder via de Kirkkokatu, de kerkstraat. We waren nog steeds op zoek naar de Holy Trinity Cathedral. Uiteindelijk gevonden. De kerk staat ook bekend onder de naam Oulun Ortodoksinen Kirkko. Vermits Timber er nu bij was, om beurten in de kerk. 2 dingen vielen onmiddellijk op: de stoelen die er stonden en de Grieks Orthodoxe stijl. Het blijft indrukwekkend om die vele schilderingen op de muren te zien. Ook kan je hier achter de deuren tot bij het altaar zien. Aan de jongen die aan de balie in de kerk zat, gevraagd hoe het kwam dat er stoelen in het centrum stonden omdat we dit nog niet eerder zagen. Wel gebeurde het dat deze aan de zijkant stonden. Zijn antwoord was: voor de kleine kinderen en de oudere mensen. Hij vertelde ook dat er meer Grieks Orthodoxen waren dan Russische want dat er bij die laatste ook vaak nog een politiek boodschap achter zat. Hier waren wij van oordeel dat we deze vakantie toch vooral Russisch Orthodoxe kerken zagen.

Vanaf de kerk was het maar even stappen tot aan het jachthaventje. Hier passeerden we een erg groot en mooi onderhouden park maar dan vooral een speelpark: rampen voor skaters, klimrekken, gewone speeltuin maar ook een soort van verkeerspark waar kinderen konden rondrijden in skelters. Zo wordt er dus gecompenseerd voor de vele hoogbouw van de stad.

Via het jachthaventje kwamen we uiteindelijk terug aan de achterzijde van de Kauppahalli. Nog wat verder en over wat bruggetjes kwamen we op 1 van de eilandjes van de stad. Daar was nog een stuk met erg oude, houten huizen zoals we afgelopen weken meerdere keren zagen. Via een andere brug naar een ander eiland en zo naar het kasteel van Oulu. Dit kasteel werd in de latere jaren van 16e eeuw gebouwd om de stad te beschermen. Nadien werd het iets minder belangrijk. De belangrijkste periode voor het kasteel waren de eerste decennia van de 17e eeuw toen er een garnizoen werd in gehuisvest. Jammer genoeg werd het door de voorraad kruit in de kelders volledig opgeblazen. Het laatste wat er dan nog stond, brandde weg door de bliksem. In 1830 werd de kelder terug gerestaureerd, later zorgde de Marineschool voor de opbouw van de toren. Deze werd voor het laatst militair gebruik in 1910. Vanaf 1912 doet de toren dienst als café. Als je gelukt hebt, kan je een plaatje bemachtigen om iets te eten of te drinken op de hoogste verdieping. We hadden geluk. Er staat daar maar 1 tafeltje, maar je hebt wel mooi uitzicht over de stad. Iedereen, dus ook Timber nam de wat stijlere trap naar boven.

Ik liep nog 2x op en neer voor koffie en thee en voor het gebak. Thee en koffie mocht voor dezelfde prijs nog bijgevuld worden, dus nog eens naar beneden, want daar stond de balie. Het was best gezellig zitten zo. Ook de eerste verdieping was met meerdere tafeltjes gezellig ingericht. Maar dan moesten we naar beneden. Uit voorzorg de rugzakken en de mokken al naar het eerste verdiep gebracht om zo Timber de stijle trap af te kunnen begeleiden. Maar die sloeg helemaal in paniek en wou niet meer naar beneden. Dit maakten we nog nooit eerder mee want hij is altijd erg vlot op alle mogelijke trappen. Even laten kalmeren en na 10 minuten is het dan uiteindelijk gelukt om hem van de eerste trappen te krijgen en toen ging het vanzelf. Hem optillen had niet gelukt want dan konden we zelf moeilijk nog van de trappen. De rest van de trappen die vandaag werden genomen, vormden verder geen enkel probleem.
Eens de toren uit was het nog een extra trap af en via het pad naast het water konden we onder de grote hoofdweg door richting het Ainolapark (Ainolanpuisto).

Dit groot en erg mooi park heeft ook een museum. En langs de rand staan nog wat oudere gebouwen. Hier nog even doorgewandeld en toen weer stilaan richting auto. Het was ondertussen bijna 17 uur en we waren een beetje uitgeteld. Een wandeling door de stad is toch vermoeiender dan één in de natuur.

