13 juli 2025

Het is even wachten vooraleer de zon over de bergen komt kijken.  Vandaag staat een
wandeling naar het Wildschloss en het Schloss Vaduz op het programma. We trekken met onze stapschoenen de berg op. Het Wildschloss is een ruïne die hoog (862m) en diep in de bossen verborgen ligt. Een stevige klim van 4,2km leidt ons naar de burcht uit de 12e eeuw. Onderweg volgen we ook een bospad waarop we enkele bosweetjes bijleren. Even schuilen we onder het dikke loofdak voor een buitje. Daarna blijft het droog en wordt het weer warm en droog.

Een al even flinke afdaling brengt ons richting het Schloss Vaduz. Dit is jammer genoeg niet te bezoeken. Ook een wandeling omheen het slot behoort niet tot de mogelijkheden omdat het privaat domein is.

In de laatste afdaling terug naar de stad komen we via enkele borden wat te weten over de staat en de vorstenfamilie. Zo hebben we op een paar uren toch de hoofdstad van een land bezocht. We besluiten om verder te rijden en het laatste noordelijke stukje van het land te bekijken alvorens weer naar Zwitserland af te draaien.

We kunnen ook over Oostenrijk maar dan moeten we ook voor dit land een autovignet aanschaffen en dat vinden we een beetje te gek omdat we het voor Zwitserland al wel hebben. Een dikke 20 minuten later hebben we het gezien en bereiken we de Zwitserse grens op de brug over de Rijn nadat we eerst een flinke klim en een stevig afdaling achter de rug hebben. Het landschap was heel verschillend: weinig huizen, vaak nog autenthiek en veel weiden. Over de snelweg ging het richting Altstätten. Hier vonden we een betalende camperplek. Briefje ingevuld, centjes gedoneerd en nu staan we rustig op een groot veld met onze stoeltjes in de schaduw want het is hier nog 27 graden en de zon brandt best fel.

12 juli 2025

Bij het ontwaken stond er een volle maan te
schijnen over het dal. Kort hierna stond ook een ontwakende zon mee aan de hemel. Vroeg uit bed, voor ons was dat ook de camper halen en weer kampeerklaar inladen. Voor anderen de auto’s volladen. Vanuit het appartement vertrokken ze om 8u richting Brig omdat er iemand een trein moest halen. De anderen daar ging of naar het station of met de auto naar richting huis. Iets voor negen uur vertrokken mijn zus en schoonbroer kort daarna gevolgd door de kinderen. Voor onstijd om alles nog even te checken en de sleutels in de sleutelkastjes achter te laten. Daarna nog een korte rit richting Fieschertal om het oude brood af te leveren met onderweg in Fiesch het gesorteerde afval in de juiste punten in te leveren.

En dan onderweg naar de Furkatrein om van
Oberwald ons te laten vervoeren naar Realp. Een rit van dik 18 minuten door enkele tunnels, maar ook een stukje door het dal.  Tijdens de rit ernaartoe viel het ons al op hoe het alpenbeeld veranderde. Ter hoogte van Andermatt ging het bergop over de Oberalppass. Slingerend via haarspelbochten naar boven, zelfs 1 in een tunnel
en daarna was het natuurlijk ook weer naar beneden en dat richting Chur. We passeren de wat chiquere skioorden zoals Disentis en Davos. En dan komen we bij de afrit die we nodig hebben: deze naar Liechtenstein. Het is opletten geblazen want  er zijn verschillende benen in de
afrit: naar Oostenrijk, naar Duitsland en naar Liechtenstein.

Tussen Zwitserland en Liechtenstein vormt
de Rijn de grens. We veranderen van land midden op de brug over de Rijn, en zien tegelijkertijd ook de nummerplaten veranderen: zwart met de letters FL op. Kort na de grens parkeren we de auto in Balzers aan de voet van een heuvel.
Boven op de met wijnranken begroeide heuvel staat Burg Gutenberg. Alhoewel de burcht bijna altijd gesloten is, wagen we ons aan de klim en worden beloond met een geweldig uitzicht over de 2 landen.

