Ook dit keer vroeg wakker, dus nog tijd voor een korte wandeling. De Notteryd Runt, een aangeduide wandeling door het natuurreservaat, vertrok aan beide kanten van de parking. We gingen voor het korte stuk, het lange zou helemaal om het meer gaan. Even een grindweg en dan het bos in, via een poortje konden we verder. Een groot deel van de omgeving was omringd met schrikdraad om de wilde zwijnen van de parking en de picknickplekken te houden. Na enkele honderden meters werd ons pad echter onderbroken door een omgevallen boom. Ik ben dan even op onderzoek gegaan en uiteindelijk toch het pad teruggevonden. Zo konden we onze wandeling verderzetten. Nadien nog even tot rust gekomen aan de rand van het meer.

Daarna gingen we op weg naar Eksjö. Onderweg kwamen we nog enkele kraanvogels tegen. Samen met Hjo en Nora behoort Eksjö tot de Tre Trästader. Eeuwenoude (16de – 17de – 18de eeuw) houten, kleurrijke huisjes domineren er het straatbeeld, ze worden begeleid door de geplaveide straten, zo vormen ze Gamla Stan en maken van de stad één van de best bewaarde houten centra van Europa. Ieder huis kreeg een informatiebord. De noordkant van de stad werd echter getroffen door vele branden en oorlogen zodat men daar eerder andere huizen vindt. We vonden een parkeerplek voor 4u op de parking van een supermarkt, waarna we op pad gingen. Fotogeniek zijn de huisjes wel. Op het pleintje aan de toeristische dienst vonden we in de kruidentuin het standbeeld van de sittande flicka ‘(het zittende meisje). Misschien niet zo bijzonder, maar zo zijn er over heel Zweden verschillende verspreid.

Rond het middaguur kregen we honger en besloten we om te gaan eten in de Amazing Steakhouse. We bestelden de dagensmenu: schnitzel met frietjes, saladbar en koffie of thee als afsluiter.

Zo konden we weer verder en trokken richting kerk. De Storegårdkyrkan is een vrij recent gebouw. Het werd gebouwd na de fusie van enkele parochies en werd in 2007 gewijd. Niet veel bijzonders aan de kerk. Binnen was een groep jongeren samen met hun begeleiders en de pastor aan het repeteren voor de mis van morgen. Zij hadden een maand een kamp (bezinning) achter de rug en dat zou dan de eindviering worden. Het leek een beetje op onze vormselvieringen, met handoplegging ed.

Na de kerk hadden we nog 1 doel want midden in de stad staat een verborgen parel onder de oude houten boerderijen: de Aschanska-boerderij. Hier krijg je een unieke inkijk hoe een rijke burgerfamilie (leerlooiers) leefde eind 19de begin 20ste eeuw. Het complex bestaat uit verschillende houten gebouwen om een binnenplaats.

Na het stadje ging het buiten Eksjö naar de Skurugatakloof. Een 800 meter lange kloof met een uitzichtpunt op 337 meter hoogte. Een kloof die op het smalste punt slechts 7 meter breed is en op het breedste 24. De zijwanden van de kloof kunnen tot wel 35 meter hoog zijn. Waarschijnlijk is dit veroorzaakt doordat een ijsrivier tijdens het smelten van de ijskap aan het einde van de ijstijd de kloof steeds verder heeft uitgesneden. Er zijn 3 wandelingen: de eerste is ook rolstoelvriendelijk en gaat alleen naar het uitkijkpunt, de tweede is de trail die door de provincie loopt en de derde is deze die door de kloof zelf gaat en deze die op onze planning staat. Op de parking is het stapschoenen aan en voor Leon een stok mee. En dan op pad. Het eerst stuk gaat licht glooiend door het bos. En dan komen we ter hoogte van de kloof. Hier gaat het op momenten erg naar beneden en even later naar stevig naar boven. Een pittige wandeling, goed uitkijkend waar stappen maar niet echt gevaarlijk. Wel enorm spectaculair. Echt de moeite. Nadat je de kloof bent doorgeraakt, leidt het pad je nog naar het uitzichtpunt en kan je via het rolstoelpad weer naar de auto’s. Na de wandeling trakteren we onszelf op een stukje KEX en een frisdrankje.

Vanaf de wandeling gaat het dan richting Blåvik, waar we morgen moeten zijn. We kiezen voor de langere weg. Over grindweggetjes, langs meren, tussen bomen en … met een ferry. Deze kleine ferry gaat tussen Torpön en Blåvik. Terwijl we staan te wachten op de schipper wandelt een Oma met kleinzoon over de kade en komt verschillende keren langs onze auto: fin bil, nice car. Ook de kleinzoon is in de ban, gaat aan de banden voelen (ze zijn groter dan hemzelf) en vindt alles erg interessant. Dan mogen we aan boord. We = 2 auto’s. De schipper komt even een praatje maken en is blij dat het in het Zweeds kan. Ook hij vindt het een fin bil, klaar voor äventyr. En dan trekt de boot zich aan een kabel naar de overzijde. Zo kunnen we verder en rijden naar het stadje op zoek naar een slaapplek maar het Sommenmeer blijkt erg in trek en de kustlijn is volgebouwd. We proberen nog op het kerkplein maar daar is het druk en nog volop zon. Dan maar naar het bos op een kwartiertje rijden. Uiteindelijk vinden we een slaapplek, eten nog een hapje en door het slechte internet kunnen we niets aan het blog doen. Dan maar naar bed.