Of zijn we door 4 weken in de natuur te verblijven niet meer bestand tegen de drukte van een stad. Wie zal het zeggen. Net toen we in de auto zaten, begon het te regenen. We hadden dus in de loop van de dag erg veel geluk gehad met het weer. Verder hadden we nog 1 doel: Valkkyla. De wijk en het flatgebouw waar Imok op kot had gezeten. Hij had ons al verwittigd dat het er misschien niet meer zou staan.

Het stond er nog wel maar wordt momenteel volledig gerenoveerd.
Vandaaruit ging het op zoek naar een slaapplek. We vonden een camperplaats op 10 kilometer van de ferry voor morgen en aan de overzijde van Oulu. We staan nu aan het jachthaventje van Varjakka. De regen vergezelt ons af en toe maar we konden hier droog een rondje lopen en hebben zelf nog een ijsje kunnen eten. De dame van het ijsstalletje gaf ook nog even tussendoor hondentraining aan enkele Franse Buldogjes. Tijdens het schrijven is het een aan- en afrijden van auto’s. Meestal mensen die even naar hun boot komen kijken. We hebben nog gedacht dat we gezelschap zouden krijgen van een andere camper maar die is even snel weer vertrokken.

1 augustus 2023 Kiiminkijoki en Rajakankaan jätinkirkko

Terwijl vanaf half zes – zes uur de regen hard op het dak tikte, draaiden we ons nog even om. Iets na zeven was de bui over en konden we opstaan. Vermits het rond de camper vol plassen stond, verzette Leon de auto terwijl ik even met Timber buiten liep, overigens niet algeheel volgens de zin van Timber. We konden ontbijten in de zon.

Bij het vertrek toch nog even gaan kijken hoe het weggetje precies liep en daarna over dezelfde weg terug naar de grote baan. Doel: terug naar de Kiiminkijoki om er even te wandelen. Maar niet zonder eerst een tussenstop aan de winkel. Even iets gehaald om te grillen en ineens ook fruit en groenten aangevuld. We waren bij een winkel die bij een ABC-benzinestation hoort. Meestal hebben ze daar water en een plaats om je chemisch toilet te legen. We waren al een paar dagen op zoek naar een loosplek. Deze had het dus niet. Pech. Eens terug op de parking aan het recreatiepark bij de rivier hebben we dan maar de dixie’s gebruik die er staan om ons toilet te legen, zelfde chemische rommel die er inzit, dus dat kon volgens ons wel. Het toilet was nog niet helemaal vol maar met de soms hobbelige weggetjes waar we over rijden, wacht je best niet tot het helemaal vol was. Daarna gewandeld over de verschillende eilandjes die in de rivier liggen. Over bruggetjes, rotsen , planken of gewoon door het bos.

Veel rustiger dan gisteren want bij de start waren we bijna alleen. Langzaamaan kwamen er ook Finnen en werden de grillplekken stilaan gevuld. Net zoals de Zweden lunchen Finnen redelijk vroeg op de dag. Aan de verschillende grillplekken werden de worsten weer veel en snel verorberd. Het was wel bijzonder om te zien wat de regenbui met de rivier had gedaan. Hij was op sommige plekken toch onstuimiger dan daags voordien. Toch leuk dat we er bij verschillende momenten van konden genieten. Vermits het helemaal niet zo druk was, was het fijn wandelen. We liepen toch een 4 kilometer in totaal. Niet veel, maar wel mooi. Toen we aan de auto waren, werd de lucht donkerder en zagen we de bui al hangen. Snel Timber brokjes geven en dan in de auto gezet. Ondertussen werden de dixie’s schoongemaakt. Onze lunch ook snel in de auto gezet toen de eerste druppels begonnen te vallen. De deuren waren net goed toe of daar kwam een grote bui aan wat even later vergezeld werd van een stevig klankspel.