Aan de voet van de heuvel staat nog de Jubiläumkirche, gebouwd ter eren van vorst Johann II von Liechtenstein. We wandelen er rond en bezoeken het kerkhof want de kerk is gesloten. Wat ons opvalt is de netheid en
de hoeveelheid vuilbakken (met hondenpoepzakjes) en het grote aantal toiletten.

We besluiten om nog naar de hoofdstad Vaduz
te rijden, een slordige 13 minuten verder en we zijn dan al ongeveer halverwege het land. We parkeren de camper op een grote parking naast het voetbalstadion FC Vaduz. Er zijn toiletten en in het weekend is het er gratis parkeren en het
ligt vlak naast de Rijn. Vol goede moed trekken we naar het centrum.  Vanop de parking zien we het Schloss Vaduz al liggen. In de stad merken we toch bestwat kunst onder de vorm van beelden die over de straten verdeeld zijn.

In de voetgangerszone vinden we de weg naar de toeristeninformatie en vragen er een plattegrond van de stad.  In de stad bevinden zich verschillende musea: het landmuseum, kunstmuseum, postmuseum,…,
het ene gebouw al wat bizarrer dan het andere.

Een groot contrast is er tussen het oude regeringsgebouw en het hypermoderne
parlement dat er pal naast ligt. Op weg naar de kathedraal, passeren we de muziekschool opgericht door Gabriel von Rheinberger.

De kathedraal St Florin staat statig op een
heuvel. In die heuvel bevinden zich 2 beelden: 1 van Maria en kindje Jezus en 1 van Maria met Jesus na de kruisiging.  De klokken in de toren werken zeer zeker, elk kwartier slaan ze en elk uur krijg je een stevig concert. Leon beklimt als eerste de trappen naar de ingang. Het  is best een sobere kathedraal.

Vanaf de kathedraal slenteren we weer
richting hoofdstraat op weg naar het Rathaus. Ondertussen kijken we of we ergens een hapje kunnen eten. Ter hoogte van het Rathaus is er een Sommerträff.
Onder felgekleurde schaduwdoeken spelen kinderen, is er muziek en kan je er iets drinken. We slagen erin om toch nog enkele foto’s van het gebouw te maken.

We keren op onze stappen terug en vinden
een tafeltje bij Elisa’s. Gelukkig voor ons is er nog een mogelijkheid om 2 schotels te krijgen: vitello tonnato en een pastaschotel met tomatensaus en kerstomaatjes. Na ons wordt iedereen weggestuurd en de thee en koffie nadien worden al bijna geleverd als ons bord nog niet leeg is. Ook de afrekening komt snel maar het smaakt en ik moet even niet koken. Dat is het belangrijkste voor vandaag.

Op weg naar de camper passeren we nog de
post. Eens aan de slaapplek krijgt Timber  een kleine wandeling langs de Rijn over de Planetenweg. En iets over half negen is het dan totale rust na een bewogen dag.

11 juli 2025

Opnieuw belooft het een prachtige dag te
worden. Spannend ook. 7 van de groep gaan vandaag letterlijk een sprong maken.
Er is afgesproken om 9u aan het vliegcenter beneden in Fiesch. Samen met 3 instructeurs zal er in groepjes gesprongen worden. Eerst zullen er 3 gaan, daarna 2 duo’s. Zeker onze kinderen kijken hier al lang naar uit. Ik wandel nog mee met de groep richting de gondel. En dan is het wachten aan de grond op het verschijnen van de eerste parachutes. Prachtig om te zien hoe ze door de blauwe lucht zweven, hoe ze over het dal vliegen en gelukkig ook veilig landen. Eerst
was gezegd dat er genoeg instructeurs zouden zijn om in 2 vluchten te gaan maar blijkbaar hadden er zich nog springers aangemeld, het was dus “even” wachten voor de mensen boven alsook voor deze aan de grond. Gelukkig konden we genieten van schaduw en een drankje ter hoogte van de landingsplek. Gezonde spanning was er bij de springers, weinig stress bij de mensen aan de grond. We hadden het volste vertrouwen in de kundigheid van de instructeurs. Ze willen uiteraard nadien zelf ook nog springen en wat veiligheid betreft kan je niet beter zijn dan bij Zwitsers.

