3 juli 2025

Het is zover. We zijn onderweg naar Zwitserland. Wat begon met een gek idee, wordt nu werkelijkheid. Van 1968 tot en met 1974 gingen we met het gezin gedurende 1 maand naar Fieschertal. 1975 gingen we ook maar dit keer 14dagen. Dit laatste is nu exact 50 jaar
geleden. Samen met het grootste deel van het gezin van broer en met zus en schoonbroer willen we die plek herbeleven. Oude herinneringen ophalen en vele nieuwe maken. Een eerbetoon aan onze ouders.

Het vroeg vertrekken heeft er voor gezorgd dat we zeer vlot voorbij Antwerpen en zijn Kennedytunnel geraakten. Tot voorbij Mechelen ging het vlot maar vanaf Vilvoorde was het toch even filerijden. Ter hoogte van Tervuren en het Vierarmenkruispunt ging het dan richting Namen. Werken  zorgden wederom voor vertraagd verkeer. Onderweg hoorden we dat de Tervurentunnel daar was afgesloten. Vanaf Arlon zagen we een grote rode lijn op de gps, dan maar
anders rijden. Over Virton en Longwy richting Thionville.

Na enkele koffiestops bereikten we zo Frankrijk. De gele koolzaadvelden van in de paasvakantie waren nu volledig goudkleurig en klaar voor te oogsten. Nu werden de velden geel getoverd door zonnebloemen. Na Metz ging het over Nancy vooral over autowegen want de meeste snelwegen zijn péage.

Na de lunch even halt gehouden in Ronchamp. Daar zagen we een peil naar een kapel ontworpen doorLe Corbusier. Jammer genoeg mocht Timber niet op het terrein en ik ook niet omwille van mijn short en topje. Dan maar vluchtig en van ver de buitenzijde gefotografeerd. Nog even snel met Timber het bos errond verkend en dan weer
verder. Op de terugweg hielden we even halt bij le puits Sainte -Marie. Het restant van een oude kolenmijn.

En dan was het in rechte lijn naar onze slaapplek. Of toch, dat was de bedoeling. Eens in de omgeving van Belfort merkten we dat alle straten afgezet waren. Een drukte aan voetgangers in de straten. En onze plek niet bereikbaar want die was voorbehouden voor EUrockéennesfestival. Een 3 dagen durend festival. Dan maar een andere plek gezocht. We staan nu in vogelvlucht 5km van het festival. Bovenop een heuvel. We hebben nu het genoegen om alle zang woordelijk te volgen. Leon ziet het wel zitten, zo meteen is het Iron Maiden.