We worden wakker en ontdekken een heel lege parking voor de pub. Ik wandel met Timber richting de velden rond het dorp. In de verte zie ik een boel varkens “grazen”. Na ons ontbijt is het tijd voor onze trip naar en in Sherwood forest. We parkeren ons op de grote parking en betalen aan de paal. Even stappen en de straat oversteken maakt dat we bij het bezoekescentrum aankomen. Dit gaat echter pas om 10 uur open. We kijken alvast wat rond om te zien welke wandeling we kunnen doen.
Na onze sanitaire stop gaan we op pad. We laten, in tegenstelling tot vele anderen, de Magic Oak voor het laatste en starten het rood aangeduide pad: Wildwoodtrail. Net voor we echt compleet het bos induiken, passeren we Robin Hood, wat eigenlijk een gids blijkt te zijn voor een buslading pubers. De trail slingert door het bos, door de weiden met koeien. We krijgen ze echter pas later te zien in een aparte wei. Waarschijnlijk omdat er nog kleine kalfjes bijstaan. Na het horen van wat geritsel zien we een grote hert tussen de bomen. Op wat vogels na komen we geen wild meer tegen. Wel heel veel oude eiken, de ene al gezonder dan de andere. Om dan zo tot de oude Magic Oak aan te komen. Hoe oud hij momenteel is, is niet echt (meer) geweten. Geschatte ouderdom is meer dan 1000 jaar. Volledig ondersteund ziet hij er niet meer zo gezond uit en ontbreken zijn bladeren. Maar dat het een spectaculaire boom is, dat staat buiten kijf. En zo komen we snel tot het einde van de trail en dus ook weer aan het centrum. Omdat we nog brood en bananen nodig hebben, wandelen we richting dorp.
Hierbij merken we een bord op: in deze kerk trouwde Robin met Maid Marian. Een bezoek aan de kerk zeker waard, dachten we. Leon gaat binnen terwijl ik met Timber in het protaal blijf staan. Ook ik word snel met de hond binnengeroepen. ‘a dogfriendly church as well). We krijgen een hele uitleg over de kerk, maar zeker ook van de glasramen en dan vooral het middenpaneel want daar heeft de maker een half gezicht in verstopt (oog, neus en mond). De man gunt ons niet de tijd om het te zoeken en duidt het snel aan. Goed verstopt, knap gedaan.
Na de kerk is het tijd voor de boodschappen, een snelle lunch aan de auto op de parking en dan richting de camping voor het Land Rover treffen. Op de M1 North is het erg druk, vrijdagnamiddag en ook veel vakantieverkeer. Maar eens van de snelweg wordt het mooi. Het landschap wordt zo alsof we ons in Vera bevinden (dit werd echter nog iets Noordelijker opgenomen). Heuvelachtig, groene akkers afgebakend met stenen muurtjes, schapen of koeien, smalle(re) wegen. Onze kampplek is een grasveld op een boerderij Nun Cote Nook Farm. Rond half 5 vinden we een plekje op de wei. Het is er best fris en erg winderig, een trui en lange broek zijn meer dan welkom. Blij weerzien van oude vrienden en nieuwe contacten worden gelegd. De Belgen waren eerder aangekomen maar hadden net na de boot van Hull al een garage moeten opzoeken. De Zweden staan er met een volledig nieuwe Defender, enkele Engelsen met een Grenadier. We eten aan de camper en later kletsen we nog met de Engelsen.
Ik laat Timber uit op de heuvel (een tip van de boer). Over deze en andere heuvels loopt het Coast to Coasttrail. Dit is een 192 mijl (= ruim 300km) pad dat loopt van de Ierse zee tot de Noordzee. Op de heuvel wordt ik stil van de uitgestrektheid, de vele tinten groen en de schoonheid die me overvalt.
Soms heeft een mens niet veel nodig. In de muurtjes zitten kleine houten deurtjes. Hier kan je als mens door maar de dieren niet. Er zit een veer op het scharnier zodat de deurtjes zeker zelf toevallen. Handig. Tegen valavond wordt het programma van de dag nadien uitgelegd. We zullen in kleine groepjes Green Lane rijden. Wij kruipen die dag vroeg in ons bed.