Nadat iedereen gesprongen had en veilig was geland, was het eindelijk tijd om terug naar huis te wandelen en te lunchen. Het was ondertussen wel al twee uur gepasseerd. Na de lunch nog de laatste inkopen en dan al de eerste grote inpak. Om de reis, week en de dag af te sluiten was er nog voor de hele groep pizza gereserveerd in Hotel Glacier. Dat voor ons met 16 eters om half vijf de pizza-oven opstookte in plaats van om zes uur. Het werd een gezellig en lekkere afsluiter. Bij ons in de chalet werden er nog wat spelletjes gespeeld alvorens in bed te kruipen.

10 juli 2025

Een vroege zon luidde een speciale dag in: een uitstap naar de Eggishorn. Met de hele groep stapten we naar het station van de gondels richting Kühboden. Het oude, grote, rode “trammeke” is er niet mee. Sinds het vernieuwde station zijn het nu gondels waar 10 personen in kunnen. Tickets werden aangekocht: 10 dagkaarten en 5 enkele reis naar boven voor de moedigen die te voet weer naar beneden zouden gaan. Een dagkaart gaf ons toegang tot alle gondels over het dal inclusief de trein tussen Brig en Fiesch (zelfs nog iets verder). Dat we ook nog een fikse groepskorting kregen (vanaf 10 personen) en kinderen tot 6 jaar gratis zijn, maakte het alleen maar beter. In groepjes gingen we naar boven want ook de dugzak om een peuter te dragen alsook een buggy moesten mee. Even een stop op de Fiescheralp (Kühboden) en dan toch met een rode tram voor ongeveer 30 personen richting het eindstation. We gingen zelfs door de wolken.

Eens op daar was het tijd om een trui aan te doen. De jeugd trok al naar de eerste top. Daarna startten er 8 een wandeling naar het kruis en dus de echte top. Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees want steile hellingen aan beide kanten van het moeilijk begaanbaar pad. Stappend van steen naar steen bereikten we de top. Het was prachtig weer dus konden we heel ver zien en werden we omringd door andere bergketens. Het zicht op de slinkende Aletschgletscher was adembenemend. We zagen van hieraf ook de Märjelensee liggen. Een gletschermeer dat ook langzaamaan verkleind. Om te voorkomen dat het helemaal zou weggaan werd er ondertussen een stuwdam/meer aangelegd. Een uitgebreide fotosessie aan het kruis samen met veel plezier en grappen makend beleefden wij 8 toch een geweldig moment. Voorzichtig weer naar beneden over de rotsen om ons daarna weer bij de groep te voegen om een groepsfoto te maken.

Weer aan het station splitste de groep. 5 begonnen aan de afdaling. Via de Märjelensee over Stock naar Fieschertal en zo over de rondweg naar Fiesch. 1 van de stappers maakte
ter hoogte van de Märjelensee een inuksuk ter nagedachtenis van Oma en Opa. Een mooi eerbetoon op een plaats die voor hen en ons als kinderen toch een belangrijke plek in ons hart had en heeft. Zo’n inuksuk bestaat uit opeengestapelde stenen en heeft bij de oorspronkelijke inwoners in het noorden van Canada verschillende functies: wegaanduiding, markeren van gevaarlijke
plekken maar wordt ook gebruikt om een gedenkplaats aan te duiden, zoals hier dus. Het was een zware tocht omwille van de zon maar ze hebben het toch gehaald.