Dan maar even in de auto kijken wat er nog kon voor vandaag.
Eigenlijk wilden we onze bbq eens testen dus was het belangrijk om redelijk op tijd een plek te zoeken. We mochten ook niet al te ver van Oulu afwijken omdat dat onze doel voor morgen is. Maar vermits hier aan elke weg die van de grote baan afwijkt, huizen staan, is dat erg lastig. Leon had ondertussen nog gezien dat er ergens een prehistorische ruïne lag. Leuk idee, dat hadden we nog niet gezien, dus daarheen. Eerst de verkeerde weg ingeslagen maar daarna wel de goede weg door het bos. We passeerden een bord: waterwingebied, verboden de auto te wassen. Terwijl we daar reden zagen we door de bomen water liggen en strand. Dus even daar wat rondgekeken en rondgereden. Dat laatste niet op het strandje want dat ging bijna loodrecht naar beneden. Toch waren we wel op de juiste baan maar niet op de juiste plek voor ons plan. Bleek dat we nog 4 kilometer verder moesten rijden. Daar uitgestapt en gaan stappen want het was niet echt duidelijk waar we de ruïne nu konden aantreffen. Uiteindelijk een klein weggetje ingeslagen dat omhoog liep en ja warempel: daar stond het bordje voor Rajakangas Jätinkirkko: een neolytische steenstructuur die uniek is voor deze kuststreek in West-Finland.

Gebouwd tussen 2500 en 2000 voor Christus. Deze steenstructuur bestaande uit dubbele muren en een grootte van 32×26 meter is de meest noordelijke van 23 zulke structuren die gevonden zijn. De reden waarom deze gebouwd werden, is nog steeds onduidelijk: een kerk? Een vesting? Een opslagplaats? Meest voor de hand liggend: een opslagplaats voor jacht op zeehonden op het voorjaar NPsijs. We vonden dus inderdaad een hoop stenen in een ronde maar ze waren jammer genoeg met veel mos en bessenplanten overgroeid. Een hele klus voor archeologiestudenten om alles weer mooi te krijgen. Wij konden in elk geval ook dit stukje geschiedenis afvinken.
Op de terugweg besloten om toch maar aan het meertje met strand te gaan staan. We waren eerst niet alleen maar de andere auto vertrok snel. Enige nadeel van het plekje waren een boel takken die op een hoop lagen en enkele takken die in de weg staken.

Leon heeft de takken weggezaagd en ik heb de takkenhoop verlegd naar een andere takkenhoop. Zo konden we goed bij het werkblad en zonder hinder passeren. Bij aankomst ook snel droge takjes en takken gezocht voor onze bbq. Deze in het teiltje verzameld en in de camper gezet. Timber uit de auto gehaald en nog een rondje hier rond het water gewandeld. Echt een mooie omgeving.

Je hoort de weg wel maar voor de rest is het hier nu rustig. Er kwamen nog enkele auto’s kijken maar die zijn ook even snel weer verder gereden. Na de wandeling alles klaar gezet om te grillen. Bbq brandde snel. Het is er ééntje waarin je enkel hout mag branden, geen kolen of briketten. Net toen alles netjes aan was, de rijst bijna klaar en de salsa gesneden was, begon het te druppelen. Timber snel in de bench. Salsa binnen maar voor de rijst was geen tijd meer. Het viel er ineens met bakken uit. Weg vuur, gelukkig had Leon nog net het teiltje over het droge hout kunnen leggen. Na 20 minuten was de bui voorbij en zijn we opnieuw gestart. Weliswaar met iets meer rook dan bij het begin maar het lukte aardig. Worstjes erop, af en toe gelakt met het bbq-lakmengsel. Het zag er niet alleen goed uit, het smaakte ook zo. Fijn dat we deze nu toch eens gebruikt hebben.

Daarna nog even de bbq gebruikt als vuurkorf. Na de vaat ook dat schoongemaakt en ons neergezet in het avondzonnetje om te typen en de foto’s te bewerken. Genoten van de natuur, zelfs van de dreigende luchten. De onweders en buien er gewoon bijgenomen. Nog niet zoals de Finnen die dan gewoon buiten blijven, pet of hoed op en paraplu open. Zij zijn duidelijk al gewoon dat deze buien niet al te lang duren. Behalve deze in de zonnigste stad (Vaasa) van Finland waar we een hele tijd regen hadden. Ook vandaag dus best wat geluk gehad met het weer.