Bij een felle morgenzon met Timber aan de wandel. Tegen half 7 is iedereen wakker, dus ook de anderen. Eens klaar met het ontbijt gaat het richting Glaskogen waarbij we er proberen voor te zorgen om niet te rijden op reeds gereden paden/banen. Onze rit leidt ons langs het begin van het Dalsland kanaal waarbij we enkele sluizen passeren. Niet veel later gelukkig ook de gravelwegen. Onderweg vullen we de dieseltank nog eens bij. Het laatste stuk gaat wel over een grotere baan waarbij we de afslag Camp Grinsby negeren. Camping Coppens is niks voor ons. Te druk, teveel landgenoten (zowel B als NL) al hebben we wel al vernomen dat je er goed verzorgd wordt.

Na het passeren van het bordje Glaskogen Naturreservat moeten we nog 17 km rijden tot aan het bezoekerscentrum. Het natuurreservaat heeft een rijke geschiedenis. Tot in de jaren zeventig waren er hier en daar nog kleine boerderijen met akkers. Tot het gebied van 28000 ha werd uitgeroepen tot natuurreservaat. Zo kreeg de natuur vrij spel. Het is een uitgestrekt, heuvelachtig natuurgebied met vele rivieren, bossen en meren waarvan de Stora GLa en de Övre Gla de belangrijkste zijn.

We parkeren onze auto voor het bezoekerscentrum. We zijn nog niet goed en wel uitgestapt of Leon krijgt van een landgenoot al de vraag: “gaat die website over de auto? Cool ding man, gaaf.” Na een “jawel” stopt de conversatie en wandelen we het centrum binnen. We kijken even rond en gaan dan naar de balie. Omdat we hadden gelezen dat je per dag een natuurbehoudskaart diende te kopen, vraag ik hoeveel we moeten betalen. Blijkbaar is dat niet om te wandelen, dat is gratis evenals de informatiebrochure met een kaartje dat we meekrijgen. De wandeling van 9km wordt ons aangeraden. Onze auto moeten we nog even verzetten naar de parking voor de langparkeerders. Dit doen we, drinken nog even koffie en thee. Doen onze stapschoenen aan, laden de rugzakken in en gaan op pad.

Over een brugje aan een sluis vertrekken we. De oranje merktekens volgend evenals de blauwe bordjes 9. Eerst over een grindweg en daarna snel het bos in. Het wordt een afwisselende wandeling zoals we stilaan gewend zijn. Bospad, stenen, planken, klimmend, dalend, bos, stukjes door hoog gras of heide en uiteraard bessen, schaduw wisselend met volle zon. Het lijkt erop dat we alleen die wandeling doen, maar toch worden we na ruim een uur stappen, ingehaald of gekruist. Rond half 1 zetten we ons op een steen om te lunchen. Nadien wandelen we een groot stuk langs een meer waar we na elke bocht een ander uitzicht cadeau krijgen. Op het einde van het pad (beetje mini schiereiland) naast het meer staat een overnachtingsplaats, vandaar vangen we de terugweg aan. We worden aan een splitsing ingehaald door een 12-tal Duitsers.

We zijn blij dat zij voor de snelle weg over het grindpad kiezen, wij gaan het bos in en slingeren nog wat rond het water. Het laatste stuk is ook over een grindweg die passeert langs verschillende campingplekken. We hadden bij het begin al gezien dat je er een stuga kon huren, maar blijkbaar zijn er ook 63 plekken om te kamperen (al dan niet met elektriciteit).

Eens terug aan de auto, wil Timber direct zijn bench in. Wij doen onze schoenen uit, drinken nog wat thee en koffie met dit keer een appel. Dat mag wel na net geen 12km in de benen. Daarna rijden we naar de het einde van de camping om ons afval kwijt te geraken maar ook om water te tanken en het grijze water te lozen. Zo nu zijn we klaar voor het laatste deel van de dag: richting Gräsmark op bezoek bij enkele klasgenoten.

Uiteraard moeten we ook nog eten. We hadden nog geen beslissing genomen. Wel zien we dat de lucht betrekt. Op een parking naast een meertje (hoe kan het ook anders) houden we halt. Hier bevindt zich een picknicktafel met dakje. Tijdens het parkeren vallen er wat druppels. We besluiten dan maar om rap een wrap te maken met Zweeds lekkers. Net als alles op tafel staat en wij zitten, begint het fel te regenen. Wij blijven echter volledig droog en eten gemoedelijk verder. Weer opruimen doen we onder de zon.

Eens verder onderweg blijft het droog al is het wegdek nat. Eens aangekomen op onze bestemming rijden we eerst naar het slaapplekje waar we steeds staan als we hier in de buurt zijn. Er staat niemand, een goede zaak. We rijden naar boven en parkeren naast het huis. Daar worden we uitgebreid verwelkomd. Dan krijgen we een rondleiding in hun huis. Wat een verandering. Sinds deze week is het officieel klaar. We zagen het voor het eerst een dag nadat zij de sleutel kregen en hielpen het mee leegmaken. Een vakantie later hielp Leon met het leggen van een vloer in hun houtkot en ruimden we mee het sloopafval op van het gestripte huis. Ondertussen heeft de timmerman het beste van zichzelf gegeven en is het huis volledig gerenoveerd en geïsoleerd. Het resultaat mag er zijn. Fika doen we niet alleen want tijdens de rondleiding zijn enkele van de buren onverwacht aangekomen. Zij waren benieuwd naar de nieuwe grasmaaier die werd aangekocht. Het wordt een vrolijke Zweedse babbel. We krijgen de plaatselijke nieuwtjes te horen waaronder het spotten van een jonge beer op 31 juli dit jaar slechts 3km van de plek waar we zitten. We krijgen er ook een foto van de wildcamera te zien. Indrukwekkend. Na de babbel wandelen we nog even om hun nieuwe steiger te bewonderen en dan is het meer dan ruim tijd om naar de slaapplek terug te keren. En of we een slimme hond hebben. Ik wandel het kampeerterrein af, de weg op en Timber duikt onmiddellijk de gracht in naar het beekje waaruit hij normaal uit drinkt. Het is jammer genoeg uitgedroogd door het kappen van de bomen (houtopbrengst) en de droogte. Daarna is het snel ons bed in en ook al is de zon al lang gaan slapen, het is nog niet echt donker.