De andere 10 namen de kabelbaan weer naar Kühboden. Na ons voldoende in te smeren begonnen we met de kleintjes de tocht richting Bettmeralp. Op een rustig tempo met de typische geur van de alpenweides gingen we over een grindweg op pad. Alpenbloemen fotograferen, paraglyders bekijken, lunchen, luieren, uitzichten bewonderen, Zwitserse koeien spotten, waren zowat de belangrijkste activiteiten tijdens onze wandeling. Halverwege nog even met de kleintjes een speelmoment: in een soort rodelbaan gemaakt van uitgeholde halve boomstammen kon je een houten balletje naar beneden laten rollen met als doel de gehele baan te halen. Een uitdaging.

Na een stevige wandeling bereiken we Bettmeralp. Een dorp waar geen auto’s toegelaten zijn. Er rijden al vele jaren enkel elektrische autootjes rond. Ze dienen ook om toeristen met hun bagage naar hun logeerplek te brengen. Het is er erg druk. We moeten nog even wachten vooraleer de gondel ons weer naar het dal kan brengen. We eten een appel, maken een sanitaire stop en gaan dan in de rij staan om in te stappen. Hier is er nog wel die grote rode tram die ons naar het dal zal brengen. Vanaf het bergstation werp ik een blik naar de kabel. Het lijkt wel of we zo goed als loodrecht naar beneden zullen gaan. Ter hoogte van de palen is het weer even kriebels in de buik en even aan niets denken als het bakje heen en weer schudt. Maar we bereiken veilig het dalstation. En hier geldt dan de Zwitserse efficiëntie: we hebben een kleine 5 minuten om van de kabelbaan in hetzelfde gebouw naar de trein te stappen. Precies op tijd komt trein aan. Via het smalspoor rijden we naar Fiesch. Nog even een flinke klim naar onze logeerplekken. We eten in 2 ploegen: eerst de kleintjes die dan kunnen gaan slapen, daarna de rest met de moedige wandelaars. In onze chalet sluiten we de avond af met een spelletje en een ijsje. Een meer dan geslaagde dag.

9 juli 2025

Terwijl de zon langzaam wakker wordt boven de bergen, maken wij onze rugzakken om er een dag tegen te kunnen. Ook nu worden er 2 groepen gemaakt. De ene gaat met de kleintjes in de auto naar het Toverbos in Ernen. De andere 12 gaan op dagtocht naar de Aspi Titterhangbrug.

De wandelaars vertrekken ook met de auto en wel op weg naar Bellwald waar de wandeling begint. De hangbrug is 160m lang en hangt 120m boven de voet van de Fieschergletscher. Vanaf de start is het eerst een stevige klim naar boven. Gestaag klimmen we de ruim 300m, voor de ene al wat makkelijker dan voor de andere maar we redden het uitzichtpunt vanuit de hoogte op de brug. De Zwitsers maken het ons gemakkelijk door af en toe wat hulpmiddelen aan te brengen zoals metalen voetjes, vlonderplanken en natuurlijk de wegmarkeringen. Vanaf het uitzichtpunt begint de afdaling richting brug.

Hier worden we geholpen door metalen trappen en gelukkig ook leuningen en netten waar de weg smal is en de afgrond dichtbij het pad. Even stilstaan bij de brug om dit werk te aanschouwen en dan erover. Ze is veel smaller dan de Gomsbrug en dus goed dat we vandaag Timber niet meenamen. Iedereen gaat veilig over de brug, de ene in 1 lijn want de diepte is toch wat eng, de andere langzaamaan om juist van de diepte en het uitzicht te genieten. Na de brug nog een kleine stap tot aan enkele picknicktafels voor de lunch. Ik vind er al wat blauwe bessen en bosaardbeitjes.

Na de lunch moeten we natuurlijk ook weer terug naar beneden. Het gaat vlotter dan de klim maar het blijft oppassen waar we onze voeten zetten. We passeren nog enkele echte Zwitserse koeien, uiteraard met bel rond de nek. Nadat we het water dat we met de hangbrug overstaken nu lager met een iets gewonere brug weer kruisen, moeten we jammer genoeg weer omhoog richting de auto’s. Ook dit keer weer een stevige trek, wat minder vlot met al wat vermoeide benen. Maar ook nu geraken we er weer allemaal. Eens aan de weg besluiten er 3 om over de asfaltbaan de laatste honderden meters af te leggen (wat minder steil), terwijl de rest het laatste stuk ook  nog door het bos aflegt. Aan de auto’s wordt het dan even tot rust komen en hydrateren.

De terugkeer naar de logeerplekken kan beginnen. Wij staan nog even ter hoogte van Bellwald zelf voor de trein.

De kleintjes verkennen het Toverbos in Ernen waar het eten van de grote Eekhoorn gestolen werd. Via glijbanen, hindernissenparcour maar ook via transportsystemen kan het eten en drinken weer verzameld worden. Het werd een gezellige voormiddag die werd afgesloten met een bezoekje aan de geitjes. Een middagdutje na de lunch was meer dan welkom voorhen.
Om de dag af te sluiten verwenden we onszelf met een lekkere poke bowl in de vorm van een buffet zodat iedereen hem zelf kon samenstellen. Een nog steeds erg warme zon was onze bondgenoot tijdens het gezamelijke avondmaal.

8 juli 2025

Vandaag zou het de minst gunstige dag zijn deze week met af en toe een bui. We bespreken het programma voor de komende dagen. Daarna gaan we met mijn broer en schoonbroer naar het bureau voor toerisme. We krijgen wat uitleg over de mogelijkheden van de gastenkaart. De dame voert de gegevens in van het gezin van mijn broer en bezorgt hem de gastenkaarten. Deze waren nog niet gevonden in het appartement of aangemaakt. Nadien iedereen tevreden.

Na de lunch worden de activiteiten wat opgesplitst. De jeugd gaat richting Riederalp om met de trottinettes te gaan rijden. Een hele trip met eerst de trein, dan de gondel naar de alp en dan nog een stukje te voet en dat om met driewielige fietsjes van de berg te rijden. Fietsjes zonder trappers alleen voetsteuntjes, gelukkig wel remmen. Het werd een geweldige uitstap.

Een andere groep ging wandelen over en weer naar Lax, de kookploeg begon aan de spaghettisaus voor 16 personen en de nodige boodschappen werden gedaan. Gedurende de dag vielen er toch af en toe wat druppels maar de grote regenbuien bleven uit. Na het eten zijn er enkele gaan zwemmen, werden ook nu weer de spelletjes bovengehaald en werd de blog bijgewerkt.

7 juli 2025

Op de planning staat een wandeling dus een stevig en lekker ontbijt met wentelteefjes is wel op zijn plaats. We vertrekken achter het appartementsgebouw Konkordia en wandelen een klein stukje van de weg die we gisteren deden. Niet veel later komt de splitsing naar Bellwald (Sint Anneke). We klimmen gestaag door het bos omhoog tot we de baan dienen over te steken. Dan gaat het even naar beneden naar Bellwald en zo naar het doel van de wandeling: de Gomsbrug. 1 van de 5 hangbruggen hier in de omgeving. Deze 280m lang en 92m hoge hangbrug gaat over de Lama-kloof waarin de Rhone stroomt.

Bij het afdalen naar de brug passeren enkelen nog langs het kapelletje Sint -Anna.

Om de brug te bereiken moeten we over of beter onder de baan door, door een tunnel. Het gevaarte hangt aan enkele grote kabels, planken om over te lopen en metalen netten om vallen te voorkomen. Spannend. Zeker voor enkelen. Leon gaat voorop met het fototoestel om iedereen te kunnen fotograferen. De minst dapperen volgen. Timber vindt het eng maar met enige aanmoediging lukt het toch om de overkant te bereiken. Eens de overkant bereikt, zijn er voor sommigen weer grenzen verlegd.

Een korte stop met wat fruit en dan richting Ernen. Het dorpje is nog erg authentiek, rustig en leuk om door te lopen. De jongste wandelaar van het gezelschap ontdekt een speeltuin. We besluiten om daar te lunchen. Het is eigenlijk de “speelplaats” van de plaatselijke school, zandbak, trampoline en klim-en glijwerk zijn allen aanwezig alsook 2 grote picknicktafels met banken. Meer moet dat niet zijn.

Na de lunch nog even een stop ter hoogte van de kerk van Ernen. We zien ze liggen vanaf ons terras, dus een bezoekje is dan zeker nodig. Een erg barokke kerk met veel goud versierd. Het altaar staat vele treden hoger dan de zitplaatsen van de kerkgangers. Meneer pastoor heeft dus een goed overzicht over zijn kerkgangers en kan direct zien wie niet oplet of in slaap is gevallen. Tevens zijn de zitplaatsen genummerd. Zo weet hij zeker wie hij achteraf moet aanspreken.

Voor de kerk hebben we een mooi overzicht over de vallei. In de verte zien we een helikopter met bomen of boomstammen van de ene kant van de vallei vliegen naar de andere kant. We blijven het schouwspel even aanschouwen. Dan gaat het naar beneden naar Fiesch. Een iets minder mooie weg dan bij het klimmen. We passeren de krachtcentrale en zien in de verte of beter hoogte het Feriënresort liggen. Bijna in het dorp lopen we nog langs een moestuin. Daar worden oude skistokken gebruikt om onder andere tomaten aan op te binden. Grappig zicht, dat wel.

Vanuit het dorp nog een stevige klim terug richting logeerplek. Ondanks de fellere wind kunnen we toch met z’n allen buiten eten. De kinderen eindigen de dag met gezelschapspelletjes.

6 juli 2025

Zondag: om de traditie in ere te houden is er Zopfnerbröd bij het ontbijt. Een gevlochten
sandwichachtig, briochebrood, ook gekend onder de naam Butterzopf.

Lekker zacht, mals wat zoetig brood. Na het ontbijt is het samenkomst aan het appartement waar het andere deel van de familie verblijft. Van hieruit vertrekken we als groep naar Fieschertal. De traditie was vroeger dat er zondagnamiddag vanuit Fieschertal langs de rivier richting Fiesch werd gewandeld, we daar een ijsje kregen en via de andere (bos)weg weer terug wandelden. Vandaag doen we dit in de voormiddag en in omgekeerde richting. We vertrekken dit keer eerst via het bosweggetje. Een best breed pad leidt ons richting ons oude vakantiedorp. Een goede eerste wandeling om te wennen aan de hoogte en aan het stappen. Mijn broer, zus en ik herkennen toch verschillende plekken, ook al is er veel bijgebouwd. Onderweg zien we nog enkele traditioneel gebouwde stalletjes staan die dienst doen als hooischuur.

We arriveren in het dorpje. Hotel Alpenblick is er nog steeds. Het gebouw waar destijds de kleine COOP gevestigd was, staat de koop. De brandweer kreeg een nieuwe kazerne en waar destijds een oude legerauto ons speelterrein was, ligt nu een prachtige speeltuin met enkele grillplaatsen, een overdekte plaats met toiletten en een mogelijkheid om water te nemen. Even een foto met ons drie voor het oude huis en dan in de speeltuin een pauze met wat fruit en spelen voor de kindjes (klein en groot). Over het huis bevindt zich nog een nieuwe jeugdherberg.

Over de brug over de Fiescherbach gaat het terug richting Fiesch. De rivier is best woest en hevig stromend. Het geluid maakt het vaak moeilijk om een gesprek te voeren. Het water is het smeltwater afkomstig van de Aletschgletjser en voegt zicht in Fiesch in de Rhône. We wandelen een groot deel langs de rivier. En dichter bij Fiesch wordt het een kabouterpad. Verschillende in hout uitgesneden kabouters staan langs de rand van de weg elk met hun verhaaltje erbij.

Eens weer in Fiesch is het halt houden voor de trein. Het smalspoor met tandrad trekt hier verder de berg over en de andere vallei in of gaat de andere kant op richting Brig.

Vermits het nog voor 12 uur is, kunnen we een kijkje nemen in de kerk van Fiesch. Het lijkt wel of de muurschilderingen recent gerestaureerd werden. We kunnen niet anders dan besluiten dat het een mooie kerk is. Bovenop het koor vinden ik een diploma van het Kirchenchor.

Op weg terug naar onze logeerplek wandelen we via een winkel die 50 jaar bestaat. Een zeer toepasselijk plaatje kan worden gemaakt. Voorts zien we dan het oude gebouw van de vroegere kabelbaan er nog staat maar dat er geen kabels meer uit vertrekken.

Wat jammer. De typisch rode bak kan dus geen mensen meer naar boven brengen. We vinden achter een huis nog een exemplaar maar dan wel 1 beschilderd.

We lunchen samen en nadien wandelen we met de jeugd nog even het dorp in richting het landingsveld van de parapente. Jammer genoeg is het bureau gesloten maar we vinden folders met de informatie. We lopen nog even langs de winkel om een brood. Thuisgekomen is het tijd om te koken voor de bende. We sluiten de avond af met wat gezelschapsspelletjes.

5 juli 2025

Onze eerste morgen in Zwitserland wakker geworden, genietend van het zonlicht op de bergen. Tijdens de ochtendwandeling met Timber even gestopt bij de wei waar er verschillende springtoestellen stonden voor paarden. Timber wat rondjes laten lopen en laten springen over de laagste toestellen. Hij vond het geweldig. En dan op weg naar Brig. Zou ik het nog herkennen?

Een parkingplek gevonden aan het openluchtzwembad en dan op pad. De roestbruine bolvormige torens van het slot kwamen toch nog bekend voor. We struinden door de oude stad. Heerlijk zonder auto’s. We namen een kijkje bij het slot, op de binnenplaats en de tuin. Op de binnenplaats stonden nog enkele oude postkoetsen.

De Kollegiumkirche was gesloten, het klooster ernaast was niet toegankelijk maar
de Antoniuskapelle konden we wel bezichtigen. Mooi in zijn soberheid.

Iets verderop stond een redelijk moderne kerk tussen de oudere gebouwen: de Herz-Jesu Pfarreikerk. Prachtige glasramen en een indrukwekkend houten plafond maakten het bezoek meer dan waard. Er stond in de hall ook een opstelling voor toeristen versierd met planten en kaarsen waartussen in vele talen het Onze Vader stond geschreven. Even uitblazen in de schaduw van een grote eik was een welgekomen rustmoment. Terwijl we daar zaten passeerde nog een toeristisch treintje.

We zetten onze weg verder richting station, kwamen nog een klein marktje tegen met lokale producten maar vooral de Bahnhofstrasse. Deze herkende ik nog erg goed. Ik vond er nog de apotheek terug waar we vroeger de Euceta haalde. Een supergel die goed was tegen zonnebrand, insectenbeten,…. Jammer genoeg van de markt gehaald.
De apotheek was vroeger voor ons, kinderen, een leuke plek. Terwijl we moesten wachten konden we aan een tafeltje zitten waar enkele telefoonhoorntjes waren.
Via deze konden we naar verhaaltjes luisteren. Aan het einde van de straat was
het Bahnhof. Dit moest ook wel op de foto want enkele leden van de familie
kwamen met de trein. Binnenin was het niet zo speciaal. Buiten zagen we het
perron waar het smalspoor naar Fiesch vertrekt en natuurlijk ook de bekende
gele postbus.

De Sebastianskapelle konden we ook nog bezoeken. Ook hier mooi door eenvoud. Over
de brug over de Rhone ging het dan terug naar de auto. Van hieruit naar de Aldi waar we wat meer in de schaduw konden lunchen. Daarna nog inkopen gedaan voor het avondeten en het eten van zondag.

En zo was het tijd voor de het laatste stuk naar onze echte bestemming: Fiesch. Het
kronkelende baantje langs het water  met in de bocht een kerkje zaten nog heel helder in mijn hoofd. Hoe vaak hebben we het ook niet gereden? Na de bekende plekken zoals Mörel, Riedel, Lax te hebbengepasseerd alsook de kabelbanen naar de Riederalp en de Bettmeralp kwamen we in Fiesch. Het binnenrijden was vaag maar dan was er wel een herkenning van de brug en de weg naar Fieschertal. Vermits we nog veel te vroeg waren om in het huisje te mogen, alvast even een kijkje gaan nemen in Fieschertal. Het huis waar we vroeger logeerden, staat er opgeknapt bij. De Fiescherbach dendert er
nog steeds woest naar beneden. Het kleine COOP-je is er niet meer. Hotel Alpenblick daarentegen nog wel. Fijn weerzien. Morgen wordt het verkend met de gehele groep. Benieuwd wat de anderen er van gaan vinden. En dan was het richting huisje. Even zoeken maar toch gevonden. Uitladen, installeren, de kinderen welkom heten en voor het gezamelijke avondmaal zorgen. Heerlijk familie- en vakantiegevoel om zo met z’n allen aan 1 lange tafel te zitten in een prachtige omgeving met best wel warm weer.

4 juli 2025

Het optreden wasgoed verstaanbaar zei Leon. Jammer genoeg was er op de weide naast onze
parkeerplek nog lang rumoer, ook aldus Leon. Toch was het een heerlijke slaapplek. Tijdens de ochtendwandelingen het bos rond de parkeerplek wat verkend. Na een klim had ik een overzicht over het dal en daar zag ik het festivaldomein.

Tegen half negen in Belfort halt gehouden bij een grote Leclerc. Toen we van de parkeerplaats
weg wilden rijden, macheerden er zeker 50 gendarmes voorbij op 1 lange rij. De ene had er al iets meer zin in dan de andere. Belfort zelf is best een grote plaats.

Nog even wat berichtjes naar het thuisfront en dan was er heel snel de Zwitserse grens. Het
landenbordje heb ik niet gezien. Ondertussen worden de bergen in de omtrek wat groter, de omgeving wat minder volgebouwd. Vooraleer we aan de koffie/thee konden hadden we er al zeker 20 tunnels opzitten. Zo gaat het vlot op de
snelweg: gewoon door de berg in plaats van er overheen.  Na een koffiestop op een kraaknette
parkeerplaats met WC ter hoogte van Reconvillier in rechte lijn voorbij Biel en Bern richting Kandersteg.   

Ons plan was om na de lunch eerst een wandeling te maken naar Oeschmensee, een meer in de omgeving van Kandersteg. Het warme weer hadden we niet verwacht en onze longen
en benen waren nog niet gewend aan de hoogte en het klimmen. We wandelden tot bijna de helft en keerden dan terug. De gondelbaan was ook nog een optie maar we waren niet zeker of Timber zou willen instappen. En bovendien was er boven nog een wandeling van ruim een half uur naar het meer. Het werd een inloopwandeling wat ook nuttig was.

Eens weer op ons positieve ging het richting station Kandersteg. Daar hadden we een reservatie voor de autotrein naar Goppenstein. Inschepen op een boot zijn we ondertussen
gewend, oprijden op een trein gaat ook zonder problemen. Een treinrit van 17min waarvan er ruim 12 door een donkere tunnel met slechts een minieme verlichting op de trein. Toch wel een beleving.

Eens van de trein gaat het dan snel naar beneden, via uiteraard wat tunnels en een hele boel
haarspeldbochten. Eens in het dal was het dan een slaapplek zoeken. We staan dit keer op een betaalplek in Gampel. Er zijn WC’s en douches wat leuk meegenomen is. Voorts staan we lekker in de schaduw van enkele bomen wat bij
een temperatuur van 28 graden en zeer zonnig, wel lekker is. En we zijn omgeven door bergen. Heerlijk. En we hebben zelfs tijd om wat te lezen.